Πόσες ώρες

Είναι 11.30, σχεδόν μεσημέρι.
Άλλη μια φορά έσβησαν τα φώτα.
Έξω έχει συννεφιά, βρέχει, όχι βροχή κανονική, κάτι ψιχάλες μόνο.
Έχω ανοίξει διάπλατα τα παντζούρια και τα τζάμια.
Αφήνω το κρύο να μπει, να καταφέρω να μείνω ξύπνιος.
Είναι πολλές μέρες τώρα που δεν θέλω να κοιμάμαι.
Δεν έχω αϋπνίες.
Ίσα ίσα που νυστάζω κιόλας.
Όμως δε θέλω να με πάρει ο ύπνος.
Δεν θέλω να κλείσω τα μάτια μου.
Δεν θέλω να αδειάσει το κεφάλι μου.
Δεν θέλω να ησυχάσω.
Θέλω να παλεύω με τις σκέψεις μου.
Θέλω να με βασανίζουν οι σκέψεις μου
Θέλω να εκραγώ ξαφνικά, και να αρχίσω καθαρός από την αρχή να χτίζω.

Ψέματα.

Δεν θέλω να χτίσω τίποτα.
Δεν πρέπει να χτίσω τίποτα
Αν χτίσω θα φτιάξω τοίχους.
Δεν πρέπει να υπάρχουν τοίχοι.
Δεν θέλω να υπάρχουν τοίχοι.
Θέλω να εκραγώ και να βρεθώ σε ένα λιβάδι
Να περπατάω.
Να ανακαλύψω τα χρώματα, τους ήχους, τις υφές, τις οσμές…
Να ανακαλύψω τα αισθήματα.
Να ανακαλύψω τον κόσμο από την αρχή.
Χωρίς μνήμη
Χωρίς βοήθεια.

Πόσες είναι ακόμα οι ώρες που πρέπει να μείνω ξύπνιος?

Επτά ημέρες περπατάω.........

Τις τελευταίες μέρες, έχω περπατήσει πάρα πολύ, προσπαθώντας να καταφέρω να βάλω σε τάξη όλα αυτά με τα οποία παλεύω, όλα αυτά που έχω αποφασίσει ότι θέλω να με βασανίζουν, να μου πιπιλάνε το μυαλό μου, να με κάνουν να θέλω να μένω ξύπνιος συνέχεια, ενώ το κορμί μου, μου λέει ότι έχει ανάγκη από ύπνο.

Περπάτησα χωρίς νόημα, χωρίς προορισμό, κάνοντας τεράστιους κύκλους, κάνοντας μια διαδρομή της μιας ώρας, διπλάσια πολλές φορές.

Χάζευα τους ανθρώπους που συνάνταγα, κάποιους διακριτικά, κάποιους άλλους εντελώς ασυναίσθητα αδιάκριτα, ενοχλητικά πολλές φορές.

Έβλεπα ζευγάρια ευτυχισμένα στο δρόμο να κρατιούνται από το χέρι, να φιλιούνται σε κάποια γωνιά, και τα κοίταζα με ζήλεια.

Έβλεπα ανθρώπους με σκυμμένο το κεφάλι να περπατάνε κοιτάζοντας τις μύτες των παπουτσιών τους ή τις πλάκες του πεζοδρομίου.

Έβλεπα ανθρώπους το πρωί να βιάζονται, για να μην αργήσουν, και κάποιους άλλους το βράδι να σέρνουν τα βήματα τους, σαν να μην ήθελαν να γυρίσουν στη μοναξιά του σπιτιού τους, και σκεφτόμουν ότι μπορεί και να μη μένουν μόνοι τους.

Κοίταζα ψηλά και έβλεπα φώτα αναμμένα στα παράθυρα, και προσπαθούσα να καταλάβω πως ζει ο ένοικος του σπιτιού. Τι δουλειά κάνει. Γιατί δεν κοιμάται τόσο αργά….

Κοίταζα τα ημιυπόγεια, και έβλεπα πάλι φώτα, και φανταζόμουν ότι εκεί ήταν στοιβαγμένοι πολλοί περισσότεροι από ότι χωράνε. Άνθρωποι που ήρθαν να βρουν το δικό τους αμερικάνικο όνειρο στην Αθήνα, από όλες τις γωνιές του κόσμου.

Προσπαθούσα να κοιτάξω και τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου. Πόσο δύσκολο είναι όμως. Ένα κουβάρι μπλεγμένο. Ένας λαβύρινθος αδιάβατος. Πάω μπρος πίσω συνέχεια. Ήξερα τι ήθελα. Δε σου έδωσα να το καταλάβεις. Και ένα βράδι του Οκτώβρη, εκεί στα τελειώματα, μου έδωσες κάτι άλλο. Το πήρα. Μου άρεσε. Μπερδεύτηκα εγώ, μετάνιωσες εσύ. Άρχισα να μην ξέρω τι θέλω. Και ακόμα χειρότερα τις ώρες που ήξερα τι θέλω, δεν ήξερα πώς να το ζητήσω. Άλλο ήθελα, αλλιώς το ζήταγα, και άλλο καταλάβαινες. Μέρα με τη μέρα γινόταν όλο και πιο δύσκολο. Και έφτασε Μάρτης. Εσύ το μόνο που κατάλαβες είναι ότι ήθελα να γίνω η σκιά σου. Έχεις καταλάβει λάθος, και ξέρω πια ότι δε θα έχω ποτέ την ευκαιρία, να σου εξηγήσω. Είναι Τρίτη, και είναι επτά μέρες που σε βλέπω να μπαίνεις στο msn και κρατιέμαι με το ζόρι να μη σου χτυπήσω να σου πω καλημέρα. Να προσπαθήσω να σου εξηγήσω. Να σε ρωτήσω τι κάνεις, πως περνάς. Επτά μέρες περπατάω για βάλω μια τάξη. Τάξη δεν έχει μπει. Θα το παλέψω. Θα περπατάω, και θα προσπαθώ να αναρωτιέμαι, γιατί τρέχουν οι άνθρωποι, γιατί κοιτάνε τις μύτες των παπουτσιών τους, γιατί έχουν φώτα αναμμένα αργά το βράδυ, και πόσοι μένουν σε κάθε διαμέρισμα.

Sally's Song

I sense there`s something in the wind
That feels like tragedy`s at hand
And though I`d like to stand by him
Can`t shake this feeling that I have
The worst is just around the bend

And does he notice my feelings for him?
And will he see how much he means to me?
I think it`s not to be

What will become of my dear friend?
Where will his actions lead us then?
Although I`d like to join the crowd
In their enthusiastic cloud
Try as I may, it doesn`t last

And will we ever end up together?
No, I think not, it`s never to become
For I am not the one

Ο Μικρός Πρίγκιπας (διάλειμμα)

Όταν διάβασα τον μικρό πρίγκιπα, και έγραψα το προηγούμενο post, ήθελα να έχει και συνέχεια. Ειναι έτοιμη η συνέχεια. Κάθε βράδυ από τότε, βγαίνω στην βεράντα, και ψάχνω να βρω το αστέρι σου. Όμως για την ώρα θα την κρατίσω για μένα τη συνέχεια. Όλες αυτές τις μέρες πόνεσα, προσπαθώντας να καταλάβω..... εσένα, εμένα, τις πράξεις σου, τις αντιδράσεις μου. Τίποτε όμως.

Δεν είναι δίκαιο όμως.

Μάθε να μίλας.

Είναι πιο εύκολο για όλους να πεις ένα όχι, από το να λες δεν ξέρω, δεν έχω διάθεση, δεν, δεν...

ίσως, πιο αργά μπορεί....Την άρνηση έχω μάθει να την δέχομαι. Να την ξεπερνάω.

Αυτό όμως δεν είναι δίκαιο, και το ξέρεις πιο καλά απά εμένα.

Ο Μικρός Πρίγκιπας (μέρος 1ο)

Είναι μεγάλες οι ώρες την νύχτα, και ειδικά όταν σε βασανίζουν σκέψεις,
προβλήματα χωρίς λύση, αγωνίες δικές σου μεγάλες, που δεν έχεις με ποιον να τις συζητήσεις, γιατί το πιο πιθανό είναι να τις θεωρήσουν ανόητες και παιδιάστικες. Πρέπει να κόντευε μεσάνυχτα όταν έφυγα από το γραφείο προχθές. Έφτασα μέχρι το αυτοκίνητο, ήμουν ήδη χάλια. Με είχε τσακίσει η κουβέντα μας. Αισθανόμουν περίεργα ηλίθιος που πέντε μήνες τώρα, άλλα καταλάβαινα εγώ, και άλλα εσύ.

Δεν μπήκα στο αυτοκίνητο. Ο αέρας ήταν παγωμένος. Περπάτησα μια ώρα μέχρι το σπίτι μπας και καταφέρω να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη. Τίποτα ομως. Το μυαλό μου έμενε άδειο, ή στριφογύριζε στις κουβέντες που κάναμε. Ο θεός να τις κάνει κουβέντες βέβαια. Το msn κουβέντες.... Αν είναι δυνατόν. Όταν δεν κοιτάς στα ματιά δεν είναι κουβέντες. Πόσο θα προτιμούσα να σε κοιτώ αντί να σου γραφώ, κι ας μην έβγαινε ούτε μια λέξη από τα χείλια.

Μπήκα στο σπίτι, γδύθηκα και ξάπλωσα. Το ήξερα ότι οι ώρες θα ήταν μεγάλες και ατέλειωτες. Στριφογύριζα δε ξέρω για πόσο... Μέτραγα προβατάκια που πηδούσαν φράχτες και έχανα το μέτρημα, γιατί ξαφνικά σε έβλεπα να πηδάς και συ τους φράχτες γελώντας, κοροϊδεύοντας με κατάμουτρα.

Σηκώθηκα, και είπα να βάλω σε τάξη τα βιβλία μου. Να ξεχωρίσω αυτά που ήθελα να ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή.

Μέσα στις στοίβες βρήκα τον Μικρό Πρίγκιπα. Πρέπει να είχαν περάσει τουλάχιστον 25 χρόνια από τότε που τον είχα διαβάσει. Τότε θα πρέπει να μου είχε φανεί χαζό (διάβαζα ήδη πιο "μεγαλίστικα βιβλία")... Τώρα δε το θυμόμουν καν. Το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν ένα τριαντάφυλλο, μια γυάλα, και ένα μικρό αγόρι.

Ας το διαβάσω σκέφτηκα. Μικρό παραμύθι είναι, θα με πάρει ο ύπνος. Θα σε βγάλω από τη σκέψη μου... και διάβαζα... και έφτασα στη σελίδα 68...

"Τότε είναι που παρουσιάστηκε η αλεπού.
-Καλημέρα, είπε η αλεπού.
-Καλημέρα, αποκρίθηκε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας και γύρισε, μα δεν είδε τίποτα.
-Εδώ είμαι, είπε μια φωνή, κάτω από τη μηλιά...
-Ποια είσαι; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Μου φαίνεσαι πολύ όμορφη...
-Έλα να παίξεις μαζί μου, της προτείνε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος...
-Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού. Δε με έχουν ημερώσει.
-Α! με συγχωρείς, έκανε ο μικρός πρίγκιπας.
Το σκέφτηκε όμως και πρόσθεσε:
-Τι πάει να πει "ημερώσει;"
-Εσύ δεν είσαι από εδώ, είπε η αλεπού, τι γυρεύεις;
-Γυρεύω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι πάει να πει "ημερώσει;"
-Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγούνε. Μεγάλος μπελάς! Ανατρέφουν όμως και κότες. Αυτό είναι το μόνο τους όφελος. Κότες γυρεύεις;
-Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Γυρεύω φίλους. Τι πάει να πει "ημερώσει;"
-Είναι κάτι που παραμεληθηκε πολύ, είπε η αλεπού. Σημαίνει "να δημιουργείς δεσμούς...".
-Να δημιουργείς δεσμούς;
-Βεβαία, είπε η αλεπού. Για μένα, ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο με άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σε έχω ανάγκη. Μήτε και συ με έχεις ανάγκη. Για σένα δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Αν όμως εσύ με ημερώσεις, ο ένας θα έχει την ανάγκη του άλλου. Για μένα εσύ θα είσαι μοναδικός στον κόσμο. Για σένα εγώ θα είμαι μοναδική στον κόσμο...
-Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πριγκιπας. Ξέρω ένα λουλούδι... νομίζω πως με ημέρωσε...
-Γίνεται, είπε η αλεπού. Βλέπει κανείς στη γη τόσα περίεργα πράγματα...
-Ω! δεν είναι πάνω στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
Η αλεπού φάνηκε πολύ παραξενεμένη:
-Πάνω σε άλλο πλανήτη
-Έχει κυνηγούς σε αυτόν τον πλανήτη;
-Όχι.
-Πολύ ενδιαφέρον αυτό. Και κότες;
-Όχι
Ξαναγύρισε όμως στην ιδέα της:
-Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγάω τις κότες, οι άνθρωποι κυνηγούν εμένα. Όλες οι κότες μοιάζουν, κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Γι'αυτό λοιπόν βαριέμαι κάπως. Αν με ημερώσεις όμως, η ζωή μου θα είναι σαν ηλιόλουστη. Θα γνωρίσω έναν κρότο από πατήματα που θα είναι διαφορετικός από όλους τους άλλους. Τα άλλα πατήματα με κάνουν να χώνομαι κάτω από τη γη. Το δικό σου θα με κάνει να βγαίνω έξω από την φωλιά μου, σαν μια μουσική.Κι ύστερα κοίτα!Βλεπεις εκεί κάτω τα χωράφια με το στάρι; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι εμένα μου είναι άχρηστο. Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι κρίμα! Εσύ όμως έχεις μαλλιά χρώμα χρυσαφένιο. Θα είναι λοιπόν θαυμάσια όταν θα με έχεις ημερώσει! Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μου αρέσει να ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχια...
Σώπασε η αλεπού και κοίταξε πολλή ώρα το μικρό πρίγκιπα.
-Σε παρακαλώ... ημέρωσε με του είπε!
-Θέλω βέβαια, της αποκρίθηκε ο μικρός πρίγκιπας, μα δεν με παίρνει ο καιρός. Έχω να ανακαλύψω φίλους και πολλά πράγματα να γνωρίσω.
-Δε γνωρίζει κανείς παρά τα πράγματα που ημερώνει, είπε η αλεπού άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Τα αγοράζουν όλα έτοιμα στα εμπορικά. Καθώς όμως δεν υπάρχουν εμπορικά που πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, ημέρωσε με!
-Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.
-Πρέπει να έχεις μεγάλη υπομονή, αποκρίθηκε η αλεπού. Θα καθίσεις πρώτα κάπως μακριά μου, έτσι στο χορτάρι. Εγώ θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου κι'συ δε θα λες τίποτα. Τα λόγια είναι που κάνουν τις παρεξηγήσεις. Αλλά κάθε μέρα, μπορείς να κάθεσαι λιγάκι πιο κοντά...
Την άλλη μέρα ήρθε πάλι ο μικρός πρίγκιπας."

Σταμάτησα και σκεφτόμουν. Ποιος είναι ο πρίγκιπας, ποιος η αλέπου. Άσε με να σε ημερώσω... Άσε να έχω κάτι να μου θυμίζει το στάρι... Άσε με να έρθω πιο κοντά σου... Μη φοβάσαι... Θέλεις να γίνουμε φίλοι..; Να ημερώσουμε ο ένας τον άλλο..; Μη με φοβάσαι...

He dies slowly

He dies slowly,
who does not travel,
who does not read,
who does not listen to music,
who does not find grace in himself.

He dies slowly
who destroys his self-esteem,
who does not let others help him.

He dies slowly
who transforms himself into a slave of habit,
repeating every day the same course,
who does not change mark,
does not dare to change the colour of his clothes
or does not talk with persons he does not know.

He dies slowly,
who avoids passion and its trurmoil of emotions,
just those that bring bright to the eyes
and restore destroyed hearts.

He dies slowly,
who does not turn the page
when he is unhappy with his work, or his love,
who does not risk the certain or the uncertain
to go beyond a dream,
who does not afford, even once in his life,
fleeing from sensible advice.
Live today!
Risk today!
Do it today!
Don’t let yourself die slowly!
Don`t prevent yourself from being happy!

Pablo Neruda

Κάθε φορά που το διαβάζω, σκέφτομαι να στο στείλω. Ξέρω όμως ότι θα θυμώσεις και θα μου πεις να σε αφήσω στην ησυχία σου. Γιατί το κάνεις αυτό το πράγμα στον εαυτό σου? Ζήσε την ζωή σου. Είναι δική σου. Είσαι μόνο 26 χρονών. Αφήσου σε αυτά που αισθάνεσαι. Μη κλείνεσαι μέσα σου. Γέλα. Το ξέρεις πως όταν γελάς λάμπει ο κόσμος όλος από το γέλιο σου? Μάλλον όχι. Κι ας σου το λένε όλοι. Μη φοβάσαι τους ανθρώπους που σε αγαπάνε. Αγάπησε τους. Αγάπησε τον εαυτό σου. Αγάπησε τη ζωή που ανοίγεται μπροστά σου. Μη διώχνεις ότι βρεθεί μπροστά σου. Ζήσε τις στιγμές που σου προσφέρονται απλόχερα. Μη κλείνεσαι αγόρι μου στο καβούκι σου. Κάποτε με ρώτησες αν μπορώ να ερωτευθώ από το internet. Σου είχα πει όχι. Σου είχα πει ψέματα. Μπορώ. Και όταν σε γνώρισα από κοντά, μπόρεσα ακόμα περισσότερο. Και δεν φοβήθηκα να στο δείξω ούτε για μια στιγμή. Κι ας ήξερα ότι θα έτρωγα τα μούτρα μου.

Και όλα αυτά τα λέω και ξέρω ότι δε θα τα διαβάσεις ποτέ, τα λέω όμως για να τα πιστέψω και εγώ ο ίδιος. Να πατήσω στα πόδια μου, να γυρίσω πια το κεφάλι μου μπροστά, και να προχωρήσω, ακόμα και μόνος μου. Πόσες φορές να σου απλώσω το χέρι ακόμα? Αφού εσύ ο ίδιος δε θέλεις να σηκωθείς, πρέπει να το καταλάβω και να προχωρήσω μονός. Και να ξέρεις πως όταν γελάσεις θα δω τη λάμψη από το γέλιο σου, και θα το ακούσω κιόλας, όσο μακριά και αν είμαι, και θα γυρίσω να σου χαμογελάσω.

Όμως πρέπει μέσα μου βαθιά να το καταλάβω πως πρέπει να φύγω από αυτόν τον αργό θάνατο, να γυρίσω σελίδα, να ζήσω τα όνειρα μου, να ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω μακριά.

ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ

Φαύλος Κύκλος, Πολιτισμός, Εκβιαστής, Ροζ, Θεσσαλονίκη, Κομιστής, Δικηγόρος, Αυτόχειρας, Ανακριτής, DVD, Ερωτηματικά, Σύστημα, Ραντεβού, Ομολογιακό Δάνειο, Απαντήσεις, Sex, Τράπεζες, Δημοσιογράφος, Κύκλωμα, Κολωνάκι, Αποχαρακτηρισμός, Κλειδαρότρυπα, Μίζα, Θύμα, Μοντάζ, Βυζαντινό, Κοινωνία, Εμπλεκόμενος, Αυτοκτονία, Πληροφοριοδότης, Θύτης, Συμβασιούχοι, Φωτογραφίες, 35χρονη, Εκδότης, Χορός Εκατομμυρίων, Σκηνοθέτης, Διάψευση, Ανέμη, Αθώος, Εφημερίδες, Μυστήριο, Κενά στην Υπόθεση, Ένοχος, Βουλευτής, Κρυφή Κάμερα, Εφοπλιστής, Πρώτο Θέμα, Έρευνα, Συνεργάτης, Συνάντηση, Λογαριασμός, Διαπλοκή, Πληροφορίες, Mega, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, Φαύλος Κύκλος.