tag:blogger.com,1999:blog-64625930092124949812012-01-26T15:34:11.761+02:00Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.comBlogger801100tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-89313154525086407522012-01-16T22:27:00.002+02:002012-01-16T22:39:11.809+02:00<div style="text-align: left; color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold;"><span style="font-size:130%;">Δ</span><span style="font-size:85%;">ηλητήριο... </span><span style="font-size:130%;">Δ</span><span style="font-size:85%;">οξασίες...</span><span style="font-size:130%;"> Δ</span><span style="font-size:85%;">ιάσταση... </span><span style="font-size:130%;">Δ</span><span style="font-size:85%;">ιάσπαση </span></span><br style="font-family: verdana; font-weight: bold;"></div><div style="text-align: left;"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-size:130%;">Η</span><span style="font-size:85%;">μέρες...</span> <span style="font-size:130%;">Η</span><span style="font-size:85%;">μερομηνίες...</span> <span style="font-size:130%;">Η</span><span style="font-size:85%;">μερολόγια...</span></span><br style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-size:130%;">Μ</span><span style="font-size:85%;">ανία...</span> <span style="font-size:130%;">Μ</span><span style="font-size:85%;">ίσος... </span><span style="font-size:130%;">Μ</span><span style="font-size:85%;">ετάνοια...</span></span><br style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-size:130%;">H</span><span style="font-size:85%;">φαίστιο...</span><span style="font-size:130%;"><span style="font-size:85%;"> </span>Η</span><span style="font-size:85%;">μικρανία...</span></span><br style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-size:130%;">Τ</span><span style="font-size:85%;">ύψεις... </span><span style="font-size:130%;">Τ</span><span style="font-size:85%;">υχαίο...</span> <span style="font-size:130%;">Τ</span><span style="font-size:85%;">υχάρπαστος...</span></span><br style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-size:130%;">Ρ</span><span style="font-size:85%;">οή... </span><span style="font-size:130%;">Ρ</span><span style="font-size:85%;">ήξη... </span></span><br style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-size:130%;">Ή</span><span style="font-size:85%;">λιος...</span> <span style="font-size:130%;">Η</span><span style="font-size:85%;">ρεμία... </span></span><br style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-family: verdana; font-weight: bold; color: rgb(51, 102, 255);"><span style="font-size:130%;">Σ</span><span style="font-size:85%;">ημάδι... </span><span style="font-size:130%;">Σ</span><span style="font-size:85%;">ιωπή... </span><span style="font-size:130%;">Σ</span><span style="font-size:85%;">υνέχεια... </span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-8931315452508640752?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-16578583913370044852011-06-15T23:34:00.001+03:002011-06-15T23:34:58.777+03:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="font-family:Tahoma">Πάμε πάλι. Μήπως να το πάρουμε από την αρχή. Πού είσαι, πού είμαι; Μου άρεσες είπες. Μου αρέσεις ακόμα, αλλά δε το είπα. Σου αρέσω ακόμα, αλλά δεν είσαι καν έτοιμος να το παραδεχτείς εσύ ο ίδιος. Περιμένω. Παίζουμε την γάτα με το ποντίκι. Μπαινοβγαίνουν διάφοροι, και από δω και από κει. Αγχώνομαι ώρες ώρες. Προσπαθώ να μη το δείχνω. Ζορίζομαι. Με ψάχνεις όταν χαθώ. Σε αναζητώ συνέχεια. Δε κοιμάσαι. Ξυπνάω αξημέρωτα. Εγώ φοβάμαι την κουβέντα που μπορεί να φέρει το όχι σου. Εσύ φοβάσαι να αγαπηθείς και να αγαπήσεις. Είσαι ακόμα κολλημένος πίσω; Μήπως να το πάρουμε πάλι από την αρχή. </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-1657858391337004485?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-79285246877111082842010-10-10T21:58:00.001+03:002010-10-10T21:59:47.284+03:00<div style="text-align: right;"><span style="font-size:85%;"><span style="font-family: verdana;">Oh I could have stayed at home and gone to bed.</span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family: verdana;">I could have gone to see a film instead. </span></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="font-family: verdana;">You might have changed your mind and seen your friends.</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-7928524687711108284?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-2937428403191529122010-09-26T23:45:00.004+03:002010-09-26T23:59:17.957+03:00<div style="text-align: right;"><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">Anyway,<br />i can try anything </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">it's the same circle that leads to nowhere </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">and i'm tired now.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> anyway, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">i've lost my face, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">my dignity, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">my look, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">all of these things are gone </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">and i'm tired now.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> but don't be scared, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">i found a good job </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">and i go to work every day on my old bicycle you loved.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> i'm pilling up some unread books under my bed </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">and i really think i'll never read again.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> no concentration, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">just a white disorder everywhere around me, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">you know i'm so tired now.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> but don't worry i often go to dinners </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">and parties with some old friends who care for me, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">take me back home and stay.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> monochrome floors, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">monochrome walls, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">only absence near me, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">nothing but silence around me.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> monochrome flat, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">monochrome life, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">only absence near me, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">nothing but silence around me.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> sometimes i search an event </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">or something to remember, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">but i've really got nothing in mind.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> sometimes i open the windows </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">and listen people walking in the down streets. </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">there is a life out there.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> but don't be scared, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">i found a good job </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">and i go to work every day on my old bicycle you loved.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> anyway, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">i can try anything </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">it's the same circle that leads to nowhere </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">and i'm tired now.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> anyway, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">i've lost my face, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">my dignity, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">my look, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">all of these things are gone </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">and i'm tired now.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> but don't be scared, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">i found a good job </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">and i go to work every day on my old bicycle you loved.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> monochrome floors, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">monochrome walls, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">only absence near me, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">nothing but silence around me.</span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;"> monochrome flat, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">monochrome life, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">only absence near me, </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">nothing </span></span><br /><span style="font-size:78%;"><span style="font-family: verdana;">but silence around me.<br /><br /><br /></span><span style="font-family: courier new; color: rgb(255, 0, 0);">"Monochrome," a song by Yann Tiersen with vocals by Dominique A, from Tiersen's 1998 album Le Phare</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-293742840319152912?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-86759589959735571802010-08-10T11:56:00.001+03:002010-08-10T11:59:48.513+03:00<span style="font-family:verdana;font-size:85%;">Ήδη 24 ώρες στην Αθήνα.<br />Όλα είναι όπως τα άφησα.<br />Ή σχεδόν όπως τα άφησα.<br />Έχω να σε ακούσω 13 ολόκληρες μέρες.<br />Δεν ξέρω καν αν διάβασες το τετράδιο που σου έδωσα.<br />Δεν ξέρω καν αν κρέμασες τα σχεδιάκια που σου χάρισα.<br />Χθες βράδυ είδα το αμάξι σου.<br />Παρακάλαγα να πέσω κάπου πάνω σου.<br />Έτσι κινηματογραφικά, όπως παλιά.<br />Να σε ακούσω να λες με αυτό το αθώο και πονηρό συνάμα, «Έτσι είπαμε να χαθείς βρε παλιόπαιδο;»<br />Άραγε το διάβασες το τετράδιο;<br />Άραγε τι να σκέφτηκες, αν το διάβασες;<br />Άραγε σκέφτηκες όσα σου είπα πριν 13 μέρες;<br />Την αξίζουμε μια ευκαιρία, αληθινή, με ανοιχτά χαρτιά.<br /><br />Σκέφτομαι πως πριν δύο χρόνια, ήταν ο πιο όμορφος Αύγουστος, επειδή σε είχα γνωρίσει.<br />Γιατί καταφέραμε να είναι ο χειρότερος αυτός; </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-8675958995973557180?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-85562219542859836922010-06-07T21:14:00.002+03:002010-06-07T21:15:25.649+03:00<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/G2-xaAzJJFs&amp;hl=en_US&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/G2-xaAzJJFs&amp;hl=en_US&amp;fs=1" width="425" height="344" allowscriptaccess="never" allowfullscreen="true" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-8556221954285983692?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-13016439531600477462010-02-02T13:23:00.002+02:002010-02-02T13:27:26.293+02:00<span style="font-family:verdana;">Είχα ξεχάσει πώς είναι να κλαις από ευτυχία...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-1301643953160047746?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-90541491355209103642010-01-20T20:27:00.002+02:002010-01-20T20:30:58.969+02:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/S1dLJ_rtQcI/AAAAAAAAAHc/DRpQ5hpOcdY/s1600-h/level2.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 209px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/S1dLJ_rtQcI/AAAAAAAAAHc/DRpQ5hpOcdY/s320/level2.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5428890510904082882" border="0" /></a><span style="font-family: verdana; font-weight: bold;">Συγχαρητήρια!!!</span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold;">Φτάσατε στο 2ο επίπεδο </span><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold;">(απλά δε θα σας πούμε ακόμα, πόσα επίπεδα έχετε για να τερματίσετε και πόσες ζωες σας μένουν)</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-9054149135520910364?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-57921846876287429412010-01-15T13:52:00.003+02:002010-01-15T14:09:28.316+02:00<span style="font-family:verdana;">"I'll come at four," Maria promised.<br /><br /></span><br /><span style="font-family:verdana;">Eight.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;"> Nine.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;"> Ten.</span><br /><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Then the evening</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;"> turned its back on the windows</span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />and plunged into grim night,</span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />scowling</span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />Decemberish.</span><br /><span style="font-family:verdana;"><br /></span><br /><span style="font-family:verdana;"> At my decrepit back</span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />the candelabras guffawed and whinnied.</span><br /><br /><br /><br /><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold;font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;font-size:85%;" >from<br />Vladimir Mayakovsky</span><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;font-size:85%;" >'s<br />A Cloud in Trousers [part 1]</span><br /><span style="font-size:100%;"><em style="font-family: verdana;"> </em></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-5792184687628742941?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-17542254164230141422010-01-14T18:40:00.001+02:002010-01-14T18:42:23.006+02:00<span style="font-family: verdana; font-weight: bold;">D is for delightful</span><br /><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold;"> And try and keep your trousers on</span><br /><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold;"> I think you should know you're his favourite worst nightmare</span><br /><span style="font-weight: bold; font-family: verdana;"><br />D is for...<br /><br /><br /></span><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-family: verdana;"><span style="font-size:100%;">Arctic Monkeys</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-1754225416423014142?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-47093202551637975832010-01-07T21:20:00.001+02:002010-01-07T21:22:16.726+02:00<h3 style="font-family: verdana; font-weight: normal; color: rgb(204, 51, 204);" class="UIIntentionalStory_Message" ft="{&quot;type&quot;:&quot;msg&quot;}"><span class="UIStory_Message">'' Ποτέ δε με αγάπησες. Σκέφτομαι. Μόνο όταν φεύγω, σου λείπω. Έτσι κι αλλιώς, πάντα σου λείπει η αγάπη εκείνου που αποσύρεται, ακόμη κι όταν δεν τον ήθελες. Ή ίσως και να ερωτεύτηκες τον έρωτά μου για σένα.Δηλαδή, πάλι, τον εαυτό σου.''</span></h3><div style="text-align: right;"><span style="font-weight: bold; font-family: verdana;">Μαλβίνα Κάραλη</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-4709320255163797583?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-16751597788431707622010-01-04T23:51:00.001+02:002010-01-05T00:09:02.256+02:00<span style="font-family:verdana;color:#006600;">One limitation I dearly regret,<br />There's only one of me I've ever met.</span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#006600;"></span><br /><div align="right"><strong>Guido's Song</strong></div><div align="right"><strong>from Nine</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-1675159778843170762?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-44894679731893245092010-01-03T21:57:00.001+02:002010-01-03T21:59:12.099+02:00<span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#006600;"><strong>The Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde</strong></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#006600;"><strong></strong></span><br /><span style="font-family:Verdana;color:#006600;"><strong>Μήπως θα έπρεπε να αρχίσω να ανησυχώ; </strong></span><br /><span style="font-family:Verdana;font-size:130%;color:#006600;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-4489467973189324509?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-9693089592345557212009-12-29T18:34:00.000+02:002009-12-29T18:35:01.968+02:00<span style="color: rgb(51, 102, 102);font-size:130%;" ><span style="font-family: verdana; font-weight: bold;">Such a Waste of Time</span><br /><br /><span style="font-family: verdana; font-weight: bold;">Is it?</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-969308959234555721?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-29611244535464182472009-12-18T16:45:00.001+02:002009-12-18T16:45:36.786+02:00<span style="font-weight: bold;"><span style="font-family: verdana;">I'm I missing something or what?<br /><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-2961124453546418247?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-75753115860999325052009-12-18T11:25:00.001+02:002009-12-18T11:29:24.532+02:00<span style="color: rgb(0, 0, 0);font-size:130%;" ><span style="font-family: verdana; font-weight: bold;">Never thought I would still be blushing</span></span>,<br /><br /><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold; font-family: verdana;">but I liked it</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-7575311586099932505?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-90540464388880409892009-12-09T15:15:00.000+02:002009-12-09T15:16:06.525+02:00<span style="color: rgb(0, 153, 0);font-size:130%;" ><span style="font-family: verdana; font-weight: bold;">Christmas Depression Express has began its journey</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-9054046438888040989?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-67873126543817009382009-12-03T00:21:00.002+02:002009-12-03T00:27:43.377+02:00<span style="font-size:180%;"><span style="color:#003300;"><strong><span style="font-family:verdana;">wilderness</span></strong> [<span style="font-size:130%;">ΓuILdernes</span>]</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-6787312654381700938?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-68622381709040615382009-12-01T00:56:00.002+02:002009-12-01T01:01:29.394+02:00<span style="font-family:verdana;font-size:180%;">The odds are there to beat</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><div align="right"><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"><strong><em>"A Thousand Kisses Deep"</em></strong></span></div><div align="right"><span style="font-family:Verdana;font-size:85%;"><strong><em>by Leonard Cohen</em></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-6862238170904061538?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-69122319035019344182009-11-19T21:44:00.001+02:002009-11-19T21:46:22.740+02:00<span style="color: rgb(51, 51, 153);"><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;"> numb<br /></span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-6912231903501934418?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-90891720494347211392009-06-19T21:00:00.001+03:002009-06-19T21:03:49.854+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SjvSra2quQI/AAAAAAAAAHU/F8bec8aEpGw/s1600-h/misty+mirror.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 400px; height: 298px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SjvSra2quQI/AAAAAAAAAHU/F8bec8aEpGw/s400/misty+mirror.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5349100625817417986" border="0" /></a><br /><br />Και στέκομαι λοιπόν απέναντι στον καθρέφτη, και κοιτάζω.<br />Προσεχτικά.<br />Πολύ προσεχτικά.<br />Αλλά δεν μπορώ να διακρίνω κάτι ξεκάθαρα.<br />Είναι θολός.<br />Μπορώ να βάλω το χέρι μου, και να κάνω πέρα την θολούρα.<br />Δεν το αποφασίζω.<br />Όχι ακόμα.<br />Μπορώ να κλείσω το τηλέφωνο και να μην βασανίζομαι.<br />Να μην βασανίζομαι για το αν θα πάρεις.<br />Να μην βασανίζομαι για το τι θα πω αν πάρεις.<br />Δεν το κάνω.<br />Δεν ξέρω πια αν αυτό γίνεται για να αποδείξω κάτι στον εαυτό μου.<br />Αποφεύγω πια να το συζητάω.<br />Ή μήπως νομίζω ότι αποφεύγω, επειδή απλά δεν το συζητάω, επειδή στερούμαι πλέον ακροατών.<br />Γιατί ενώ με ενοχλούν οι άνθρωποι που τους διακατέχει η αυτολύπηση, επιδιώκω το ίδιο.<br />Γιατί, γιατί, γιατί πολλά.<br />Εξακολουθώ μάλλον να μην θέλω να δώσω απαντήσεις<br />Γιατί ενώ θέλεις να βγούμε, δε το ζητάς, αλλά περιμένεις από μένα να το πω.<br />Φοβάμαι πια να ζητάω.<br />Δεν νομίζω ότι μπορώ να αντέξω πολλά “όχι” ακόμα<br />Και όταν ακόμα παίρνω το ναι, από αλλού, και τονώνεται το εγώ, και η αυτοπεποίθηση, πάλι φοβάμαι να κάνω το βήμα.<br />Μήπως να σπάσω τον καθρέφτη αντί να τον καθαρίσω.<br />Και ξέρω πως όλα θα ήταν αλλιώτικα, αν….<br />Αν….<br />Σημασία έχει το “αν” όμως.<br />Δεν υφίσταται.<br />Γιατί πρέπει να περιμένω εσένα για να πάρω δύναμη να καθαρίσω τον καθρέφτη.<br />Παθητική επιθετικότητα.<br />Ωραία… και τώρα τι;<br />Μήπως να σπάσω τελικά τον καθρέφτη<br />Μήπως φοβάμαι να δω τον ξένο που κρύβεται πίσω από την θολούρα.<br />Μήπως δεν θέλω να βρω ποιος είμαι, να βρω τους φόβους μου, τις ανασφάλειες μου...<br />Μήπως μου αρέσει η εικόνα που έχουν οι άλλοι για μένα όταν με γνωρίζουν;<br />Τότε όμως γιατί φροντίζω να αποκαθηλώνομαι μόνος μου το συντομότερο δυνατό;<br />Για την ώρα εσύ φοβάσαι να μιλήσεις, να ζητήσεις, να ανοιχτείς….<br />Για την ώρα ο ξένος περιμένει πάνω από το τηλέφωνο<br />Για την ώρα ο καθρέφτης παραμένει άθικτος<br />Για την ώρα η θολούρα μένει στη θέση της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-9089172049434721139?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-45563157036786697212009-06-16T20:01:00.003+03:002009-06-16T20:14:27.748+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SjfQBBTLMqI/AAAAAAAAAHM/E--KoG-smnY/s1600-h/questionmark.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 267px; height: 400px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SjfQBBTLMqI/AAAAAAAAAHM/E--KoG-smnY/s400/questionmark.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347971798473061026" border="0" /></a> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Πάλι από την αρχή; </p> <p class="MsoNormal">Πάλι στον πάτο; </p> <p class="MsoNormal">Δεν είμαι και σίγουρος. </p> <p class="MsoNormal">Πάντως το μόνο σίγουρο μάλλον είναι ότι για άλλη μια φορά εμπιστεύτηκα. </p> <p class="MsoNormal">Και μου το είπες εσύ ο ίδιος. </p> <p class="MsoNormal">Μπορείς και εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους;</p> <p class="MsoNormal">Μπορώ σου είπα, δεν γίνεται διαφορετικά. </p> <p class="MsoNormal">Ζω με ανθρώπους, και μου αρέσει που ζω με ανθρώπους.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Τώρα γιατί έπρεπε να κάνεις εσύ αυτήν την ερώτηση και γω να σε εμπιστευτώ, είναι άλλη ιστορία.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Όπως άλλη ερώτηση είναι γιατί όταν κατάλαβα ότι πρόδωσες την εμπιστοσύνη μου, αποφάσισα να μείνω. </p> <p class="MsoNormal">Τι ανάγκες είχα, τι ανάγκες μου κάλυπτες; </p> <p class="MsoNormal">Γιατί πάλι ήθελα τα λίγα; </p> <p class="MsoNormal">Γιατί να εξακολουθώ να τα θέλω;</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Γιατί μου είναι τόσο δύσκολο να πιστέψω στον εαυτό μου; </p> <p class="MsoNormal">Γιατί όταν γνωριστήκαμε, μου φάνταζε αδιανόητο ότι εσύ ήθελες εμένα; </p> <p class="MsoNormal">Γιατί φοβάμαι να ζητήσω αυτό που θέλω, </p> <p class="MsoNormal">αυτό που αξίζω,</p> <p class="MsoNormal">γιατί φοβάμαι να πω τι αισθάνομαι, </p> <p class="MsoNormal">γιατί δεν πιστεύω στον εαυτό μου; </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Και ξέρω ότι κανείς δεν μπορεί <span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal">να μου δώσει απαντήσεις σε ερωτήματα σαν κι αυτά, <span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal">αν δεν αποφασίσω να κοιτάξω τον ίδιο μου τον εαυτό κατάματα, <span style="" lang="EN-US"><o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal">και να ζητήσω από μένα τις απαντήσεις.</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-4556315703678669721?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-4877891279035452452009-05-27T20:52:00.003+03:002009-05-27T21:05:06.310+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/Sh1-F8wjhQI/AAAAAAAAAHE/_-ZyK_WmVy0/s1600-h/steps.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340563373805503746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 311px; CURSOR: hand; HEIGHT: 278px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/Sh1-F8wjhQI/AAAAAAAAAHE/_-ZyK_WmVy0/s400/steps.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div></div><br /><div>Ανοίγεις το βήμα. </div><div>Βιάζεσαι.</div><div>Δε θέλω να βιάζεσαι.</div><div></div><br /><div>Περπάτα πιο γρήγορα μου λες.</div><br /><div></div><div>Όχι.</div><br /><div></div><div>Γιατί όχι;</div><br /><div></div><div>Γιατί θέλω να περάσω περισσότερη ώρα μαζί σου.</div><br /><div></div><div>Αν είναι έτσι δεν μπορώ να τίποτα. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-487789127903545245?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-18725259428992601502009-05-23T11:48:00.002+03:002009-05-23T11:51:58.228+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/She4nKmeG7I/AAAAAAAAAG8/06-6WWDIuI4/s1600-h/i+dont+nned+you.bmp"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 170px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/She4nKmeG7I/AAAAAAAAAG8/06-6WWDIuI4/s320/i+dont+nned+you.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338938866271132594" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-size:85%;">Από το Chinese Whispers<br /> του Brett Anderson</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-1872525942899260150?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-2186529572399013982009-05-22T11:27:00.002+03:002009-05-22T11:31:51.380+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/ShZiUt4L_5I/AAAAAAAAAG0/gf-ORQ9L8t8/s1600-h/falling-letters.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 200px; height: 182px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/ShZiUt4L_5I/AAAAAAAAAG0/gf-ORQ9L8t8/s320/falling-letters.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338562516346470290" border="0" /></a> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Ακούω την ανάσα μου</p> <p class="MsoNormal">Μέσα στην απέραντη αβάσταχτη σιωπή </p> <p class="MsoNormal">Που με τυλίγει</p> <p class="MsoNormal">Και δεν είναι ότι λείπουν οι θόρυβοι</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ακούω τις λέξεις που φτιάχνει το μυαλό μου</p> <p class="MsoNormal">Παιχνίδια επικίνδυνα </p> <p class="MsoNormal">Σε δαιδαλώδεις διαδρόμους</p> <p class="MsoNormal">Παίζει με τα γράμματα</p> <p class="MsoNormal">Σίγμα </p> <p class="MsoNormal">Άλφα</p> <p class="MsoNormal">Σκοτώνω τις εικόνες</p> <p class="MsoNormal">Κυνηγάω τις λέξεις</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Κυνηγάω εσένα</p> <p class="MsoNormal">Και συ σκοτώνεις τις λέξεις</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Με το που σε ακουμπώ εξαφανίζεσαι</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Στάσου </p> <p class="MsoNormal">Σταμάτα και αφουγκράσου</p> <p class="MsoNormal">Άκου και συ</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Δυο βήματα μακριά είναι μόνο </p> <p class="MsoNormal">Και το ξέρεις</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Άκου τη σιωπή και συ</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Μίλα δυνατά</p> <p class="MsoNormal">Να ακούσεις τη φωνή σου</p> <p class="MsoNormal">Άσε τις λέξεις να βγουν από μέσα σου</p> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-218652957239901398?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-59680314034071621392009-05-21T20:07:00.002+03:002009-05-21T20:13:01.491+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/ShWLG-ORTHI/AAAAAAAAAGs/qkuTXhiJOWw/s1600-h/klvstes.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/ShWLG-ORTHI/AAAAAAAAAGs/qkuTXhiJOWw/s320/klvstes.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5338325885215919218" border="0" /></a> <br /><meta equiv="Content-Type" content="text/html; charset=utf-8"><meta name="ProgId" content="Word.Document"><meta name="Generator" content="Microsoft Word 11"><meta name="Originator" content="Microsoft Word 11"><link rel="File-List" href="file:///C:%5CDOCUME%7E1%5Cuser%5CLOCALS%7E1%5CTemp%5Cmsohtml1%5C01%5Cclip_filelist.xml"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal">Ξέρεις ότι πρέπει να φύγεις, </p> <p class="MsoNormal">Να τρέξεις μακριά, </p> <p class="MsoNormal">Να εξαφανιστείς…</p> <p class="MsoNormal">Έπρεπε να το είχες κάνει εδώ και πολύ καιρό.</p><p class="MsoNormal"> <br /></p> <p class="MsoNormal">Προσπαθείς όμως να μην το σκέφτεσαι.</p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Δένεσαι περισσότερο</p> <p class="MsoNormal">Με αόρατες κλωστές.</p> <p class="MsoNormal">Τις ψάχνεις κάποιες στιγμές για να τις σπάσεις, </p> <p class="MsoNormal">Να τις ξεμπερδέψεις, </p> <p class="MsoNormal">Να λυτρωθείς.</p> <p class="MsoNormal">Δεν τις βρίσκεις όμως.</p> <p class="MsoNormal">Δε θέλεις να τις βρεις</p> <p class="MsoNormal">Δεν θέλεις να φύγεις.</p> <p class="MsoNormal">Φοβάσαι</p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Τι<span style="" lang="EN-US">;<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Ούτε εσύ δεν ξέρεις…</p> <p class="MsoNormal"> <br /></p><p class="MsoNormal">Μένεις μόνο να κοιτάς</p> <p class="MsoNormal">Και να δένεσαι ακόμα περισσότερο</p> <p class="MsoNormal">Κι άλλες κλωστές.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ακούς τον εαυτό σου να φωνάζει ώρες ώρες</p> <p class="MsoNormal">Φύγε</p> <p class="MsoNormal">Τρέξε</p> <p class="MsoNormal">Τώρα που προλαβαίνεις ακόμα</p> <p class="MsoNormal">Φύγε</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Όμως εσύ ψάχνεις κι άλλες κλωστές</p> <p class="MsoNormal">Για να δεθείς ακόμα πιο σφιχτά,</p> <p class="MsoNormal">Ακόμα περισσότερο.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Έχεις χάσει πια την άκρη.</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal">Ένα κουβάρι αόρατο όλα</p> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-5968031403407162139?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-53502480849597059382009-02-16T23:21:00.003+02:002009-02-16T23:53:39.902+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SZnf1moHThI/AAAAAAAAAGM/jVrNR3rIx3g/s1600-h/nail.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303516148200328722" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 243px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SZnf1moHThI/AAAAAAAAAGM/jVrNR3rIx3g/s320/nail.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Πριν δέκα ημέρες, νόμιζα πως κάποιες πολλές χιλιάδες χιλιόμετρα απόσταση, πως η απόλυτη έλλειψη επικοινωνίας θα με βοηθούσαν να δω αυτή τη σχέση απ'έξω. Δεν φανταζόμουν πόσο δύσκολο είναι να το καταφέρω. </div><br /><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">Σήμερα διάβασα την παρακάτω παράγραφο, και άρχισα να σκέφτομαι πως τελικά η λογική και εγώ, δεν έχουμε κανένα κοινό σημείο επαφής μάλλον.</div><br /><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify">"Κι αυτός παρόμοια σκέφτεται. Δεν του αρκεί αυτή η σχέση, όμως δε θέλει και να τη χάσει. Πόσο από αγάπη και πόσο από δειλία τη διατηρεί; Δεν ξέρει το πόσο, όμως και τα δύο σίγουρα συμβαίνουν. Καλύτερα να αποφεύγει τέτοιες ερωτήσεις στον εαυτό του. Του δηλητηριάζουν και τις λίγες στιγμές χαράς που του χαρίζονται. Στο κάτω-κάτω υπάρχουν κάποια στοιχεία στον άλλον που σαν καρφιά σε καρφώνουν πάνω του και σε ακινητούν ακόμα κι αν ολόκληρη η λογική σου τον απορρίπτει, ακόμα κι αν χιλιάδες κουσούρια του σε δίωχνουν πέρα..."</div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;">από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη</span></div><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;">"Ο αντίπαλος εραστής" </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-5350248084959705938?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-25458921374666280362009-01-19T10:26:00.002+02:002009-01-19T10:34:40.074+02:00Το είδα το Σάββατο τυχαία, και συνειδητοποίησα πόσο άργισα να καταλάβω, το πόσο πολύ με αγαπούν κάποιοι άνθρωποι που συνεχίζω να τους πληγώνω, και πόσο δύσκολο μου είναι να βρω τον τρόπο να τους δείξω το πόσο τους αγαπώ.<br /><br /><object width="480" height="295"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/mNK6h1dfy2o&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/mNK6h1dfy2o&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="295"></embed></object><br /><br />Μπαμπά, Μαμά και εγώ σας αγαπάω, κι ας μην ξέρω πώς να σας το δείξω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-2545892137466628036?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-86226467956504630322009-01-14T08:06:00.000+02:002009-01-14T08:07:59.061+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/DirLVY6ANcQ&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/DirLVY6ANcQ&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-8622646795650463032?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-15432867541938713312008-10-27T21:31:00.003+02:002008-10-27T21:51:53.878+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SQYa8NjyIAI/AAAAAAAAAFY/itH9nkljlk8/s1600-h/24sevenred.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261922836363223042" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 201px; CURSOR: hand; HEIGHT: 313px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SQYa8NjyIAI/AAAAAAAAAFY/itH9nkljlk8/s400/24sevenred.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify">Όχι δεν το παίρνω στραβά. </div><div align="justify">Τίποτα δεν παίρνω στραβά. </div><div align="justify">Θέλω να αρχίσω να τα παίρνω στραβά. Θέλω να αρχίσω να θυμώνω, να εκνευρίζομαι. Θέλω να ζητάω το λόγο. </div><div align="justify">Θέλω το δίκιο μου ώρες ώρες. Να φωνάξω. </div><div align="justify">Ή καλύτερα ακόμα θα ήθελα να διαγράψω ανθρώπους, σχέσεις μικρές, σχέσεις μεγάλες, σχέσεις ετών, σχέσεις δυνατές, που ίσως δεν αξίζουν και όμως σε κάθε στραβοπάτημα λέω, μήπως να δώσω άλλη μια ευκαιρία...; </div><div align="justify">Και πάντα την δίνω, και πάντα μετανιώνω. </div><div align="justify">Θέλω να σταματήσω να προσπαθώ να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο. </div><div align="justify">Ακομά και αυτούς που με αγαπάνε. </div><div align="justify">Χέστηκα για τα προβλήματα τα δικά σου, και τα δικά σου, και τα δικά σου. </div><div align="justify">Όταν έχω εγώ πρόβλημα, ποιός είναι εκεί; </div><div align="justify">Όχι ρε πούστη μου, δε δουλεύει 24/7 το μαγάζι, και ό,τι θυμάστε χαίρεστε όλοι σας. </div><div align="justify">Ό,τι χρειαστείς πάρε, ό,τι ώρα και να είναι. </div><div align="justify">Να μην πάρεις ποτέ. </div><div align="justify">Και δεν νομίζω ότι έχει να κάνει με θέμα ανταποδοτικότητας, ότι όταν με χρειαζόσουν ήμουν εκεί, άρα πρέπει αν είσαι και εσύ για μένα. </div><div align="justify">Όχι, σίγουρα όχι. </div><div align="justify">Έχει να κάνει με το ότι έχεις ΜΟΙΡΑΣΤΕΙ. Λίγα, πολλά, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι έχεις ΜΟΙΡΑΣΤΕΙ. </div><div align="justify">Νόμιζες όμως μαλάκα, ότι έχει σημάσια. </div><div align="justify">Σημασία τελικά έχει η πάρτη μου, η πάρτη σου, και μόνο. </div><div align="justify">Και χώνεψε το, χώνεψε το καλά, γιατί όσο καθυστερείς να χωνέψεις, τόσο θα στεναχωριέσαι, τόσο θα σου λένε μη το παίρνεις στραβά. </div><div align="justify">Τόσο θα σου λένε συγγνώμη αν σε πλήγωσα, δεν το έκανα από πρόθεση, τόσο, τόσο, τόσο.... </div><div align="justify">Και από τι το έκανες ρε μαλάκα, από αφέλεια, από ανοήσια, από τι; </div><div align="justify">Και γιατί μόνο έγω δεν πρέπει να παίρνω στράβα τίποτα, να ακούω τις παπαριές του καθενός, γιατί, γιατί, γιατί...; </div><div align="justify">Γουστάρω που τα παίρνω στραβά όλα, δε γουστάρω που δε μπορώ να σας το πω κατάμουτρα.<br />Γιατί δεν έρχεσαι μαζί; Συγγνώμη κιόλας.<br />Ζεις; Γιατί ανησυχήσες και πήρες ένα τηλέφωνο να μου το πεις;<br />Γιατί δε πήρες ολόκληρο σαββατοκύριακο; Πάλι εγώ πρέπει να πάρω;<br />Και όταν παίρνω και δεν μπορείς, απλά δεν πρεπεί να το πάρω στραβά.... Sorry είχες κανονίσει, είχες δουλειά πολύ, έλειπες, ερχόσουν. Εγώ ήμουν στη θέση μου. Που χάθηκες εσύ; Που χάθηκες;<br />Θέλω να ουρλιάξω, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα το κάνω σε λάθος ανθρώπους.</div><div align="justify">Και δεν με νοιάζει το φονικό γαμοψάρι μπάλα, να μιλήσω θέλω, και θέλω να το κάνω τώρα, να σε δω τώρα, και δεν με νοιάζει που έχεις κανονίσει.</div><div align="justify">Θέλω να ουρλιάξω, και αν μπορώ να ματώσω τα πνευμόνια μου ουρλιάζοντας. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-1543286754193871331?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-84673718849404131752008-10-15T12:41:00.006+03:002008-10-15T13:29:30.676+03:00<div style="text-align: justify;">Πηγαίνοντας κανείς σε μια έκθεση ζωγραφικής, είναι αρκετά πιθανό να εντυπωσιαστεί από κάποια τα έργα, ή και από το σύνολο της δουλειάς του καλλιτέχνη, ειδικά αν πρόκειται για καλλιτέχνες του βεληνεκούς του Goya, ή του Tiziano.<br /></div><div style="text-align: justify;">Σε σχέση με την έκθεση των χαρακτικών του Goya, που φιλοξένει η <a style="color: rgb(0, 153, 0);" href="http://www.nationalgallery.gr/">Εθνική Πινακοθήκη</a> μέχρι τις 20 Οκτωβρίου, αυτό που με εντυπωσίασε είναι το γεγονός ότι είναι κρίμα, ενώ το σύνολο των χαρακτικών που εκτίθενται, να ανήκει στην ιδιοκτησία της πινακοθήκης από το 1963, παρ’ όλα αυτά να μην εκτίθενται στην μόνιμη συλλογή της, και να πρέπει να γίνει αυτή η έκθεση, προκειμένου να τα δει ο κόσμος (πάντα στη διάρκεια του απελπιστικά περιορισμένου και δημοσιουπαλληλίστικου ωραρίου της.)<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SPW8280MJKI/AAAAAAAAAE4/L3CwLuO8wwE/s1600-h/No+te+escaparas.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SPW8280MJKI/AAAAAAAAAE4/L3CwLuO8wwE/s320/No+te+escaparas.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257315792248906914" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">"No te escaparás"<br />του Francisco José de Goya y Lucientes<br />από την σειρά χαρακτικών "Los Caprichos"</span><br /><br />Σε σχέση με την έκθεση του Tiziano, που φιλοξενείται στο <a style="color: rgb(0, 153, 0);" href="http://www.cycladic.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=resource&amp;cresrc=1337&amp;cnode=74&amp;clang=0">Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης</a> με εντυπωσίασε το γεγονός ότι πρόκειται για μια αρπαχτή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας (κλεμμένο σχόλιο από το βιβλίο επισκεπτών). Πέντε η έξι έργα του Tiziano, και τα υπόλοιπα από το σύνολο των 24 συνολικά είναι αντίγραφα έργων του από μαθητές του – κάποια δε και εις διπλούν. Είναι κρίμα τόσο σημαντικά και τόσο μεγάλα, από κάθε άποψη, έργα να στριμώχνονται στις υπερβολικά μικρές αίθουσες και ελλιπώς φωτισμένες αίθουσες του Μεγάρου Σταθάτου. <br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SPW-MGdLFGI/AAAAAAAAAFA/aoOF94u71lM/s1600-h/Bacchus+and+Ariadne.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SPW-MGdLFGI/AAAAAAAAAFA/aoOF94u71lM/s320/Bacchus+and+Ariadne.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257317255125603426" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">"Βάκχος και Αριάδνη"<br />του Tiziano Vecelli</span><br /><br />Παράλληλα το μουσείο στην νέα πτέρυγα φιλοξένει, <a style="color: rgb(0, 153, 0);" href="http://www.cycladic.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=resource&amp;cresrc=1281&amp;cnode=4&amp;clang=0">ενενήντα έργα από την περίφημη Συλλογή Κωστάκη</a>(σε σύνολο 1275 έργων) του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (Θεσσαλονίκη) έως τις 20 Οκτωβρίου 2008. Πρόκειται για σημαντικά έργα (πίνακες, σχέδια, τρισδιάστατα αντικείμενα) αντιπροσωπευτικά όλων των ομάδων και κινημάτων της περιόδου της ρωσικής πρωτοπορίας (κατά τις δεκαετίες 1900 – 1930). <br />Η έκθεση (της οποίας ο σχεδιασμός και η επιμέλεια είναι πραγματικά υποδειγματική, προκειμένου να έρθει ο επισκέπτης σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επαφή με μια άγνωστη για τον πολύ κόσμο πλευρά της τέχνης του 20ου αιώνα) περιλαμβάνει ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα της συλλογής, από καλλιτέχνες όπως οι Malevich, Popova, Tatlin, Rochenko, Nikritin, Lissitzky, Kliun κ.ά.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SPXCTrxqyjI/AAAAAAAAAFI/qaTYlDVFMOk/s1600-h/red+light.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SPXCTrxqyjI/AAAAAAAAAFI/qaTYlDVFMOk/s320/red+light.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257321783449274930" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">"Red Light"<br />του Ivan Kliun</span><br /><br />Το πραγματικά εντυπωσιακό όμως είναι ότι στo πλαίσιο της έκθεσης, υπάρχει το πρόγραμμα <a style="color: rgb(0, 153, 0);" href="http://www.cycladic.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=resource&amp;cresrc=1345&amp;cnode=22&amp;clang=0">«Αγγίζοντας την τέχνη»</a> για άτομα με προβλήματα όρασης. 32 από τα έργα της έκθεσης, έχουν αποδοθεί απτικά και θα εκτίθενται παράλληλα με τα πρωτότυπα έργα των καλλιτεχνών.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SPXCu6TfSYI/AAAAAAAAAFQ/IIgZ2OtspZw/s1600-h/genna.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SPXCu6TfSYI/AAAAAAAAAFQ/IIgZ2OtspZw/s320/genna.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5257322251205691778" border="0" /></a><br /><span style="font-size:85%;">Η Γέννα<br />απτικό αντίγραφο απο την έκθεση</span><br /><br />Την ώρα που βρισκόμουν σ’αυτό το κομμάτι της έκθεσης και είχα εντυπωσιαστεί τόσο από την πρωτοβουλία, όσο και από την απόδοση των έργων, αλλά θεωρούσα ότι είναι κάτι ουτοπιστικό στην ουσία – που απλά γίνεται για να γίνει και να πούμε μπράβο στους φορείς-, είδα δίπλα μου μια μητέρα με ένα περίπου 15χρονο παιδί, με προβλήματα όρασης, να προσπαθεί με την βοήθεια του λεπτομερούς καταλόγου του μουσείου να το βοηθήσει να καταλάβει τι είναι αυτό που άγγιζε (αυτό που εγώ είχα την τύχη να βλέπω).<br />Το πώς αισθάνθηκα εκείνη την στιγμή δεν μπορώ να το περιγράψω – γιατί ήταν από τις πιο δυνατές, συγκινητικές, θαυμαστές, συγκλονιστικές στιγμές που έχω ζήσει- μια στιγμή που μάλλον δύσκολα θα ξεχάσω, μια στιγμή πολύ πιο εντυπωσιακή και δυνατή από όλα τα αισθήματα που μου δημιούργησαν όλοι οι πίνακες που είδα εκείνη την ημέρα.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-8467371884940413175?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-12932351010583713722008-09-12T13:35:00.005+03:002008-09-12T13:48:25.164+03:00Βασισμένο στην φωτογραφία του <a href="http://photospacie.blogspot.com/"><span style="color:#33ccff;">Spacie</span></a>, <a href="http://photospacie.blogspot.com/2008/09/love-within.html"><span style="color:#ff99ff;">Love within</span></a><span style="color:#ff99ff;"><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SMpHbtig-gI/AAAAAAAAAEw/950Z1Fzg6sU/s1600-h/Love+within.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245083257432766978" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SMpHbtig-gI/AAAAAAAAAEw/950Z1Fzg6sU/s400/Love+within.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div align="left"><span style="color:#000000;">Δεν θέλω να φύγεις απόψε.<br /></span><div align="right"><span style="color:#000000;">Αφού το ξέρεις ότι δεν γίνεται.<br /></span><div align="left"><span style="color:#000000;">Το ξέρω, αλλά δεν θέλω.<br /></span><div align="left"><span style="color:#000000;">Θέλω το πρωί που θα ξυπνήσω να είσαι ακόμα δίπλα μου.<br /></span><div align="right"><span style="color:#000000;">Κι εγώ θέλω, αλλά δεν γίνεται.<br /></span><div align="left"><span style="color:#000000;">Δεν μου αρέσει να μένω μόνος μου.<br /></span><div align="left"><span style="color:#000000;">[Έτσι όπως φεύγεις κάθε βράδυ, με κάνεις και αισθάνομαι σαν πουτάνα]<br /></span><div align="left"><span style="color:#000000;">Μη, θα μου κάνεις σημάδι.<br /></span><div align="right"><span style="color:#000000;">Αφού είσαι μόνο δικός μου.<br /></span><div align="left"><span style="color:#000000;">Ναι, αλλά τότε γιατί δεν μένεις εδώ;<br /></span><div align="left"><span style="color:#000000;">Θέλω ένα πρωί να ξυπνήσω και να μην έχεις φύγει. </span></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><br /><br /></span><span style="color:#ff99ff;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-1293235101058371372?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-69657647677169926422008-09-10T13:42:00.004+03:002008-09-10T14:25:27.741+03:00Βασισμένο στην φωτογραφία του <a href="http://photospacie.blogspot.com/"><span style="color:#33ccff;">Spacie</span></a>, <a href="http://photospacie.blogspot.com/2008/08/girl-by-port.html"><span style="color:#ff99ff;">Girl by the Port</span></a><span style="color:#ff99ff;"><br /></span><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SMenB4-p_JI/AAAAAAAAAEo/4dx3kis1FDA/s1600-h/limani.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5244343942013123730" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SMenB4-p_JI/AAAAAAAAAEo/4dx3kis1FDA/s400/limani.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify">5.30 το πρωί ξυπνητήρι.<br />Όχι ότι είχε κοιμηθεί καθόλου το προηγούμενο βράδυ.<br />Στις 7.00 έπρεπε να είναι στο λιμάνι. Το περίμενε πως και πως το ταξίδι αυτό. Ήταν τρία χρόνια που είχε να φύγει. Τρία χρόνια με αρρώστιες, με φοβίες, με χωρισμούς, με πληγές βαθιές, με θάνατο. Τρία χρόνια τόσο δύσκολα, που ακόμα και η ιδέα των διακοπών, της φαινόταν ακατόρθωτη. Δεν θα μπορούσε να ανεχτεί κανέναν, και να την ανεχτεί κανείς για πάνω από μερικές ώρες. Έτσι είχε κάνει τον εαυτό της να πιστεύει, και είχε καταφέρει σιγά σιγά να το περνά και στους γύρω της.<br />Όλοι την φόβιζαν. Και τα απομεινάρια των γνωριμιών του παρελθόντος, και όσοι την πλησίαζαν. Όλοι και όλα. Τρία χρόνια τώρα, αρπάζονταν από οποίον ήταν διατεθειμένος να την ακούσει έστω και για λίγο, να της δείξει λίγο ενδιαφέρον, και με το που αισθανόταν το παραμικρό δέσιμο, κατευθείαν γινόταν άφαντη. Δεν άφηνε τον εαυτό της να δεθεί, να δοθεί, να εμπιστευτεί. Δεν ήθελε να ξαναπονέσει. Δεν έπρεπε να ξαναπονέσει. Δεν άντεχε να ξαναπονέσει.<br />Μόνο το αλκοόλ εμπιστευόταν πια, τα χάπια της, και τις άσπρες γραμμές που και που. Ξέχναγε, άδειαζε. Της άρεσε αυτό το κενό. Κενό μνήμης, κενό συναισθημάτων, κενό αισθήσεων. Μισούσε τις ώρες που το κενό έφευγε και που καθάριζαν τα σύννεφα, γιατί τότε ήταν που έβλεπε τις πληγές, γιατί τότε ήταν που ένοιωθε πως χρειαζόταν έναν άνθρωπο.<br />Σε μια τέτοια στιγμή σκέφτηκε πως πρέπει να φύγει μακριά από όλα. Στην αρχή δεν πίστεψε ότι σκέφτηκε κάτι τέτοιο. Το επόμενο μεσημέρι, με το που ξύπνησε, ήταν πάλι η ιδία σκέψη καρφωμένη στο μυαλό της. Προσπάθησε να σκεφτεί άλλα πράγματα. Όμως εκεί. Το ταξίδι γύρναγε ξανά και ξανά.<br />Πού;<br />Όπου με βγάλει.<br />Μα δεν πρέπει, δεν έχει νόημα.<br />Έτσι κύλισαν μερικές μέρες που προσπαθούσε να το διώξει μακριά. Δεν τα τα κατάφερνε. Την τέταρτη μέρα, κατάφερε να κοιμηθεί χωρίς εφιάλτες, χωρίς να ξυπνήσει βουτηγμένη στον ιδρώτα, πρώτη φορά μετά από καιρό, είχε χαθεί σε ένα ύπνο χωρίς διακοπή, και χωρίς καν να έχει πιει σταγόνα, χωρίς να έχει πάρει ούτε ένα χάπι.<br />Ξύπνησε και αισθανόταν ήρεμη, το πρόσωπο της δεν ήταν σφιγμένο όπως άλλες φορές. Και το μυαλό της εκεί πάλι, στο ταξίδι. Αυτό ήταν. Το αποφάσισε, θα έφευγε την επόμενη, χωρίς προορισμό.<br />Για όπου, για όσο…<br />Στις 7.00 ήταν στο λιμάνι, και περίμενε το πρώτο πλοίο που θα ερχόταν, να μπει και να ξεκινήσει.<br />Για να γεμίσει… </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-6965764767716992642?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-4273388197812148432008-09-06T12:19:00.002+03:002008-09-06T12:28:01.914+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SMJLWTtPENI/AAAAAAAAAEg/KP6-1I4jOCg/s1600-h/totallyMatches.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SMJLWTtPENI/AAAAAAAAAEg/KP6-1I4jOCg/s400/totallyMatches.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242835762831888594" border="0" /></a><br /><br />Θέλω να ευχαριστήσω τον<span style="color: rgb(204, 51, 204);"> </span><a style="color: rgb(204, 51, 204);" href="http://photospacie.blogspot.com/">Spacie</a><span style="color: rgb(204, 51, 204);"> </span>για την φωτογραφία που μου έστειλε χθες, σαν σχόλιο στην <a style="color: rgb(204, 51, 204);" href="http://totallystrangerinmycity.blogspot.com/2008/09/playing-with-matches.html">χθεσινή ανάρτηση</a><span style="color: rgb(204, 51, 204);">. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-427338819781214843?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-2188295566263849292008-09-05T12:01:00.006+03:002008-09-05T13:54:11.882+03:00<div style="text-align: justify;">Χαζεύοντας σε διάφορα blogs τον τελευταίο καιρό ανακάλυψα τον <a style="color: rgb(204, 51, 204);" href="http://photospacie.blogspot.com/">Spacie</a>, και τις φωτογραφίες του, εικόνες που σου μιλάνε από μόνες τους με την πρώτη ματιά, και διαβάζοντας ένα από τα σχόλια που του είχαν αφήσει, μου γεννήθηκε η ανάγκη κάποιες από αυτές τις εικόνες, να τις μετατρέψω σε λέξεις, στις λέξεις που άρχιζαν να σχηματίζονται μέσα στο μυαλό μου.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Η πρώτη από όλες που γέννησε την ανάγκη αυτή, ήταν το <a style="color: rgb(204, 51, 204);" href="http://photospacie.blogspot.com/2008/08/playing-with-matches.html">Playing with matches</a>.<br /></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SMD4g3xXT1I/AAAAAAAAAEY/TOp3ir0yfsU/s1600-h/spaciesmatches.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SMD4g3xXT1I/AAAAAAAAAEY/TOp3ir0yfsU/s200/spaciesmatches.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5242463209869758290" border="0" /></a><br /><br />και να το αποτέλεσμα:<br /><br /><div style="text-align: justify;">Αύγουστος, 13. Στην μια την νύχτα. Το σώμα της γυαλίζει από τον ιδρώτα, τα ρούχα της κολλάνε πάνω στο κορμί της. Γυρίζει το κλειδί στην πόρτα. Γκάζι - Εξάρχεια, μισή ώρα με τα πόδια. Το σπίτι εδώ και μήνες σχεδόν όπως την πρώτη βδομάδα που μετακόμισε. Κούτες, με άγνωστο περιεχόμενο. Μισοανοιγμένες βαλίτσες με ρούχα. Κι άλλα ρούχα και παπούτσια στο πάτωμα. Από το ταβάνι κρέμονται γυμνοί οι γλόμποι. Τασάκια γεμάτα και στοίβες από βιβλία.<br /><br />Πατάει ένα διακόπτη. Τίποτα. Πάει στο υπνοδωμάτιο πατάει και εκεί τον διακόπτη. Πάλι τίποτα. Το έκοψαν οι πούστηδες σκέφτεται. Πάει στα τυφλά στη κουζίνα να βρει κάτι να πιει. Πιάνει ένα μπουκάλι. Το πρώτο που βρήκε μπροστά της. Βγάζει τον φελλό. Δοκιμάζει από το μπουκάλι. Μαυροδάφνη.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Σέρνεται ως την βεράντα. Το ίδιο χάος και κει, όπως και μέσα στο διαμέρισμα, όπως και στο μυαλό της. Ένα τραπέζι φορμάικα άσπρη, κληρονομιά του προηγούμενου ενοικιαστή, και δυο μισοδιαλλειμένες παράταιρες καρέκλες, δικές της αυτές. Κάθεται, στρίβει τσιγάρο. Ψάχνει στην τσέπη για σπίρτα. Θυμάται ότι της τέλειωσαν στον δρόμο για το σπίτι. Πίσω στην κουζίνα, βρίζοντας. Ψάχνει στα τυφλά πάλι. Βρίσκει ένα κουτί.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Ξανά στην βεράντα. Ανοίγει το κουτάκι, και βγάζει το πρώτο. Καμμένο. Καμμένο και το δεύτερο. Οκτώ καμμένα στη σειρά. Δεν απορεί που είναι καμμένα. Απορεί γιατί, χρόνια τώρα ξαναβάζει πάντα τα καμμένα σπίρτα πίσω στο κουτί τους. Πάντα.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Αδειάζει σιγά σιγά όλο το κουτάκι, όχι ότι είχε και πολλά ακόμα, και αρχίζει να τα ακουμπάει πάνω στην άσπρη φορμάικα. Στη σειρά στην αρχή. Σε σχηματισμούς μετά. Μετά πάλι στην σειρά. Κάθε ένα το τοποθετεί ανάλογα με το μήκος του άκαυτου ξύλου, το ταυτίζει με μια ιστορία, με ένα φλερτ, με μια σχέση, με ένα πήδημα. Σαν τα σπίρτα κι αυτά που ανάβουν, φουντώνουν, και μετά άλλα σιγοσβήνουν, άλλα σβήνουν ξαφνικά με μια απότομη λάμψη και άλλα καίγονται μέχρι κάτω, καίγοντας το χέρι που τα κράταγε, αφήνοντας μόνο κάρβουνο και βρώμα στο τέλος.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Προσπαθεί να βάλει σε τάξη τα σπίρτα, να βάλει σε τάξη το χάος του μυαλού της και τα παιχνίδια που της παίζει, πάντα τέτοιες ώρες. Βρίσκει τρία άκαυτα. Τα κοιτά αποβλακωμένη. Για ώρα. Δεν μπορεί να αποφασίσει ποιο να διαλέξει για να ανάψει. Παιδεύεται ώρα μέχρι που καταφέρνει να τα στήσει όρθια.<br /></div><br /><div style="text-align: justify;">Με όποιο πέσει πρώτο σκέφτεται. Με αυτό θα ανάψει. Πέφτει το δεξί. Το ανάβει, ανάβει και το τσιγάρο μετά, και το αφήνει να καίγεται. Πριν σβήσει μόνο του, ανάβει το ένα από τα δυο που έχουν μείνει όρθια. Το τελευταίο θα το κρατήσει.<br /></div><br />Για αύριο...<br /><br />...για την καινούρια αρχή.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-218829556626384929?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-30697354402878268572008-08-30T22:19:00.000+03:002008-09-05T13:52:59.853+03:00<div align="justify">Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα, από το να ξέρεις πως αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, κάποια άλλα μάτια προσπαθούν να βρουν τα σημάδια στον ουρανό που διάλεξαν μαζί σου.<br />Σημάδια που εκμηδενίζουν τις αποστάσεις.<br />Δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα από το να ξέρεις πως αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, κάποια άλλα αυτιά ακούν την ίδια ώρα με σένα, τις μελωδίες που μαζί διαλέξατε.<br />Μελωδίες που εκμηδενίζουν τις αποστάσεις.<br />Δεν υπάρχει πιο όμορφη λαχτάρα, από το να μετράς ανάποδα τις μέρες, για την στιγμή που και οι υπόλοιπες αισθήσεις σου θα ξαναβιώσουν κοινά ερεθίσματα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-3069735440287826857?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-13811393105299040612008-08-28T14:12:00.005+03:002008-09-05T13:52:59.854+03:00Πόσες αναμνήσεις, πόσες λέξεις, πόσες εικόνες, πόσα αστέρια, πόσα γέλια, πόσες αγκαλιές, πόσες στιγμές μπορούν να χωρέσουν σε ένα κουτί;<br /><br />Τόσες όσες τα βότσαλα που τελικά χώρεσε...;<br /><br /><br /><p><a href="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SLaI48fZmvI/AAAAAAAAAEA/BMVKRVVdhto/s1600-h/030.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239525728384031474" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SLaI48fZmvI/AAAAAAAAAEA/BMVKRVVdhto/s200/030.JPG" border="0" /></a><br /><br />Τόσες όσες και οι φωτογραφίες που είμαστε μαζί...;<br /><br />Τόσες όσες και οι μέρες στο νησί, όσες και οι ώρες στην Βαρκελώνη...;<br /><br />Τόσες όση και η ώρα που μου πήρε να σου εξηγήσω γιατί το Ποτέ ποτέ ποτέ, δεν μπορεί να μπορεί να είναι το αγαπημένο σου τραγούδι, όσο και αν αρέσει και στους δυο μας...<br /><br />Τώρα κατάλαβα γιατί σου άρεσαν τα Μεστά... γιατί μου άρεσε το Barrio Gοtico.<br /><br />Μου είπες πως θα θυμάσαι τις βόλτες με τα ποδήλατα στον Κάμπο. Και εγώ δεν θα ξεχάσω την πρώτη μου βόλτα με Vespa.<br /><br />Feliz cumpleaños<br /><br />Και είμαι σίγουρος ότι θα αγαπήσεις πολύ και το </p><p>Κλεμμένο ποδήλατο...<br /><br />Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο<br />και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο<br />γιατί μια καινούρια αγάπη θα χύνεται σα μέλι<br />κι από ένα σημείο της γης αυτός ο ήλιος θ' ανατέλλει<br />πιο όμορφος από ποτέ σα στρογγυλό χρυσάφι<br />θα λάμψει στο βλέμμα σου σα μεγάλο διαμάντι<br /><br />Κι εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι<br />περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι<br />γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατώ στο δρόμο<br />είναι πιο έντιμα απ' αυτά που μας πλασάρει ο νόμος<br />ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας<br />Η χώρα μου είναι αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας<br /><br />Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας<br />χρώματα αγάπης και χρώματα βίας<br />Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα<br />μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα<br />Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση<br />στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης<br />σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι<br />τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι<br /><br />Είναι σα μαγνήτης που με κάνει να ονειρεύομαι<br />να μιλάω στα κτίρια, στα σύννεφα, ή να προσεύχομαι<br />Να 'χα μια θάλασσα έξω απ' το σπίτι μου<br />κι όποτε βρέχει να πετάω απ' το μπαλκόνι μου<br />κρατώντας το χέρι σου για πάντα<br />στις φραουλένιες πεδιάδες, στις γραμμικές κοιλάδες<br />Κι όπως συγκρούεται ένα αεροπλάνο στο μυαλό μου<br />να γίνει το σώμα σου ένα με το δικό μου<br />Πες μου, πες μου, τι σκέφτεσαι για μένα<br />όταν τα σώματά μας στέκουν σταυρωμένα<br />κι από ένα σημείο της γης αυτός ο ήλιος ανατέλλει<br />Κάποιος τότε σ' ένα στόχο σημαδεύει<br /><br />Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας<br />χρώματα αγάπης και χρώματα βίας<br />Θάψε τις κούκλες σου κι όλα τα πλαστικά όπλα<br />μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα<br />Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση<br />στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης<br />σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι<br />τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι<br /><br />Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο<br />και θα 'ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο<br />Ίσως βρούμε ένα σπίτι για να μείνουμε<br />ένα τόπο να ζήσουμε και να πεθάνουμε<br />μιλώντας σε κάποιον που έχει πεθάνει<br />σε χιονισμένα τοπία, σε δέντρα από μελάνι<br />ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση<br />προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση<br />στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου<br />στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου<br /><br />Φύλαξε τις εικόνες κι όλα όσα πιστεύεις<br />στο βιβλίο των ματιών σου είναι όλα αυτά που θέλεις<br />Χρώματα απ' τον πόλεμο μιας υδατογραφίας<br />χρώματα αγάπης και χρώματα βίας<br />Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα<br />μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα<br />Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση<br />στριφογυρίζουν σα μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης<br />σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ' το κεφάλι<br />τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι<br /><br />Στέρεο Νόβα</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-1381139310529904061?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-13179572000368252522008-08-24T19:59:00.006+03:002008-08-24T20:17:11.594+03:00Ποιος θα μου έλεγε ποτέ, ότι θα έβλεπα την πανσέληνο του Αυγούστου, και την έκλειψη...<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SLGUe_o6oBI/AAAAAAAAAD4/apcGNGYJVD4/s1600-h/091.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5238131101808631826" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SLGUe_o6oBI/AAAAAAAAAD4/apcGNGYJVD4/s400/091.JPG" border="0" /></a><br /><div>...με τον τρόπο που τα είδα.</div><br /><br /><br /><embed src="http://static.boomp3.com/player.swf?song=bvys181_p" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="200" height="20" allowScriptAccess="always" align="middle"></embed><img style="visibility:hidden;width:0px;height:0px;" border=0 width=0 height=0 src="http://counters.gigya.com/wildfire/IMP/CXNID=2000002.0NXC/bT*xJmx*PTEyMTk1OTc5Nzk2MTQmcHQ9MTIxOTU5ODAwOTcxNCZwPTcwNzUxJmQ9Jm49YmxvZ2dlciZnPTE=.gif" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-1317957200036825252?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-82184160377876935572008-07-31T19:38:00.000+03:002008-07-31T19:40:09.630+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SJHq1f5ewGI/AAAAAAAAADw/7t6AqVQtBOE/s1600-h/diakopoules.bmp"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SJHq1f5ewGI/AAAAAAAAADw/7t6AqVQtBOE/s400/diakopoules.bmp" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229218847170412642" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-8218416037787693557?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-58895167170662844982008-07-25T20:09:00.005+03:002008-07-25T20:11:40.436+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoJOxPj0hI/AAAAAAAAADo/J1-YfdHEvZI/s1600-h/s4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoJOxPj0hI/AAAAAAAAADo/J1-YfdHEvZI/s400/s4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227000466858299922" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoJIgxJ3UI/AAAAAAAAADg/SxFjVQADWTI/s1600-h/s3.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoJIgxJ3UI/AAAAAAAAADg/SxFjVQADWTI/s400/s3.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227000359356587330" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoJBxO243I/AAAAAAAAADY/ZzPfVWtkKjQ/s1600-h/s2.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoJBxO243I/AAAAAAAAADY/ZzPfVWtkKjQ/s400/s2.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227000243517055858" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoI7YPWhOI/AAAAAAAAADQ/6q6iFWhwXdk/s1600-h/s1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoI7YPWhOI/AAAAAAAAADQ/6q6iFWhwXdk/s400/s1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5227000133729027298" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-5889516717066284498?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-56568214603920034342008-07-25T19:59:00.005+03:002008-07-25T20:04:53.052+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoHhqj9rYI/AAAAAAAAADI/s-uNcN3QGVc/s1600-h/%CF%80%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B91.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoHhqj9rYI/AAAAAAAAADI/s-uNcN3QGVc/s400/%CF%80%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B91.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5226998592459091330" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoHXvcp7LI/AAAAAAAAADA/NkwR51UTSUo/s1600-h/Anavatos+5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoHXvcp7LI/AAAAAAAAADA/NkwR51UTSUo/s400/Anavatos+5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5226998421971922098" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoG9g_E_SI/AAAAAAAAAC4/JL0Fbb92EVY/s1600-h/%CE%BC%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B12.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoG9g_E_SI/AAAAAAAAAC4/JL0Fbb92EVY/s400/%CE%BC%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B12.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5226997971413171490" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoG0HHE7sI/AAAAAAAAACw/bno37eTlmfQ/s1600-h/%CE%BC%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B1+1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoG0HHE7sI/AAAAAAAAACw/bno37eTlmfQ/s400/%CE%BC%CE%B5%CF%83%CF%84%CE%B1+1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5226997809848577730" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoGtitS-gI/AAAAAAAAACo/fAnOviw9_98/s1600-h/%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%87%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIoGtitS-gI/AAAAAAAAACo/fAnOviw9_98/s400/%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B9%CF%87%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5226997696997554690" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-5656821460392003434?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-48731852363145279022008-07-25T18:29:00.003+03:002008-07-25T18:34:52.350+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SInyEUerm4I/AAAAAAAAACg/dKWMAok4bxo/s1600-h/chios.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://4.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SInyEUerm4I/AAAAAAAAACg/dKWMAok4bxo/s400/chios.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5226974998570965890" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-family: verdana;">Από το site www.voyages.gr του φωτογράφου Στράτου Βογιατζή.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-4873185236314527902?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-26428898446917042132008-07-21T07:25:00.001+03:002008-07-21T07:28:05.227+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIQP6fsRIOI/AAAAAAAAACY/pmrgiWaYlj0/s1600-h/chios_mavra_volia.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5225318965270618338" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SIQP6fsRIOI/AAAAAAAAACY/pmrgiWaYlj0/s400/chios_mavra_volia.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-2642889844691704213?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-48851886306996119862008-07-18T00:39:00.003+03:002008-07-18T00:43:08.995+03:00<div align="justify">Μετράω ανάποδα μέχρι την πρώτη του Αυγούστου, που θα φύγω μακριά από όλα όσα δεν θέλω να αντιμετωπίσω<br />Περιμένω πως και πως τις ώρες που θα με καίει ο ήλιος, και θα με τυφλώνει<br />Που το μόνο που θα ακούω θα είναι τζιτζίκια και τριζόνια<br />Που το μόνο που θα βλέπω θα είναι θάλασσα, βότσαλα και καΐκια<br />Που το μόνο θα μυρίζω θα είναι γιασεμί μαστιχόδεντρα και νυχτολούλουδα<br />Που το χέρι μου θα με αγγίζει και θα νοιώθω το ξεραμένο αλάτι της θάλασσας, ανακατεμένο με αντηλιακό<br />Που οι πατούσες μου θα καίγονται όπως θα περπατάω ξυπόλητος στα καυτά βότσαλα, και θα παγώνουν στα μωσαϊκά του σπιτιού<br />Που θα γεύομαι καλαμαράκια, χταπόδι και ούζο<br />Που θα ζαλιστώ στο Πυργί από τα ξυστά</div><div align="justify">Που θα περπατήσα στα σκεπαστά στενά των Μεστών<br />Που θα λατρέψω ξανά το ηλιοβασίλεμα στον Ανάβατο<br />Που θα κολυμπώ στις έρημες παραλίες της πλευράς του Αιγαίου<br />Που θα φάω σπιτικό γλυκό τριαντάφυλλο και βύσσινο<br />Που θα κλέψω σύκα από τον δρόμο<br />Που θα περπατήσω στον Κάμπο<br />Που χαθώ πάλι στο Κάστρο<br />Που θα χαθώ στις σελίδες των βιβλίων μου και θα ταξιδέψω<br />Που η μόνη μου επαφή με τον πολιτισμό θα είναι το ραδιόφωνο στο αυτοκίνητο<br />Που δεν θα φοβάμαι να μιλήσω<br />Που δεν θα με νοιάζει η υστερία κανενός<br />Που θα αλλάξω την ρουτίνα μου<br />Απλά του χρόνου ελπίζω να τα κάνω αυτά στην Σαρδηνία</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-4885188630699611986?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-66435722934288041512008-06-26T19:54:00.003+03:002008-06-26T20:39:05.056+03:00<span style="font-family:arial;">Σάββατο βράδυ. 38 παρά κάτι. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν το σκέφτομαι. </span><br /><span style="font-family:arial;">Όλη τη μέρα τηλέφωνα, για να δω αν θα κάνω κάτι το βράδυ. </span><br /><span style="font-family:arial;">Τζίφος. </span><br /><span style="font-family:arial;">Γιατί άλλωστε να θέλει κάποιος να με δει δύο μέρες συνέχεια. </span><br /><span style="font-family:arial;">Τελικά κανονίζω.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Πλατεία Κοντζιά. European Music Day. </span><br /><span style="font-family:arial;">Με το που φτάνουμε θέλω να φύγω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Kinky. </span><br /><span style="font-family:arial;">Σχεδόν καθόλου κόσμος. </span><br /><span style="font-family:arial;">Εδώ κι αν δεν θέλω να καθίσω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Κουμουνδούρου. </span><br /><span style="font-family:arial;">Πιο συμπαθητικά, αλλά πάλι θέλω να φύγω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Φεύγουμε πάλι. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Nixon. </span><br /><span style="font-family:arial;">Μπαίνουμε μέσα και πάμε κατευθείαν δίπλα να δούμε την μπάλα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ρωσία Ολλανδία. </span><br /><span style="font-family:arial;">Φτάνουμε στην παράταση. </span><br /><span style="font-family:arial;">Βουλιάζω στην πολυθρόνα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Θέλω να μείνω εδώ για πάντα, να κοιτάζω την οθόνη. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν με νοιάζει τι θα δείχνει. </span><br /><span style="font-family:arial;">Μου φτάνει που είναι μεγάλη, και οι πολυθρόνες ιδανικές για να βουλιάξεις και να χαθείς. </span><br /><span style="font-family:arial;">Είτε στην οθόνη, είτε στις σκέψεις σου, είτε απλά να χαθείς. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν κοιτάζω τον αγώνα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Απλά κοιτάζω την οθόνη. </span><br /><span style="font-family:arial;">Είμαι αλλού. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν ξέρω πού. </span><br /><span style="font-family:arial;">Μάλλον έχω χάσει την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. </span><br /><span style="font-family:arial;">Οι γύρω μου μιλάνε, αλλά δεν προσέχω τίποτα. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Μεσάνυχτα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Αφύπνιση δυνατή. </span><br /><span style="font-family:arial;">Από δίπλα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Εξακολουθώ να είμαι σε άλλη διάσταση. </span><br /><span style="font-family:arial;">Χρόνια Πολλά. </span><br /><span style="font-family:arial;">Με σκουντάνε. </span><br /><span style="font-family:arial;">Χρόνια πολλά. </span><br /><span style="font-family:arial;">Γιατί; </span><br /><span style="font-family:arial;">Είναι 22. </span><br /><span style="font-family:arial;">Και; Ααα!!! </span><br /><span style="font-family:arial;">38 λοιπόν, και εγώ χαμένος. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ευχές, φιλιά και ευχαριστώ. </span><br /><span style="font-family:arial;">Τελειώνει ο αγώνας. </span><br /><span style="font-family:arial;">Μακάρι να μπορούσα να μείνω εδώ βουλιαγμένος στην πολυθρόνα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Μέχρι να αποφασίσω εγώ ότι θέλω να σηκωθώ, και να βγω στον έξω κόσμο. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν γίνεται και το ξέρω. </span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Ξεκινάμε για το Hoxton. </span><br /><span style="font-family:arial;">Μηχανικό βήμα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Χαζεύω τα πρόσωπα των περαστικών. </span><br /><span style="font-family:arial;">Διερευνητικά και χωρίς καμιά ντροπή. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν ξέρω τί ψάχνω. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Hoxton κόσμος. </span><br /><span style="font-family:arial;">Όχι πολύς. </span><br /><span style="font-family:arial;">Αρκετός. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ψάχνω από συνήθεια πια. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ξέρω σίγουρα ότι δεν είσαι εκεί. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ελπίζω να μην είσαι. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν ξέρω αν θα μπορούσα για άλλη μια φορά να κάνω ότι δεν σε είδα, και να προσέχω να μην με δεις. </span><br /><span style="font-family:arial;">Είμαι πολύ περίεργος αλήθεια αν με είχες δει τις άλλες φορές. </span><br /><span style="font-family:arial;">Gordon's space με ταχύτητα αναψυκτικού. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν αντέχω τίποτα άλλο πια. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">Έχει αρχίσει και μαζεύεται πολύς κόσμος. </span><br /><span style="font-family:arial;">Φεύγουμε. </span><br /><span style="font-family:arial;">Είναι νωρίς ακόμα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν θέλω να γυρίσω σπίτι. Mε τίποτα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν περνάει όμως η ώρα. Με τίποτα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Οι πρώτες ώρες των 38. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ίδιες με αυτές των 37, των 36. </span><br /><span style="font-family:arial;">Με όλες τις προηγούμενες. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">Πάμε Fresh. </span><br /><span style="font-family:arial;">Είχα χρόνια να πάω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Είχα αναμνήσεις. </span><br /><span style="font-family:arial;">Αστείες. </span><br /><span style="font-family:arial;">Τότε είχα ντραπεί πολύ, τώρα γελάω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ξέρεις πως είναι να θέλεις κάποιον πολύ και να σε παίρνει ο ύπνος στο κρεβάτι; </span><br /><span style="font-family:arial;">Αγαπημένη ταράτσα. Λατρεμένη θέα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Πόσο θα ήθελα να ήμουν εδώ απόψε με έναν άνθρωπο ξεχωριστό για μένα.</span><br /><span style="font-family:arial;">Σε 10 λεπτά μας έδιωξαν. </span><br /><span style="font-family:arial;">Έκλειναν και ήταν μόλις 02.30. </span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Αποχαιρετάω και ανηφορίζω μόνος προς το Κολωνάκι. </span><br /><span style="font-family:arial;">Πριν ένα μήνα θα περπατούσα στο δρόμο, και θα έκλαιγα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Αν με ρωτήσεις τώρα γιατί, θα σου πω ότι δεν ξέρω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Πραγματικά δεν ξέρω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Τώρα απλά περπατάω και δεν σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο. </span><br /><span style="font-family:arial;">Είναι πολλά πράγματα που με βομβαρδίζουν. </span><br /><span style="font-family:arial;">Απανωτά χωρίς ειρμό, χωρίς λογική. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν μπορώ να με παρακολουθήσω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Κανείς δεν μπορεί. </span><br /><span style="font-family:arial;">Η διάθεση μου αλλάζει διαρκώς με πολύ γρήγορους ρυθμούς. </span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Με βαρέθηκα. </span><br /><span style="font-family:arial;">38 χρόνια, ο ίδιος. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δύσκολα μπορώ να συγκεντρωθώ κάπου. </span><br /><span style="font-family:arial;">Γέλασα μόνος μου. </span><br /><span style="font-family:arial;">Σε θυμήθηκα να μου λες "Να διαβάσεις Προυστ", </span><br /><span style="font-family:arial;">και να σε ρωτάω με ενθουσιασμό, "Αλήθεια, θα με βοηθήσει;"</span><br /><span style="font-family:arial;">Πόσο πρέπει να γέλαγες με την βλακεία μου εκείνη την ώρα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Κι αλλοίμονο, ξεκίνησα σχεδόν αμέσως, αλλά μάλλον με κάνει χειρότερα ο Μαρσέλ. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">Φτάνω στο αυτοκίνητο. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν μπορώ να αποφασίσω τι θέλω να κάνω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Μπαίνω μέσα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν ανησυχώ, θα βρει το δρόμο του. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν είναι πρώτη φορά. </span><br /><span style="font-family:arial;">Με ξέρει καλά πια, πιο καλά από τον καθένα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Με έχει δει να κλαίω, </span><br /><span style="font-family:arial;">να γελάω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Με έχει ακούσει να μιλάω μόνος μου, </span><br /><span style="font-family:arial;">να βρίζω τον εαυτό μου, </span><br /><span style="font-family:arial;">εσένα, </span><br /><span style="font-family:arial;">την τύχη μου την πουτάνα, </span><br /><span style="font-family:arial;">τον κόσμο όλο.</span><br /><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">Ένα φτερό αγγέλου είναι ακόμα καρφωμένο στη θέση του συνοδηγού... </span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Βάζω μπρος.</span><br /><span style="font-family:arial;">Το ραδιόφωνο ξεκινάει μόνο του. </span><br /><span style="font-family:arial;">Tranquilize. </span><br /><span style="font-family:arial;">Γεμίζουν τα μάτια μου. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ανάγκη ήταν ρε πούστη μου. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν αλλάζω σταθμό. </span><br /><span style="font-family:arial;">Μου αρέσει που έχει αλλάξει το soundtrack της ζωης μου. </span><br /><span style="font-family:arial;">Κι ας μην είναι χαρούμενο. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δυσκολεύομαι να δω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Τα μάτια μου είναι έτοιμα να ξεχειλίσουν. </span><br /><span style="font-family:arial;">Όχι για σένα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Για μένα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Γιατί καταλαβαίνω για άλλη μια φορά πόσο ανόητος είμαι. </span><br /><span style="font-family:arial;">Και πόσο ανόητος θα συνεχίσω να είμαι. </span><br /><span style="font-family:arial;">Έλα κόσμε!!! </span><br /><span style="font-family:arial;">Πληρώνω όσο όσο για λίγη προσοχή. </span><br /><span style="font-family:arial;">Πραγματικά δεν ξέρω γιατί το κάνω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Γιατί την ζητάω από εκεί που δεν θέλουν να μου την δώσουν, </span><br /><span style="font-family:arial;">και γιατί δεν την παίρνω από αυτούς που μου την δίνουν. </span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Έχω περάσει το σπίτι μου. </span><br /><span style="font-family:arial;">Έχω βγει στην Ποσειδώνος. </span><br /><span style="font-family:arial;">Τρέχω, τρέχω… </span><br /><span style="font-family:arial;">Αφήνω την Βάρκιζα πίσω μου. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δοκιμάζω τα όρια τα δικά μου και του αυτοκινήτου. </span><br /><span style="font-family:arial;">Όλα τα παράθυρα ανοιχτά. </span><br /><span style="font-family:arial;">Η μουσική δυνατά. </span><br /><span style="font-family:arial;">Όχι για να ακούω, αλλά για να μου γαμάει το μυαλό. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ποιος αρρωστημένος νους τα διαλέγει τα τραγούδια απόψε; </span><br /><span style="font-family:arial;">Λες και κάποιος θέλει να παίξει μαζί μου. </span><br /><span style="font-family:arial;">Όχι απόψε όμως...Δεν πρέπει… </span><br /><span style="font-family:arial;">Λαγονήσι, Ανάβυσσος, Φώκαια. </span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">Κοντεύω Σούνιο </span><br /><span style="font-family:arial;">03.30. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ξέρω που θα πάω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Στρίβω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Φτάνω το αυτοκίνητο άκρη άκρη στον γκρεμό. </span><br /><span style="font-family:arial;">Χειρόφρενο. </span><br /><span style="font-family:arial;">Κατεβαίνω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Κοιτάζω το φεγγάρι. </span><br /><span style="font-family:arial;">Είναι ακόμα αρκετά μεγάλο. </span><br /><span style="font-family:arial;">Πριν μερικές μέρες ήταν που είχε πανσέληνο. </span><br /><span style="font-family:arial;">Αριστερά οι κολώνες, παγωμένες. </span><br /><span style="font-family:arial;">Πρέπει να αποφασίσω αν θα κατέβω κάτω ή θα γυρίσω πίσω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Κατεβαίνω στην παραλία. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν υπάρχει ψυχή. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ποιος θα ήταν άλλωστε τέτοια ώρα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ευτυχώς είχα μαζί μου πετσέτα και ένα βιβλίο που είχα πάρει το πρωί. </span><br /><span style="font-family:arial;">Σκληρό μεν, αλλά για μαξιλάρι μια χαρά. </span><br /><span style="font-family:arial;">Βγάζω παπούτσια, κάλτσες, παντελόνι. </span><br /><span style="font-family:arial;">Μπαίνω στο νερό μέχρι τα γόνατα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Παγωμένο. </span><br /><span style="font-family:arial;">Συνέρχομαι. </span><br /><span style="font-family:arial;">Αποφασίζω να σκεφτώ λογικά. </span><br /><span style="font-family:arial;">Βγαίνω έξω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ξαπλώνω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Σκοτάδι. </span><br /><span style="font-family:arial;">Το φεγγάρι ψηλά και αντανακλά το φως του, στο νερό. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ψάχνω να βρω το αστέρι. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν μπορώ. </span><br /><span style="font-family:arial;">Μόνο από το μπαλκόνι μου το βρίσκω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν πειράζει. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">38 χρόνια δεν είχα μείνει ποτέ σε παραλία όλο το βράδυ. </span><br /><span style="font-family:arial;">Την πρώτη φορά ήθελα να μην είμαι μόνος. </span><br /><span style="font-family:arial;">Το βγάζω από το μυαλό μου. </span><br /><span style="font-family:arial;">Προσπαθώ να βγάλω τα πάντα από το μυαλό μου. </span><br /><span style="font-family:arial;">Χωρίς γιατί, </span><br /><span style="font-family:arial;">χωρίς εξηγήσεις, </span><br /><span style="font-family:arial;">χωρίς αναλύσεις, </span><br /><span style="font-family:arial;">χωρίς σημειολογίες, </span><br /><span style="font-family:arial;">χωρίς ρολόι.</span><br /><span style="font-family:arial;">Ακούς; </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν με νοιάζει να βρω τον χαμένο χρόνο. </span><br /><span style="font-family:arial;">Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει χρόνος. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">Έχει μόλις αρχίσει η υπόλοιπη μου ζωή. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν ξέρω πόση θα είναι, αλλά μόλις άρχισε. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν ξέρω αν θα είναι χειρότερη ή καλύτερη, αλλά μόλις άρχισε. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν ξέρω αν θα είναι το ίδιο μοναχική, αλλά μόλις άρχισε. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν ξέρω αν θα είσαι ένα κομμάτι της ή όχι, αλλά μόλις άρχισε. </span><br /><span style="font-family:arial;">Μόλις άρχισε και ξέρω ότι θα ήθελα να είσαι ένα κομμάτι της. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">Αρχίζει να χαράζει. </span><br /><span style="font-family:arial;">Τι ώρα να είναι; </span><br /><span style="font-family:arial;">Άγνωστο. </span><br /><span style="font-family:arial;">Μάλλον πολύ νωρίς. </span><br /><span style="font-family:arial;">Η δεύτερη μεγαλύτερη μέρα του χρόνου. </span><br /><span style="font-family:arial;">Η δεύτερη μέρα του καλοκαιριού. </span><br /><span style="font-family:arial;">Η πρώτη μέρα των 38 μου. </span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Κρυώνω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Σηκώνομαι και βουτάω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Χωρίς να το σκεφτώ. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ανατριχιάζω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Σε λίγο θα το έχω συνηθίσει.</span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν έπρεπε να έχω έρθει στο Σούνιο. </span><br /><span style="font-family:arial;">Στο Σούνιο είναι ωραία την δύση. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν έχει σημασία. </span><br /><span style="font-family:arial;">Έχω μουλιάσει. </span><br /><span style="font-family:arial;">Τα δάχτυλα μου έχουν ζαρώσει. </span><br /><span style="font-family:arial;">Μου αρέσει. </span><br /><span style="font-family:arial;">Όλοι πρέπει να δούμε την ανατολή κάποια στιγμή. </span><br /><span style="font-family:arial;">Κανονικά, όχι από ξενύχτι. </span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><br /><span style="font-family:arial;">Αρχίζω να θέλω τσιγάρο. </span><br /><span style="font-family:arial;">Πρώτη φορά είμαι τόσο γαληνεμένος, μετά από καιρό. </span><br /><span style="font-family:arial;">Βγαίνω, τυλίγομαι στην πετσέτα. </span><br /><span style="font-family:arial;">Βλέμμα στο άπειρο. </span><br /><span style="font-family:arial;">Το φεγγάρι κάπου δεξιά συνεχίζει να αχνοφαίνεται. </span><br /><span style="font-family:arial;">Ξαναξαπλώνω. </span><br /><span style="font-family:arial;">Πρέπει να είμαι ξύπνιος σχεδόν 24 ώρες. </span><br /><span style="font-family:arial;">Δεν νυστάζω, δεν είμαι κουρασμένος. </span><br /><span style="font-family:arial;">Κοιτάζω το βιβλίο. </span><br /><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SGPMGQA2I_I/AAAAAAAAACQ/J2-UawwRe5Q/s1600-h/bookoflonging[1].JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5216237201174963186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SGPMGQA2I_I/AAAAAAAAACQ/J2-UawwRe5Q/s400/bookoflonging%5B1%5D.JPG" border="0" /></a><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;"><div>Το ανοίγω, το ξεφυλλίζω.<br />Στέκομαι σε μερικά ποιήματα.<br />Το κλείνω γρήγορα.<br />Δεν χρειάζεται να αυτοτιμωρηθώ τούτη την ώρα.<br /><br />Ο ήλιος έχει αρχίσει και ανεβαίνει.<br />Είναι όμορφα.<br />Είναι πρωί και είμαι μόνος.<br />Το μυαλό μου τρέχει σε τελείως χαζές σκέψεις.<br />Θυμήθικα την Άντζελα που βλέπει τον Ατλαντικό από το Σούνιο.<br />Άραγε πώς να είναι η θάλασσα στον Ατλαντικό.<br />Να θυμηθείς να μου πεις.<br />Ο Κορνήλιος είναι στον Ατλαντικό.<br />Και γω στο Σούνιο.<br />Βλέπουμε την ίδια θάλασσα.<br />Γελάω μόνος μου.<br />Μάλλον τελικά μπορείς να με κάνεις να γελάω κιόλας που και που.<br /><br />38<br />Πρέπει να φύγω.<br />Δεν θέλω,<br />Λέω ότι θα φύγω μόλις έρθουν οι πρώτοι στην παραλία.<br />Δεν άργησε να έρθει η ώρα.<br />Ανεβαίνω τα σκαλιά.<br />Μπαίνω στο αυτοκίνητο και κοιτάζω την ώρα.<br />9 και…<br />Επιστροφή χωρίς soundtrack.<br />Είμαι χαρούμενος, έτσι απλά.<br />Χωρίς λόγο.<br />Άδειασα.<br /><br />Σε μια ώρα είμαι σπίτι<br />Ανοίγω τα ρολά, τις πόρτες, τα παράθυρα., τα πάντα.<br />Να μπει αέρας και φως<br />Κλείνω το τηλέφωνο.<br />Σε λίγο θα άρχιζε να χτυπάει.<br /></div><div>Έτσι κι αλλιώς δεν θα πάρεις...<br />Είτε γιατί δεν θέλεις,<br />είτε γιατί το ξέχασες,<br />είτε γιατί δεν πρέπει,<br />είτε γιατί είσαι μακριά,<br />είτε γιατί πολύ απλά δεν ασχολείσαι.<br />Καλυτέρα ίσως, τουλάχιστον αυτή την φορά δεν θα χρειαστεί να πεις ψέματα, όπως στην γιορτή μου.<br /><br />Ξαπλώνω. </div><div>Κλείνω τα μάτια.<br />Όταν τα ξανανοίγω, είμαι μούσκεμα στον ιδρώτα και γω και τα σεντόνια.<br />Στάζω.<br />Είναι μεσημέρι αργά.<br />Πρέπει να σηκωθώ.<br />Σε μερικές ώρες πρέπει να έχω γίνει αυτός που όλοι ξέρουν,<br />αυτός που κάνει τους άλλους να περνάνε καλά,<br />ο τέλειος οικοδεσπότης,<br />clown ίσως.<br />Φιλιά στον αέρα,<br />και ψέματα,<br />και μπόλικη από την απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας.<br />160 μαγούλα,<br />160 φιλιά στον αέρα.<br /><br />Τελικά τίποτα δεν αλλάζει από την μια μέρα στην άλλη,<br />ακόμη κι αν είναι η πρώτη των 38.<br />Πως θα ήθελα να ήμουν αλλού.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-6643572293428804151?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-17194279954364831332008-06-17T00:18:00.005+03:002008-06-17T12:26:54.968+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SFbZBqQSpiI/AAAAAAAAACI/L6OBgTdfjl4/s1600-h/cobaltblue2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5212592241273644578" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SFbZBqQSpiI/AAAAAAAAACI/L6OBgTdfjl4/s400/cobaltblue2.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:arial;">Τον τελευταίο καιρό, ψάχνοντας να ανακαλύψω τον εαυτό μου, άλλες στιγμές μόνος και άλλες με βοήθεια, έπρεπε να δω τι σημαίνουν τα χρώματα, τι μου θυμίζουν, τι μου φέρνουν στο μυαλό.<br />Το Μπλε;<br />Τη θάλασσα, τον ουρανό.<br />Σε ηρεμεί;<br />Όχι.<br />Σε αγριεύει;<br />Ούτε.<br />Μου είναι τελείως αδιάφορο μάλλον.<br />Σκεφτόμουν πόσες διαφορετικές αποχρώσεις ξέρω. Πολλές. Άλλες μπορώ να τις περιγράψω εύκολα, και άλλες όχι τόσο, πάντα όμως, όπως θα το εξηγούσε ένα παιδί. </span></div><div><span style="font-family:arial;">Πραγματικά πολλά τα μπλε. Είναι ένα χρώμα που ούτε το αγαπώ, αλλά δεν το απεχθάνομαι κιόλας. Μάλλον αδιάφορο. Δεν μου προκαλεί κανένα συναίσθημα.<br />Μέρες μετά, διάβασα κάπου για το cobalt blue. </span></div><div><span style="font-family:arial;">Σαν κάτι να μου ερέθισε τον εγκέφαλο. Έψαξα. Το βρήκα.<br /></span></div><div><span style="font-family:arial;">Ανακαλύφθηκε το 1802, από τα πιο ακριβά χρώματα, και το όνομα του προέρχεται από ένα μεσαιωνικό υποχθόνιο πνεύμα το kobolt, που καταδίωκε τους μεταλλωρύχους που προσπαθούσαν να εξορύξουν το κοβάλτιο, απαραίτητο μέταλλο για την παρασκευή του χρώματος.<br />Ήταν ίσως από τις λίγες αποχρώσεις του μπλε που αγαπούσα, και ας μην ήξερα ότι το έλεγαν έτσι, και από αυτές που δεν θα μπορούσα σίγουρα να περιγράψω.<br />Παγωμένο, και όμως τόσο ζωντανό, τόσο έντονο.<br />Και πάγωσα εγώ.<br />Αν με ρώταγες πριν καιρό τι μου θυμίζει αυτό το χρώμα, θα σου έλεγα το παιδικό μου δωμάτιο.<br />Αν με ρώταγες εκείνη την στιγμή, τι μου θυμίζει αυτό το χρώμα, θα σου έλεγα την σιωπή. Την νεκρική σιγή.<br />Το ίδιο μου θυμίζει και σήμερα. Μέρες μετά.<br />Όμως δεν το αγαπώ πια καθόλου.<br />Το φοβάμαι ίσως.<br />Μάλλον προτιμώ την σιωπή της magenta όταν είναι στολισμένη με χριστουγεννιάτικα φωτάκια.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-1719427995436483133?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-71253977347072457192008-06-08T15:13:00.003+03:002008-06-08T15:36:37.417+03:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;">Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,<br />ο νους μου πάει στους τσαλακωμένους,<br />σ'αυτούς που ώρες στέκονται σε μία ουρά,<br />έξω από μία πόρτα ή μπροστά σ'έναν υπάλληλο,<br />κι εκλιπαρούν με μία αίτηση στο χέρι<br />για μία υπογραφή, για μία ψευτοσύνταξη.<br />Όταν σε περιμένω και δεν έρχεσαι,<br />γίνομαι ένα με τους τσαλακωμένους.</span><br /><br /><br /><div align="right"><span style="font-family:arial;">Ντίνος Χριστιανόπουλος</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-7125397734707245719?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-32608651139832019882008-06-05T01:00:00.002+03:002008-06-17T12:26:54.968+03:00<span style="font-family:arial;">Ένα σπίτι μεγάλο.<br />Πολλές πόρτες και παράθυρα.<br />Και γω ετοιμάζομαι να φύγω.<br />Το έχω πουλήσει, και ακόμα δεν ξέρω τί έχω πάρει από αυτή την συναλλαγή, και τί θα μου μείνει στο τέλος.<br />Αρχίζω και κλείνω μία μία τις πόρτες και τα παράθυρα.<br />Τα πράγματα μου μαζεμένα, όλα.<br />Με το που κλείνω μια πόρτα, ανοίγει μια άλλη. Είτε μόνη της, είτε κάποιος μου κάνει πλάκα.<br />Αν δεν τις κλείσω όλες όμως, δεν θα μπορέσω να φύγω.<br />Ένα μήνα τώρα, που πήρα την απόφαση, κλείνω πόρτες, και παράθυρα. Τα μανταλώνω και αυτά ξανανοίγουν.<br />Κάποια που είχαν κλείσει εδώ και χρόνια, ξανάνοιξαν.<br />Πρέπει να είναι τα πάντα κλειστά πριν ξεκινήσω το ταξίδι, και πρώτη φορά ο προορισμός τελείως άγνωστος, αλλά δε με νοιάζει.<br />Κλείνω έναν κύκλο σχεδόν δώδεκα χρόνων, που κατάφερα να ανακατέψω, και να μετατρέψω σε χάος, προσωπικά, επαγγελματικά, οικογένεια, φιλίες, τη ζωή μου όλη.<br />Κουλουβάχατα όλα.<br />Δυο βήματα μπροστά, δέκα πίσω.<br />Μαθήματα πολλά, δεν ξέρω τι έχει μείνει όμως.<br />Κατάφερα να αναστατώσω την ζωή μου, στην καλύτερη μου ηλικία.<br />Εδώ και μερικά χρόνια, το αισθανόμουν ότι ο κύκλος αυτός πρέπει να κλείσει το δίχως άλλο, και χωρίς εμένα μέσα.<br />Να φύγω το συντομότερο από εκεί, γιατί πρέπει να κάνω πράγματα, γιατί θέλω να κάνω πράγματα, γιατί δεν πρέπει να χάσω άλλο χρόνο.<br />Ποτέ δεν είχα αισθανθεί τον χρόνο να με κυνηγά, αντίθετα πολλές φορές τον ένιωθα και σαν σύμμαχο.<br />Νόμιζα ότι ήμουν κερδισμένος μέχρι τώρα.<br />Μέχρι που κάποια στιγμή, πάνε δυο χρόνια, έμεινα μόνος μέσα στο σπίτι.<br />Ήταν πρώτη φορά που αισθανόμουν καλά με την μοναξιά μου, με την παρέα του εαυτού μου.<br />Του εαυτού μου, που είχα φτάσει σε σημείο να τον φοβάμαι. <br />Άρχισα να αναλογίζομαι, να κοιτάζω κέρδη και ζημιές.<br />Τα κέρδη αρκετά, επιφανειακά όμως όλα.<br />Λάμψη.<br />Ματαιοδοξία.<br />Τι περίεργη λέξη.<br />Εύηχη θα έλεγα, και πόσο κενή όμως, πόσο εφήμερη.<br />Οι ζημιές πιο πολλές.<br />Πιο βαθιές οι πληγές από ό,τι φανταζόμουν .<br />Παντού, σε κάθε τομέα, και εγώ δεν είχα πάρει είδηση.<br />Γρατζουνιές έλεγα, για να το πιστέψω ο ίδιος μάλλον.<br />Κοίταζα στον καθρέφτη, και δυσκολευόμουν να πιστέψω, ότι αυτό που βλέπω είναι το είδωλό μου. <br />Φοβήθηκα.<br />Όμως δεν είναι τόσο εύκολο να πάρεις αποφάσεις ζωής.<br />Πούλα, αγάπησε, αγόρασε, χώρισε, μίλα, ξέκοψε, ζύγισε.<br />Και να πρέπει να τα κάνεις όλα μαζί.<br />Τώρα ή ποτέ.<br />Άγχος, φόβος, αγωνία, αβεβαιότητα, σχέδια, και άλλα σχέδια, μοναξιά.<br />Και οι γρατζουνιές να είναι πληγές τελικά, έτοιμες να κακοφορμίσουν.<br />Ο κύκλος όμως πρέπει να κλείσει, θα κλείσει, και το ταξίδι θα ξεκινήσει.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-3260865113983201988?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-21321469061784904182008-05-26T11:14:00.001+03:002008-06-17T12:23:24.045+03:00<span style="font-family:arial;">Who is the master? Who is the slave?<br /><br />Treat me like a curse<br />Then tell me I'm your saviour<br />I'm never with the stranger<br />I used to know so well<br />Waiting for your answer<br />Is a kind of torture<br />Could I grow accustomed to this kind of hell?<br /><br />Are you walking the dog,<br />'cause that dog isn't new<br />Are you out of control, is that dog walking you<br />Haven't you had enough, now your time is up<br />Baby show me your hand<br /><br />Voices start to ring in your head<br />Tell me what do they say<br />Distant echoes from another time<br />Start to creep in your brain<br />So you claim "madness"<br />like it's convenient<br />You do it so often that you<br />start to believe it<br />You have demons so nobody can blame you<br />But who is the master and who is the slave?<br /><br />First you say you love me<br />Then you wanna leave me<br />Then you say you're sorry<br />You play the game so well<br />I bought your illusion<br />You're the greatest salesman<br />How could I refuse you<br />When you sold it to yourself<br /><br />Are you walking the dog,<br />'cause that dog isn't new<br />Are you out of control, is that dog walking you<br />Haven't you had enough, now your time is up<br />Baby show me your hand<br /><br />Voices start to ring in your head<br />Tell me what do they say<br />Distant echoes from another time<br />Start to creep in your brain<br />So you claim "madness"<br />like it's convenient<br />You do it so often that you<br />start to believe it<br />You have demons so nobody can blame you<br />But who is the master and who is the slave?</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-2132146906178490418?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-68531918326639345962008-05-24T21:13:00.003+03:002008-05-24T21:20:17.013+03:00<span style="font-family:arial;color:#66cccc;">Καλύπτουσα τα κύματα του δορυάλωτου χωριού με το κόκκινό της φόρεμα<br />Πρώτα μικρή κ’ έπειτα μεγάλη<br />Ανεβαίνει στην κορυφή του πύργου<br />Και πιάνει τα σύννεφα και τα συνθλίβει επί του στήθους της<br />Ίσως ποτέ να μην υπήρξε μεγαλείτερος καϋμός απ’ τον δικό της<br />Ίσως ποτέ να μην έπεσαν ψίθυροι πιο πεπυρακτωμένοι στην επιφάνεια ενός προσώπου<br />Ίσως ποτέ δεν εξετέθη στην κατανόησι ανθρώπου έκθεσις πιο εκτεταμένη<br />Έκθεσις πιο ποικίλη πιο περιεκτική από την ιστορία που λεν τα νέφη αυτής της εξομολογήσεως<br />Εδώ κ’ εκεί τα κόβουν λαιμητόμοι<br />Θερμές σταγόνες πέφτουνε στην γη<br />Ο γήλοφος που σχηματίσθηκε στο κυριώτερο σημείο της πτώσεως<br />Φουσκώνει και ανεβαίνει ακόμη<br /></span><a href="http://www.embiricos2001.gr/bio.htm"></a><br /><a href="http://www.embiricos2001.gr/ergo.htm"></a><br /><br /><span style="font-family:arial;"><br /><span style="color:#66cccc;">Κανείς δασμός δεν είναι βαρύτερος από μια τέτοια σταγόνα<br />Κανένα διαμάντι πιο βαρύ<br />Κανείς μνηστήρ πιο πλήρης πάθους<br />Στιλπνά τα κράσπεδα του λόφου και γυαλίζουνε στον ήλιο<br />Στην κορυφή του περιμένει μια λεκάνη<br />Είναι γιομάτη ως επάνω<br />Κι απ’ τα νερά της αναδύεται μια πολύ μικρή παιδίσκη ωραιoτάτη.<br />Ελπίδα μας αυριανή.</span></span><span style="color:#66cccc;"><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /></span><div align="right"><span style="font-family:Arial;color:#66cccc;">(Από την ΕΝΔΟΧΩΡΑ </span></div><div align="right"><span style="color:#66cccc;"><span style="font-family:Arial;">του Ανδρέα Εμπειρίκου</span><span style="font-family:Arial;">)</span></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-6853191832663934596?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-40301941593094232462008-05-22T10:21:00.002+03:002008-06-17T12:23:24.046+03:00<span style="font-family:arial;"><strong><em>Μέλυδρον<br /></em></strong><br /></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:85%;">Στίχοι: Μάνος Ξυδούς<br />Μουσική: Μάνος Ξυδούς &amp; Νίκος Σπυρόπουλος<br />Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ<br /></span><br />Θέλω να τρέξω να πετάξω να χαθώ<br />όμως φοβάμαι τι θα γίνει αν γυρίσω<br />τον εαυτό μου να γελάσω προσπαθώ<br />μα κάπου μέσα μου βαθειά δεν θα τον πείσω.<br />Αυτά σκεφτότανε τα βράδια στη δουλειά<br />κι η γκρίζα αύρα της γινότανε πιο μαύρη<br />θλιμμένα ναι, καλά ευχαριστώ<br />μα άλλο πράγμα τη τρυπάει και τη χαλάει..<br /><br />Είναι ωραία η θάλασσα γιατί κινείται πάντα<br />κι αν έχεις βρει πολλές στεριές καμία δεν σ' αράζει<br />δώσ' μου για φιλοδώρημα τραγούδι με τη μπάντα<br />είναι ωραία η θάλασσα γιατί με σένα μοιάζει.<br /><br />Άσε με άνθρωπε να κάνω ότι αισθάνομαι<br />βαρέθηκα για πράγματα σωστά να μου μιλάνε<br />πες μου μονάχα τι ποτό γεμίζει το ποτήρι σου<br />κι αν θέλεις περισσότερο εδώ δε σε κερνάνε.<br />Δε τελειώνει η ζωή σε μία άρνηση<br />κι αν έχεις άντερα την άρνηση ακολούθα<br />τι σε πειράζει αν σε δείχνουνε στο σπίτι σου<br />γιατί εφόρεσες ανάποδα τα ρούχα.<br /><br />Είναι ωραία η θάλασσα γιατί κινείται πάντα<br />κι αν έχεις βρει πολλές στεριές καμία δεν σ' αράζει<br />δώσ' μου για φιλοδώρημα τραγούδι με τη μπάντα<br />είναι ωραία η θάλασσα γιατί με σένα μοιάζει. </span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-4030194159309423246?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-64685964038727413192008-05-21T05:12:00.002+03:002008-06-17T12:26:54.968+03:00<div align="justify"><span style="font-family:arial;">Η αυτοτιμωρία είναι μια πολύ ιδιόρρυθμη λέξη. Τιμωρώ τον εαυτό μου, για κάτι που έχω κάνει, ή που νομίζω ότι έχω κάνει. Σίγουρα δεν νομίζω ότι κανείς μπορεί με τον οποιοδήποτε τρόπο αυτοτιμωρίας να πάει μπροστά. Μόνο να βαλτώσει.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;"><br />Και στην περίπτωσή μου δεν έχουμε σίγουρα να κάνουμε με αυτοτιμωρία. Με βάλτο ίσως, μα για άλλους τελείως λόγους. Όχι όμως με αυτοτιμωρία. </span></div><span style="font-family:arial;"><div align="justify"><br />Αυτοτιμωρία θα ήταν αν κυνηγούσα να ξορκίσω τα φαντάσματα του παρελθόντος μου. Αυτοτιμωρία θα ήταν αν προσπαθούσα να εξιλεωθώ για πράγματα που έκανα, για καταστάσεις που δημιούργησα, για πληγές που προκάλεσα, και που συνέχισα να τις ξύνω και να τους ρίχνω αλάτι.</div><div align="justify"><br />Εδώ όμως δε μιλάμε για παρελθόν, αλλά για μια κατάσταση υπαρκτή που κανείς δεν την ξεκίνησε ηθελημένα, αλλά κανείς κιόλας δεν προσπάθησε να την τελειώσει. </div><div align="justify"><br />Το κάθε ένα από όλα τα μικρά γεγονότα, μπορεί να είναι από μόνο του τελείως ανούσιο και ανάξιο λόγου ίσως, όμως το κάθε ένα από αυτά τα γεγονότα, προξενεί αλυσιδωτές αντιδράσεις, πάντα διαφορετικές στο μυαλό του κάθε ανθρώπου, με μοναδικό αποτέλεσμα να οδηγεί κανείς την σκέψη του εκεί που ο ίδιος θέλει, συνεπικουρούμενος από τις "σοφές" γνώμες ανθρώπων που δεν έζησαν τις καταστάσεις τις ίδιες, που διασκεδάζουν από αυτά τα παιχνίδια, που ξέρουν τον ένα από τους δύο, ή ακόμη και στην περίπτωση που ξέρουν και τους δύο, επ'ουδενί δεν ξέρουν τι γίνεται μέσα στα μυαλά τους.<br /></div><div align="justify">Άρα δεν νομίζω ότι μιλάμε για κανενός είδους αυτοτιμωρίας, ούτε κυριολεκτικά, ούτε μεταφορικά.<br /></div><div align="justify">Μιλάμε για ανθρώπους, που ψάχνουν απαντήσεις, μιλάμε για ανθρώπους που έχουν συναισθήματα, για ανθρώπους που δεν φοβούνται να πονέσουν, που κοιτάνε μπροστά χωρίς να διαγράφουν το πίσω, για ανθρώπους που δεν φοβούνται να απογυμνώσουν την ψυχή τους, και που όταν το κάνουν δε το μετανιώνουν, που δεν φοβούνται να δώσουν και να δείξουν ό,τι κρύβουν μέσα τους, όπως κι αν λέγεται αυτό.<br /></div><div align="justify">Σίγουρα δεν είναι όμως αυτοτιμωρία. Αυτοκαταστροφή μπορεί, αυτοτιμωρία όχι.<br /></div><div align="justify">Μπορώ να σου πω πολλά πράγματα ακόμα που δεν είναι αυτοτιμωρία, και άλλα τόσα και ακόμα περισσότερα που είναι.<br /></div><div align="justify">Όμως για μένα δεν είναι εκεί το θέμα.<br /></div><div align="justify">Το θέμα είναι να στο να μπορείς να επικοινωνείς με τους ανθρώπους, να ζητάς αυτό που θέλεις, όπως ακριβώς το θέλεις, έχοντας ανθρώπους ζωντανούς, χειροπιαστούς. Να μην είσαι ταμπουρωμένος πίσω από την ασφάλεια μια οθόνης, την ασφάλεια ενός avatar. Να το ζητάς εσύ για σένα τον ίδιο, και να ξέρεις γιατί το ζητάς.<br /></div><div align="justify">Βάλτος μπορεί και να είναι, αυτοτιμωρία όμως όχι.<br /></div><div align="justify">Στον βάλτο όμως να ξέρεις, δε μπαίνει κανείς με την θέλησή του, αν δεν υπάρχει λόγος. Στο βάλτο θα βρεθείς μόνο αν κάποιος σε πετάξει, ή αν δεις κάποιον άλλον να είναι μέσα και σου φωνάζει ότι πνίγεται και αποφασίσεις εσύ να μπεις, για τους δικούς λόγους.<br /></div><div align="justify">Μόλις βάλεις το ένα σου πόδι στον βάλτο, και νιώσεις την στέρεη γη να χάνεται, το στεγνό χώμα να εξαφανίζεται, τότε είναι που θα πρέπει να σκεφτείς αν θα μπεις πιο μέσα ή αν θα βγεις και θα γυρίσεις την πλάτη σου. Αν νοιάζεσαι για αυτόν που φώναζε, θα προσπαθήσεις να τον τραβήξεις μαζί σου έξω, ακόμα και αν εκείνος λέει σταμάτα να ασχολείσαι με το αν υφίσταμαι ή δεν υφίσταμαι.<br />Είναι κάτι που είναι πέρα από κάθε λογική και πέρα από κάθε συναίσθημα.<br /><br />ΥΓ. Χρόνια σου πολλά μικρέ<br /> Βγαίνοντας από την αυλή σου, κοίτα την μάντρα δεξιά σου.<br /> Και να ξέρεις, πως ό,τι προκαλείς, στο τέλος της μέρας σίγουρα δεν είναι μόνο δικό σου, ειδικά αν το έχεις μοιραστεί.</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-6468596403872741319?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-36822221698839844602008-05-18T22:53:00.005+03:002008-06-17T12:26:54.969+03:00<span style="font-family:arial;">Κυριακή πρωί 9.30.<br />Χτυπάει το τηλέφωνο.<br />Το βρίσκω μέσα στα σκεπάσματα. (Τις τελευταίες μέρες το έχω πάντα μαζί μου στο κρεββάτι, μη τυχόν και θελήσεις κάτι μέσα στη νύχτα)<br />Ήσουν εσύ.<br />Τι είναι σε ρωτάω τρομαγμένος.<br />Τίποτα γελάς από την άλλη την άλλη μεριά.<br />Τότε;<br />Ετοιμάσου<br />Γιατί;<br />Θα πάμε εκδρομή.<br />Που;<br />Θα δεις, θα σου αρέσει.<br />Σε 15 λεπτά είμαι έτοιμος και σε περιμένω.<br />Φτάνεις με το καινούριο αυτοκίνητο.<br />Άσπρο, λαμπερό, γυαλιστερό.<br />Προσπαθώ να καταλάβω αν λάμπεις εσύ ή το αυτοκίνητο πιο πολύ.<br />Μάλλον εσύ.<br />Μέχρι και τα αυτιά σου γελάνε.<br />Μπες γρήγορα.<br />Που πάμε;<br />Στο Σούνιο, αφού εκεί σου αρέσει.<br />Που το ήξερες;<br />Ξέρεις πόσες φορές μου το έχεις πει;<br />Άκου πως κορνάρει, άκου άκου!!<br />Κοίτα πως φαίνεται ο ουρανός από την ηλιοροφή<br />Σαν παιδί ανήμερα Χριστούγεννα με το καινούριο του παιχνίδι κάνεις<br />Και τι θα κάνουμε τόσο πρωί στο Σούνιο;<br />Έχει κρύο για να κολυμπίσουμε.<br />Θα δούμε.<br />Μεγάλη διαδρομή, αλλά τόσο όμορφη, και αυτή την φορά, πιο όμορφη από όλες τις άλλες.<br />Θέλεις να καθίσουμε στην θάλασσα, ή να πάμε πρώτα στις κολώνες;<br />Στη θάλασσα θέλω, είπα. Ξέρω ένα μικρό λιμανάκι που μάλλον δε θα έχει κόσμο.<br />Φτάσαμε. Κατεβήκαμε και όντως ήμασταν ολομόναχοι.<br />Βγάλαμε τα παπούτσια, και ξαπλώσαμε όσο πιο κοντά στο νερό γινόταν.<br />Να βρέχονται τα πόδια μας.<br />Δίπλα, δίπλα.<br />Και μετά άρχισες να μιλάς, συνέχεια.<br />Δεν έβαζες γλώσσα μέσα.<br />Έλεγες για τα πάντα. Τις μουσικές σου, τις ζωγραφιές σου, τα φυτά σου, το χώμα, το σιτάρι,<br />το αυτοκίνητο.<br />Μίλαγες συνέχεια και έλαμπες, εσύ κι ήλιος από πάνω σου.<br />Μετά άρχισες να λες για τα ταξίδια που θες να κάνεις.<br />Σου υποσχέθηκα να σε πάω στην Σικελία. Σύντομα.<br />Όλη αυτή την ώρα που μίλαγες, είχες τα μάτια ανοιχτά και κοίταζες τον ήλιο.<br />Δεν ξέρω ποιός έλαμπε πιο πολύ.<br />Εγώ είχα γυρίσει στο πλάι και σε κοίταζα, δεν ήθελα να μιλήσω καθόλου.<br />Πρώτη φορά μίλαγες τόσο πολύ, και έλεγες μόνο για χαρούμενα πράγματα, και για σχέδια για το μέλλον<br />Ούτε αρρώστιες, ούτε καβγάδες, τίποτα.<br />Φοβόμουν να σε σταματήσω,μη τυχόν και θυμηθείς.<br />Ξάφνου σηκώθηκες και άρχισες να με βρέχεις. Δεν κουνήθηκα.<br />Έλα βρέξε με και συ.<br />Βρέχαμε ο ένας τον άλλον σαν πεντάχρονα, και γέλαγες συνέχεια.<br />Ξαναξαπλώσαμε να στεγνώσουμε. Πήγα να ανάψω τσιγάρο, ήταν μούσκεμα.<br />Και τα δικά σου το ίδιo.<br />Δεν πειράζει, θα το κόψουμε σήμερα, είπες, και σηκώθηκες.<br />Πάμε στις κολώνες, και άρχισες να τρέχεις. Πιάσε με, πιάσε με.<br />Με τα πόδια μου είπες θα πάμε.<br />Και συνέχισες να τρέχεις.<br />Όταν φτάσαμε, πήγες και κάθησες άκρη άκρη κοντά στο γκρεμό.<br />Ήρθα και κάθησα δυο μέτρα πιο πίσω.<br />Μη φοβάσαι, έλα δίπλα μου.<br />Δεν θέλω, προτιμώ να σε βλέπω.<br />Εσένα και την θάλασσα. Μαζί.<br />Και ήταν η πιο όμορφη Κυριακή.<br /><br />ΟΜΩΣ δεν έγινε έτσι....<br /><br />Είναι 9.30 το πρωί και ξυπνάω από τους πόνους.<br />Πλέον έχει μελανιάσει όλη η αριστερή μου πλευρά από το πέσιμο.<br />Έχει περάσει πάνω από ένα εικοσιτετράωρο, και εξακολουθώ να μην θυμάμαι τίποτα.<br />Προσπαθώ να ξαναφέρω το βράδυ της Παρασκευής στο μυαλό μου, και όμως το μόνο<br />που υπάρχει είναι κενό, και κάποια σκόρπια κομματάκια από ό,τι μου περιέγραψαν το Σάββατο.<br />Μα δε θυμάσαι τίποτα;<br />Πολύ λίγα πράγματα.<br />Ότι σε κρατάγαμε να μην πας;<br />Όχι.<br />Ότι βγήκες έξω;<br />Ναι.<br />Τι έλεγες, τι σου είπε;<br />Όχι, όχι, τίποτα.<br />Το χέρι σου που το έκοψες;<br />Δεν θυμάμαι.<br />Μου φαίνεται ότι τον χτύπησα, αλλά δεν είμαι και σίγουρος.<br />Κάτι για τον Προυστ θυμάμαι, κάτι για παϊδάκια μάλλον.<br />Δεν μπορώ να θυμηθώ.<br />Μετά πριν φύγεις που λες πάω να τον βρίσω και φεύγω....;<br />Ότι εσύ του έλεγες κάτι, και αυτός γέλαγε...;<br />Όχι<br />Τίποτα.<br />Που έπεσες, πως έπεσες;<br />Στο σπίτι, αλλά δεν θυμάμαι πιο πολύ.<br /><br />Κυριακή όλη μέρα στο κρεββάτι να προσπαθώ να βρω πως να πονάω λιγότερο.<br />Και πως θα καταφέρω να κοιμηθώ.<br />Μόλις με έπαιρνε ο ύπνος, άρχιζε να σηκώνεται το κρεββάτι και να χαμηλώνει το ταβάνι.<br />Και πάλι να ξυπνάω, και να προσπαθώ να θυμηθώ.<br />Μάταιο.<br />Το μόνο που θυμάμαι σίγουρα είναι ότι χθες ζήτησα συγγνώμη.<br />Και είχα και το θράσος να του ζητήσω να το ξεχάσει αυτό που έγινε.<br />Και είπε ότι έτσι κι αλλιώς δεν έχει νόημα.<br />Δεν κατάλαβα τι εννοούσε, και ντράπηκα και φοβήθηκα να ρωτήσω.<br /><br />Κυριακή αργά το απόγευμα αποφασίζω ότι πρέπει να σηκωθώ όσο και αν πονάω.<br />Πάνω στο γραφείο βρίσκω το δεύτερο εισιτήριο, ολόκληρο.<br /><br />Τελικά απορώ ώρες ώρες, αν υπάρχει κάτι που να έχει νόημα.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-3682222169883984460?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-82680919089388168912008-05-16T18:48:00.005+03:002008-06-17T12:26:54.969+03:00<span style="font-family:arial;font-size:100%;">Εικοσιτέσσερεις ώρες μετά, ένα καλησπέρα.</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Ένα άλλο αγόρι, αυτό που διάλεξε την τριανταφυλλιά. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Είναι υστερικό. Προσπαθεί να σταματήσει να είναι. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Ένα καλησπέρα. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Χωρίς απάντηση, από την άλλη μεριά της οθόνης. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Δεν ήθελε τίποτα. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Μόνο να μάθει αν ο μικρός, πονούσε ακόμα... </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Και αν ήταν εντάξει η τριανταφυλλιά. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Μόνο αυτό </span><br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Ντύθηκε. Ντύθηκε ζεστά, γιατί κρύωνε πολύ, και ας κόντευε καλοκαίρι. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Πήγε στην Πειραιώς. Ψάχνει μέρες τώρα μια καμηλοπάρδαλη. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Μα είναι μεγάλη η Αθήνα. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Και το βράδυ είναι και παγωμένη, και ας έχει τόσα φώτα, τόση φασαρία. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Δυο κάρβουνα, μικρά είναι η αλήθεια, προσπαθούν να βρουν την καμηλοπάρδαλη, </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">να μείνουν αναμμένα, κι ας είναι μούσκεμα τόση ώρα. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Βρήκε μια μισογκρεμισμένη μάντρα. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Ανέβηκε. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Προσπάθησε να φωνάξει, μπας και ελευθερωθεί. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Μπας και με τις φωνές καταφέρει και ελευθερώσει το αγόρι το άλλο, από τους φύλακες, </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">μπας και διώξει τα φαντάσματα, </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">και τους κόλακες μακριά και τους υστερικούς.<br />Και αν φύγει και εκείνος από τις φωνές του.<br />Θα βρει το δρόμο για να γυρίσει, γιατί είναι πεισματάρης.</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Ήθελε να σκίσει τα πνευμόνια του, από την δύναμη της φωνής, </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">να τα κάνει να ματώσουν. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Δεν τα κατάφερε. Δεν ακούστηκε τίποτα. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Πήρε να γυρίζει. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Γρήγορα. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Σχεδόν έτρεχε, και ήταν δρόμος πολύς. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Έπρεπε να βιαστεί όμως πριν σβήσουν τα κάρβουνα τελείως. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Έπρεπε να βιαστεί μπας και το άλλο αγόρι, ήταν στην οθόνη, </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">μπας και είχε πει καλησπέρα. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Δεν είχε πει τίποτα όμως. </span><br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Γιατί δεν ακούει κανένα και τίποτα; </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Δεν ξέρω. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν θέλει να βλέπει τις δυο πράσινες λίμνες να είναι φουρτουνιασμένες. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Και να βρει την καμηλοπάρδαλη.<br /></span><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Γρήγορα, όσο πιο γρήγορα γίνεται…</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-8268091908938816891?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-74693562435244499372008-05-16T12:37:00.002+03:002008-06-17T12:26:54.969+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SC1XGLLrHjI/AAAAAAAAABY/TmzyadEXnDQ/s1600-h/2713034948.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200908908275375666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SC1XGLLrHjI/AAAAAAAAABY/TmzyadEXnDQ/s400/2713034948.jpg" border="0" /></a><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;">Πολύ καιρό τώρα προσπαθώ να καταλάβω με ποιον έχω να κάνω, ίσως γιατί μου αρέσει αυτή η διαδικασία όλη, ίσως γιατί μέσα από αυτό μαθαίνω τον εαυτό μου, κάθε μέρα λίγο και περισσότερο, ίσως για χίλιους δυο άλλους λόγους.<br /><br />Τις τελευταίες βδομάδες προσπαθώ να μάθω ποιον έχω απέναντι μου, μέσα από δυο blogs, αλλά δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να προσπαθείς να φτιάξεις ένα παζλ, με τόσο πολλά ανακατεμένα κομματάκια, και χωρίς καν να έχεις μπροστά σου την εικόνα που πρέπει να σου φανερωθεί στο τέλος. Και έχεις μπροστά σου κομμάτια με εικόνες ζωντανές, με ήχους να παίζουν στο βάθος, αλλά όλα θαμπά και αόριστα.<br /><br />Μέρες τώρα τα διαβάζω και δυο, και όλα τα σχόλια, ευλαβικά, γιατί αισθάνομαι πως μπαίνω “ακάλεστος” κατά μια έννοια στην ζωή ενός ανθρώπου που δεν ξέρω τίποτα εκτός από το όνομα του και την εικόνα του, και στην ζωή ενός ανθρώπου, που μοιράστηκε κάποιες από τις στιγμές της αγωνίας του μαζί μου, και από εκείνη την στιγμή που το έκανε, πάνε πολλοί μήνες τώρα, αισθάνθηκα περίεργα.<br /><br />Να ξέρεις ότι όλα αρχίζουν και όλα καταλήγουν κάπου, μπορεί να μη ξέρω για ποιο λόγο γίνονται, να μην ξέρει κανείς για ποιον λόγο γίνονται, πάντως σίγουρα έχουν αρχή και τέλος. Και ένα κύκλος μπορεί σαφώς να βάζει κάποιον σε μια διαρκή τροχιά, όμως αρκεί μια στιγμή μόνο, για να εκτροχιαστεί κανείς και να σταματήσει να είναι εγκλωβισμένος.<br /><br />Να τον αλλάξεις τον εαυτό σου, το μπορείς, το χρωστάς σε σένα τον ίδιο πάνω από όλα.<br /><br />Πρέπει να το θελήσεις κιόλας, να το πιστέψεις, και να αφήσεις και αυτούς που θέλουν να προσπαθήσουν, να το δοκιμάσουν.<br /><br />Όλα αυτά που λέω, μπορεί να ακούγονται πολύ ουτοπιστικά, όμως αν δεν δοκιμάσεις δεν θα μάθεις.<br /><br />Τι θες και μπλέκεσαι θα μου πουν όλοι οι σώφρονες φίλοι μου. Τι να κάνω όμως; Βρέθηκες στο δρόμο μου, και μου έδωσες την εντύπωση ότι κρέμεσαι στο κενό και κρατιέσαι με το ένα χέρι.<br />Τι εναλλακτικές είχα;<br />Τρεις.<br />Να προσπεράσω,<br />να σε σπρώξω να τελειώνεις μια ώρα αρχίτερα,<br />και να δοκιμάσω να σε τραβήξω.<br /><br />Το τρίτο διαλέγω, είτε αυτό λέγεται μια βόλτα, είτε δυο εισιτήρια για μια συναυλία, είτε με το να γκρινιάζω κάθε μέρα, είτε ό,τι άλλο είναι που περνάει από το χέρι μου.<br /><br />Όταν κάποτε ήμουν στην ίδια με σένα θέση, ο άνθρωπος που περίμενα να με τραβήξει δε το έκανε, αντίθετα με κλωτσούσε πιο δυνατά, κάθε μέρα, να πάω μια αρχιτερα, και γω σαν χαζός δεν άφηνα κανέναν άλλο να με τραβήξει. Χρόνια μετά αισθάνομαι πολύ τυχερός που υπήρχαν κάποιοι πεισματάρηδες που επέμειναν παρά τις διαμαρτυρίες τις δικές μου.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-7469356243524449937?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-89031304704634290932008-05-13T01:08:00.002+03:002008-05-13T01:15:24.914+03:00<div align="center"><span style="font-family:courier new;">"<em>Ο κόσμος βρίσκεται στα χέρια εκείνων</em></span></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"><em>που έχουν το κουράγιο να ονειρεύονται</em></span></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"><em>και που παίρνουν το ρίσκο να ζουν το όνειρό τους</em></span></div><div align="center"><span style="font-family:courier new;"><em>- ο καθένας ανάλογα με το ταλέντο του</em>"</span></div><div align="center"><span style="font-family:Courier New;"></span> </div><div align="center"> </div><div align="right"><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><strong>ΟΙ ΒΑΛΚΥΡΙΕΣ</strong></span></div><div align="right"><span style="font-family:arial;font-size:85%;"><strong>PAULO COELHO</strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-8903130470463429093?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-69997593458204166762008-05-12T10:36:00.003+03:002008-06-17T12:27:43.614+03:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;">Στις 10 και τέταρτο, στην γέφυρα.</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Εντάξει. Όχι εκεί όμως. Πιο πάνω. Στη γωνία. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Φτάνει πρώτο.<br />Περιμένει. Χαϊδεύει ξένα φυτά.</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Δυο πράσινες λίμνες, φουσκωμένες, σαν μετά από καταιγίδα, έτοιμες να ξεχειλίσουν. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Δυο χείλια να τρέμουν. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Δυο γροθιές σφιγμένες, σαν να θέλει να τις ματώσει μόνος, με τα ίδια του τα νύχια. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Ένα αγόρι. Αλλιώτικο. Διαφορετικό. Ξεχωριστό. Αλλόκοτο; </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">250 υστερικοί. Τους 245, τους διάλεξε. Τους 5 τους βρήκε. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">10 κόλακες. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Δυο φαντάσματα που στοιχειώνουν μέρες και νύχτες, χρόνια τώρα.... </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Ένας καινούριος υστερικός. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Δυο φύλακες. Σκληροί μα θα τους λείψει σαν ελευθερωθεί...., και θα του λείπουν σαν φύγει. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Ένα δωμάτιο φυλακή. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Ερμητικά κλειστό, μέχρι κι οι χαραμάδες. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Μα έχει ένα μπαλκόνι, με ζωή, κι ας μην βλέπει κανείς τον έξω κόσμο από κει. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Μια οθόνη για επικοινωνία, " πλασματική ". </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Μπύρες. Τσιγάρα. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Σαρκασμός - άμυνα </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Λόγια πικρά πολλές φορές - και αυτά άμυνα </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Λίγοι, πόσο λίγοι δεν ξέρω, σίγουρα ξέρω για τον καινούριο υστερικό, </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">να προσπαθούν με νύχια και με δόντια, να ανοίξουν μια τρύπα να μπει φως στη φυλακή, </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">και να την μεγαλώσουν την τρύπα μετά, να βγει το αγόρι. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Το αγόρι φοβάται. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Τι...; </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Κανείς δεν ξέρει. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Όλα τα παραπάνω... </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Μια τριανταφυλλιά από την Αθηνάς, άλλαξε χώμα χθες βράδι. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Πήγε σε ένα μπαλκόνι, που σίγουρα θα περνάει πιο καλά. </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Όταν την διάλεξα, ήξερα σε τι χέρια την εμπιστευόμουν.</span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Μην ξεχνάς να την χαϊδεύεις και για λογαριασμό μου. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-6999759345820416676?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-2691414621700346232008-05-09T12:14:00.002+03:002008-06-17T12:26:54.970+03:00<span style="font-family:arial;font-size:100%;">Πόσο απέχει ένα ψίχουλο από το να γίνει ολόκληρο κέικ.... </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;"><div align="justify"><br />Την παραπάνω φράση την βρήκα γραμμένη στο wall μου στο facebook, μετά από άλλη μια βραδιά outing και οινοπνευματοποσίας (με Campari για την ακρίβεια που είναι και πιο estet τύπου), πάντα υπό την υψηλή εποπτεία του barman που κάθε βράδυ σχεδόν συμβάλει με τον δικό του αμίμητο τρόπο στην κουβέντα.<br /><br />Μου την είχαν πει κιόλας ήδη μερικές ώρες πριν, αλλά όπως είπαμε κάτι που έχω ακούσει, πρέπει πια να το δω και γραμμένο, και να το διαβάσω και δυνατά για να το εμπεδώσω. </div><div align="justify"><br />Πόσο απέχει ένα ψίχουλο από το να γίνει ολόκληρο κέικ.... </div><div align="justify"><br />Το παραθέτω αυτούσιο </div><div align="justify"><br /><strong><em>Ροζ Φούσκα:</em></strong> Πόσο απέχει ένα ψίχουλο από το να γίνει ολόκληρο κέικ....<br /></div><div align="justify"><strong><em>Εγώ:</em></strong> Μετά από αρκετές ώρες μελέτης, θα καταληξω στο συμπέρασμα και μην γελάσεις ότι απέχει κάποιες παραπάνω μέρες ζύμωμα, κάποιες παραπάνω ώρες φάγωμα, και σαφώς πιο μεγάλη απόλαυση<br /><br /><strong><em>ΡΦ:</em></strong> Συγγνώμη που δεν απάντησα νωρίτερα…. Αλλά … γελούσα!!! Μια ΑΒΥΣΣΟΣ τα χωρίζει αυτά τα δυο γλυκέ μου! Α Β Υ Σ Σ Ο Σ<br /><br /><strong><em>Εγώ:</em></strong> ΜΜΜΜΜΜΜΜΜ<br />Οπότε μήπως για να μην περιμένουμε το κέικ<br />να τρώμε τα ψυχουλακια στο ενδιάμεσο<br />Λέω μήπως…?<br /><br /><strong><em>ΡΦ:</em></strong> Αν θες να φουσκώσεις με σκουπίδια, να φορτωθείς τζάμπα άχρηστες θερμίδες, και να μην μπορείς να φας το κέικ όταν έρθει μπροστά σου ζεστό-ζεστό λαχταριστό και περιχυμένο με ζεστό fudge σοκολάτας, τότε ναι: τρώγε ψίχουλα (έτσι όπως το ΒΛΕΠΕΙΣ ΓΡΑΜΜΕΝΟ, ειλικρινά… σου φαίνεται ωραίο?!?!?!?!?!?)<br /><br /><strong><em>Εγώ:</em></strong> ΜΜΜΜΜΜΜΜ<br />Ακούγεται πειρασμός ...αλλά 1) έχω γίνει αρκετά λιτοδίαιτος 2) δεν τρωω σοκολάτες, ή τουλάχιστον δεν με συγκινουν για την ώρα<br /><br /><strong><em>ΡΦ:</em></strong> Φάε ψίχουλα λοιπόν… (τώρα που το ξαναβλέπεις γραμμένο μήπως???) αν νομίζεις ότι αυτός είναι ο προορισμός σου σε αυτήν την πλάση!!! Εγώ πάλι έχω γίνει πλέον αλλεργική στα ψίχουλα...Nothing less than a whole cake!!!<br /></span><a href="http://apps.facebook.com/freegifts"></a><br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Έτσι είχαμε 2 μέρες μια ολόκληρη κουβέντα για το αν είναι καλύτερα τα ψίχουλα από το κέικ.<br />Θα επιμείνω ότι αρκετές φορές είναι τα ψίχουλα καλύτερα.<br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Γιατί;<br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Μαθαίνει κανείς να εκτιμά τα ψίχουλα από μικρός.<br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Είχα ξεχάσει πως όταν ήμουν μικρός η γιαγιά μου σε ένα αστικό περιβάλλον κιόλας, τα μάζευε από το τραπέζι, με περισσή προσοχή, και τα έβγαζε και τα άφηνε πάνω στο τζάμι του φερ φορζέ τραπεζιού στη βεράντα της Πατησίων.<br />Όταν άρχισα να καταλαβαίνω, όπως ήταν φυσικό, ρώτησα γιατί<br />Γιατί για κάποια πλάσματα, μου είχε πει, αυτά που για μας δεν είναι τίποτα, παρά μόνο ψιχουλάκια, για αυτά τα πλάσματα λοιπόν, είναι ένα δώρο που δεν το περιμένουν. Γιατί θα ψάξουν λιγότερο για το φαγητό τους.<br />Για ποια πλάσματα;<br />Για τα σπουργίτια<br />Και καθόμασταν μετά και τα χαζεύαμε μέσα από την μεγάλη τζαμαρία.<br />Κι όταν χρόνια μετά στην Πατησίων δεν υπήρχαν πια πουλάκια, είχε όμως καναρίνι για παρέα η γιαγιά, τα ψιχουλακια τα έτρωγε το καναρίνι<br /><br />Το ψιχουλάκι αν το πατήσεις στο μωσαϊκό της κουζίνας σου θα σου φανεί ένα ενοχλητικό σκουπίδι<br />Το ψιχουλάκι, το ίδιο ψιχουλάκι μπορεί να κάνει ένα σπουργίτι χαρούμενο, ή αν τα σπουργίτια δεν χαίρονται, μπορεί να το κάνει έστω πιο χορτάτο.<br />Το κέικ το ολόκληρο από την άλλη, είναι ωραίο, ζεστό, εντυπωσιακό, περιχυμένο με ζεστή σοκολάτα. Χορταίνει πολλές από τις αισθήσεις σου. Την όραση, την όσφρηση, την γεύση, και την αφή ακόμα.<br />Με το που κόβεις το πρώτο κομμάτι, όμως, δεν είναι πια το ίδιο το κέικ.<br />Είναι ένα κέικ με ένα κομμάτι λιγότερο.<br />Πόσα κομμάτια θα μπορέσεις να φας, σε μια μέρα. Όχι πολλά. Θα λιγωθείς. Θα θέλεις νερό… Θα θέλεις να βγάλεις την γεύση του από το στόμα.<br />Ή θα μείνεις να το κοιτάς για να μη το χαλάσεις, και όταν το αποφασίσεις επειδή πείνασες, θα έχει χαλάσει το κέικ.<br />Ή αν το φας αμέσως και είναι τα αυγά χαλασμένα, θα σου έρθει αηδία, αλλά μέχρι να το δαγκώσεις δεν είχες καταλάβει τίποτα.<br />Αν το φας πάλι όλο, ακόμα και αν είναι ωραίο, και δεν λιγωθείς, θα πονέσει η κοιλίτσα σου, γιατί θα είναι πολύ.<br />Αν πάλι σου βάλουν μπροστά σου δυο ολόκληρα κέικ, σχεδόν ιδία, και σου πουν να διαλέξεις ποιο από τα δυο θέλεις χωρίς να δοκιμάσεις, θα μπερδευτείς σίγουρα, θα τα κοιτάς ώρες, και όση ώρα εσύ τα κοιτάς, θα τα βλέπουν κι άλλοι, κάποιοι μπορεί πιο γρήγοροι, πιο αποφασιστικοί, να στα πάρουν μέσα από τα χέρια σου. Και τότε θα λες, τη μαλακία έκανα.<br /><br />Οπότε πιστεύω πως αν διαλέξω το κέικ αντί τα ψίχουλα, αυτό που θα μου μείνει στο τέλος μπορεί να μην είναι κάτι ευχάριστο, κάτι καλό για να θυμάμαι, για να διηγούμαι, για να αναπολώ.<br />Αν πάλι διαλέξω τα ψίχουλα, όταν τα βρω, θα είναι μια απίστευτη έκπληξη, θα φάω και το τελευταίο, με απίστευτη λαχτάρα, και αν βεβαία αργότερα πέσει στα χεριά μου το κέικ, μάλλον θα μπορώ να το απολαύσω καλυτέρα από κάποιον που το κυνηγούσε εναγωνίως, και θα μπορέσω να το μοιραστώ πολύ πιο εύκολα....<br /><br />Είναι πολύ βασικό να χαίρεσαι με όλες σου τις αισθήσεις την απλότητα των μικρών πραγμάτων, την ουσία της κάθε μικρής χαράς, της κάθε μικρής στιγμής.<br />Την χαρά σου όταν πέφτουν μπροστά σου, γιατί έχεις μάθει και τα εκτιμάς.<br />Και αυτή η λύπη σου ακόμα αν το χάσεις το ψίχουλο είναι πιο ουσιαστική, πιο γλυκιά από την λύπη αυτού που έχασε ένα κέικ, ή ζει διαρκώς με το άγχος το να το βρει.<br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;font-size:100%;">Μπορεί να σε μπέρδεψα μικρή μου ροζ φούσκα, μπορεί και όχι.<br />Εσύ μου είπες κάποια πράγματα, τα έβαλα καλά στο μυαλό μου,<br />και είμαι τρίτη συνεχομένη μέρα καλά.<br />Ελπίζω να μην μπερδευτείς πολύ.<br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-269141462170034623?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-41377610825540693432008-05-08T12:54:00.001+03:002008-06-17T12:26:54.970+03:00<span style="font-size:130%;">Προχθές έμαθα πολλά πράγματα, και εγώ ο ίδιος για τον εαυτό μου.<br />Πράγματα που δεν τα είχα συνειδητοποιήσει.<br />Όχι επειδή τα άκουγα πρώτη φορά,<br />αλλά επειδή έγραφα αυτά που είχα ακούσει.<br />Τις έβλεπα τις λέξεις. Γραμμένες. Επίθετα, χαρακτηρισμούς.<br />Κάποια σημάδια στο χαρτί, που τα λένε γράμματα, που αν μπουν στην σωστή σειρά, φτιάχνουν λέξεις, και αυτές προτάσεις, μπορώ να τα καταλάβω τελικά καλύτερα από τους ήχους.<br />Τους άκουγα για χρόνια αυτούς.<br />Μάλλον.<br />Δεν είμαι και σίγουρος.<br />Μπορεί να είναι απλά και μόνο στο μυαλό μου, επειδή εδώ και ένα μήνα σχεδόν, τους ακούω συνέχεια.<br />Κάθε μέρα. Κατάμουτρα.<br /><br />Προχθές διάβασα ένα post σου, 4 φορές.<br />Την τέταρτη το διάβασα δυνατά.<br />Μόνος μου.<br />Άκουσα 4 φορές την λέξη Υστερία<br />Σταμάτησα και ξανάρχισα το διάβασμα.<br />Ξανά 4 φορές τη λέξη υστερία.<br />Όποιος έχει την μύγα....<br />Την έχω δυστυχώς.<br />Ήμουν στην δουλειά.<br />Ήθελα να καταλάβω τι έγινε.<br />Υστερία!<br /><br />Μου πήρε κάποιες ώρες.<br />Άρχισα να γραφώ.<br />Ό,τι μου ερχόταν στο μυαλό.<br />Να διαβάζω παλιά κείμενα που δεν τα είχα ανεβάσει ποτέ. Δυνατά πάντα.<br />Σταμάταγα.<br />Γύριζα και διάβαζα το post το δικό σου πάλι.<br />Δυνατά πάντα.<br />Η λέξη υστερία με τριγύριζε συνέχεια.<br />Το αστείο είναι ότι ήμουν απόλυτα ήρεμος<br />Απορημένος<br />Πικραμένος<br />Μπερδεμένος<br />Έγραφα ώρες.<br />Σε χαρτί. Καλύτερα σε χαρτί. Για να μην καπνίζω κιόλας.<br /><br />Άρχισαν να μου έρχονται στο μυαλό, όλες οι αντιδράσεις μου,<br />όλες οι ερωτήσεις που σου έκανα τόσους μήνες.<br />Οι ίδιες ερωτήσεις κάθε μέρα. Πολλές φορές και δυο φορές την ημέρα. Και τρεις.<br /><br />Άρχισαν να μου έρχονται στο μυαλό, και όλα τα συνώνυμα που είχα ακούσει τον τελευταίο καιρό<br />Εκνευριστικός<br />Ενοχλητικός<br />Πεισματάρης<br />Κακομαθημένος<br />Σπασαρχίδης<br /><br />Το μυαλό μου πήγε πάρα πολλά χρόνια πίσω.<br />Πάνω από 30.<br />Θυμήθηκα μια λέξη.<br />Ήταν καραμέλα.<br />Για πολύ καιρό.<br />Warum? Warum? Warum?<br />Ja, aber warum?<br />Δε σταμάταγα μέχρι να ακούσω αυτό που ήθελα,<br />ή μέχρι να ακούσω το ανεπανάληπτο Weil die Banane ist rum.<br />Και τότε θύμωνα.<br />Αλήθεια, ζει η Frau Christa? Ούτε αυτή θυμάμαι αν με είχε αγκαλιάσει τόσα χρόνια ποτέ…<br />Το ίδιο γινόταν και πιο μετά, μεγαλώνοντας.<br />Γιατί;<br />Γιατί, γιατί, μα γιατί, και η απάντηση ήταν πάντα η ίδια…<br />Γιατί η μπανάνα είναι στραβή.<br />Ξανά γιατί;<br />Γι’αυτό! Τέλος και σταμάτα το τώρα!<br />Σταμάταγα λυπημένος.<br />Κανείς δε μου δίνει σημασία.<br />Πόσες φορές είχα κλειστεί μετά από τέτοια μέσα στην ντουλάπα μου, ή στην μικρή αποθήκη.<br />Και παρακάλαγα όταν με βρείτε να έχω σκάσει, για να καταλάβετε ότι φταίτε .<br />Στην ντουλάπα σταμάτησα να μπαίνω.<br />Όμως δε σταμάτησα ποτέ να ούτε να ρωτάω, ούτε να επιμένω<br />Μεγαλώνοντας προσπαθούσα να πείσω τους πάντες ότι έχω δίκιο.<br />Γιατί;<br />Εγώ θα τον τετραγωνίσω τον κύκλο.<br />Πάντα σαν παιδί.<br />Πάντα με πείσμα.<br />Υστερία το λένε αλήθεια αυτό;<br />Αν ναι, τότε έχουν δίκιο όλοι.<br />Ξέρω πια ότι το κάνω, μόνο όταν θέλω κάτι πολύ.<br />Υπάρχουν και άλλοι τρόποι θα μου πεις.<br />Ναι,<br />αλλά δεν τους έχω βρει…<br />Τους έχεις ψάξει;<br />Που;<br />Θέλω…. Αλήθεια θέλω…<br />Θέλω πολλές φορές αλλά δεν τους βρίσκω,<br />ή μάλλον με πιάνει ενθουσιασμός και βιάζομαι, κάνω πάλι σαν παιδί.<br /><br />Με πιάνει μια αγωνία να τα προλάβω όλα, να μην χάσω ούτε στιγμή.<br />Μάλλον δεν είναι καλό, η μάλλον δεν είναι σωστός ο τρόπος που τη βγάζω στους γύρω μου.<br />Γιατί;<br />Γιατί;<br />Γιατί;<br />Μάλλον θα μείνει ακόμα αναπάντητο το ερώτημα,<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">Μήπως επειδή οι χαρούμενες στιγμές είναι λιγότερες.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">Και βιάζομαι. Βιάζομαι να τις κάνω περισσότερες.<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">Τι είναι αυτό;<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">Αγωνία; Υστερία; Κακοί τρόποι;<br /></span><br /><span style="font-size:130%;">Θα κρατήσω το παιδικός ενθουσιασμός και αφέλεια. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-4137761082554069343?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-65256620722423585082008-05-07T14:02:00.005+03:002008-06-17T12:26:54.970+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;color:#663333;">- Μα καλά, και γιατί τόσα χρόνια δεν μου είχες πει τίποτα; ΕΤΣΙ…<br />- Πότε το έμαθες; ΠΛΑΚΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ?<br />- Το ήξερα εγώ, το είχα καταλάβει!! ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ !!!!<br />- Δεν είμαι εγώ ο πρώτος που το είπες; ΟΧΙ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ !!!<br />- Δεν αισθάνεσαι καλυτέρα τώρα; ΜΑΛΛΟΝ ΟΧΙ !!!<br />- Ξέρεις πόσοι με είχαν ρωτήσει; ΑΛΗΘΕΙΑ ?<br />- Αν μου το είχες πει… ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΕ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ…<br />- Και έλεγα και γω πότε θα το πεις!! ΠΟΤΕ ΙΣΩΣ ?<br /></span><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;color:#6633ff;">Γιατί δεν ήθελα, γιατί δεν άλλαξε κάτι, γιατί δε θα αλλάξει κάτι, γιατί την άλλη μέρα όλοι σχεδόν γυρίσατε στις ζωούλες σας, γιατί την πρώτη φορά που πήγα να βγω, έφαγα τα μούτρα μου άσχημα, γιατί δεν ήθελα να με μισήσετε, δεν ήθελα να με οικτίρετε, να με κοροϊδέψετε, να με συζητήσετε μετά, μόλις θα γύριζα την πλάτη.<br /></span><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><span style="color:#3366ff;"><span style="color:#663333;">- Είδες που δεν ήταν τόσο δύσκολο; ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ<br />- Δεν νοιώθεις καλύτερα; ΟΧΙ ΛΕΜΕ<br />- Πως το κατάλαβες; Ε???? ΠΑΜΕ ΠΑΛΙ<br />- Από πότε; ΕΛΕΟΣ!!!!<br />- Τελείως; ΟΧΙ ΚΑΤΑ 8/10 ΜΑΛΛΟΝ</span><br /></span><br /><br /><span style="color:#6666cc;">Πλάκα μου κάνετε όλοι;<br /></span></span><br /><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="color:#6666cc;"><span style="font-family:arial;">Στο μυαλό μου μέσα αρχίζουν και γυρίζουν πάλι όλα. Πράγματα που είχα παλέψει πολύ να τα ξεχάσω. Πράγματα και γεγονότα που με εγκλώβισαν για δέκα και χρόνια. Τότε έτρεμα, δεν ήξερα τι θα γίνει μετά, όμως στάθηκα στα πόδια μου, βρήκα κάποια από τα λάθη μου. Πάλεψα, έπρεπε να καταφέρω να ανασυγκροτήσω πολλά. Δουλειά, συναισθήματα, αυτοπεποίθηση, εμπιστοσύνη στους γύρω μου, φιλίες που μόνος είχα βάλει στην άκρη, λεφτά.<br /></span><br /><br /></span></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><span style="color:#ff0000;">Ποιο είναι το πιο ακριβό μάρμαρο;… μην ανυσηχεις, εγώ είμαι εδώ… οι πιο ακριβοί καπλαμάδες;…. Δε θα έχουμε λεφτά στο τέλος του μήνα…. Ξέρω εγώ… μην ανυσηχεις… μην ανησυχείς…. Εγώ είμαι εδώ….. ποιο είναι το πιο ακριβό;…..</span><br /><br /></span><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><span style="color:#663333;">- μα καλά με αυτόν τον μαλάκα; ΝΑΙ, ΝΑΙ ΛΕΜΕ<br />- μα καλά και συ δεν έβλεπες τίποτα πέρα από την μύτη σου; ΟΟΟΧΙ<br />- πω πω κακόμοιρε…. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. ΝΑ ‘ΣΑΙ ΚΑΛΑ<br />- μα αφού ήταν ηλίου φαεινότερο! ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΙΣΩΣ<br />- το είχα φανταστεί! ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ<br /></span><br /></span><br /></span><span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#663333;">- και τώρα; ΚΕΝΟ<br />- Τι θα κάνεις τώρα; ΔΕΝ ΞΕΡΩ<br />- Χρωστάς πολλά; Ε? ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙΣ ?<br />- Τι θα κάνεις; ΚΕΝΟ<br />- Θα κάνεις κάτι άλλο; ΚΕΝΟ<br />- Θα κάνεις το ίδιο; ΚΕΝΟ<br />- Τι; ΚΕΝΟ<br />- Τι ; ΔΞ/ΔΑ<br /></span><br /><br /><span style="color:#666666;"><span style="font-family:arial;font-size:130%;">Δεν ξέρω, δεν θέλω να σκέφτομαι, δεν θέλω, δεν, δεν, δεν ΔΕΝ. Ξέρω μόνο ότι θέλω να κλείσω τα αυτιά μου, τα μάτια μου. Δεν θέλω να ακούω τίποτα, να βλέπω τίποτα.<br />Θέλω να μην με ρωτάνε. Έχω αρχίσει να μετράω σπασμένα κομμάτια, χαμένα λεφτά, γραμμάρια, πέτρες, . Ώρες, μέρες, κερδισμένες, χαμένες, δικά μου κομμάτια, χρόνια, ζημιές. Δε θέλω να μετράω, σιχαίνομαι το μέτρημα, τους υπολογισμούς, τους απολογισμούς, όλα. Δεν θέλω να το σκέφτομαι, είχε μπει τόσα χρόνια στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Όμως έπρεπε και αυτό να βγει τώρα στην επιφάνεια. Και είναι αντίστροφη μέτρηση. Μέχρι να αρχίσω πάλι από το ένα.<br /></span><br /></span><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><span style="color:#663333;">- Και για πες και για τον άλλο; ΜΗ ΧΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ<br />- Που τον βρήκες; ΣΤΑ ΓΑΡΙΔΑΚΙΑ<br />- Τι γίνεται ; ΤΙΠΟΤΑ<br />- Μα είναι δυνατόν; ΠΟΣΟ ΗΛΙΘΙΟΙ ΕΙΣΤΕ<br />- Στο Internet; ΝΑΙ ΛΕΜΕ<br />- Πας καλά; ΕΣΥ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΔΗΛΑΔΗ ΟΤΙ ΠΑΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ…<br />- Έτσι γίνεται; ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ<br /></span><br /></span><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><span style="color:#6666cc;">Ναι Ναι ΝΑΙ Ναι λέμε. Έτσι γίνεται. Αλλιώς γίνεται στα bar αλλά δεν πάω, ή στα πάρκα, αλλά εκεί μόνο για πήδημα. Παντού τελικά όμως μόνο για πήδημα είναι μάλλον.<br />Πόσο τον έχεις;<br />Τι κάνεις;<br />Τι σου αρέσει;<br />Πότε;<br />Τώρα;<br />Cyber;<br /></span><br /><strong><span style="color:#009900;">Θέλεις να με γαμήσεις;<br />ΝΑΙ ΜΑΛΑΚΑ ΕΣΕΝΑ ΕΙΔΙΚΑ ΘΕΛΩ, ΑΛΛΑ ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΔΩ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ. ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΜΕΤΑ ΤΟ ΓΑΜΗΣΙ.<br />ΑΛΗΘΕΙΑ ΘΕΛΩ?<br /></span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Έτσι γνωρίζονται μάλλον τώρα. Δεν είμαι και σίγουρος. Πριν κάνα χρόνο μπήκα στο τρίπακι. Τέτοια εποχή θα ήταν. Φρίκαρα από την πρώτη βδομάδα. Έπρεπε να το κόψω αμέσως. Δε το έκανα. Γέμιζα τις ώρες μου στη δουλειά. Ευτυχώς ήρθε το καλοκαίρι. Άρχισα να πηγαίνω στη θάλασσα. Καθόμουν ώρες πολλές πάντα. Πολλές φορές και μετά που έδυε ο ήλιος. Όμως το καλοκαίρι τελείωσε, και ξαναγύρισα στην ίδια ρουτίνα. Ξανάφτιαξα το profile μου. Πιο σωστά, με φωτογραφία. Ναι με την μούρη μου. Ναι και την έβλεπαν όλοι. Δεν ήξερα τι έψαχνα. Και δεν θέλετε να ακούσατε αυτό που έψαχνα. Αυτό που τόσα χρόνια φίλος με όλους δε μπόρεσα ποτέ να έχω. Να μοιραστώ.<br />Τι;<br /></span><span style="color:#009900;">Δεν ξέρω.<br />Να μοιραστώ.<br />Να αγαπήσω, να αγαπηθώ.<br />Να δώσω, να πάρω, να γελάσω όπως γελάγαμε όταν ήμασταν πιο μικροί.<br />Να μεθύσω.<br />Να πάω διακοπές.<br />Να πάω στο Luna Park, να παίξω συγκρουόμενα.<br />Να κάνω μαλακιες. (πρόλαβα και έκλεψα φυτά από τα παρτέρια του Δήμου στην Αθηνάς)<br />Να γελάμε.<br />Να μεθάμε.<br />Να αγκαλιάσω χωρίς να φοβάμαι.<br />Να με αγκαλιάσουν χωρίς να τραβιέμαι.<br />Να είμαι σε μια παραλία και να έχει το κεφάλι του πάνω στο στέρνο μου και να μην μιλάμε<br />Να κάνω sex και να μη βιάζομαι να φύγω ούτε να θέλω να διωξω τον άλλον.<br />Να κοιμάται και να τον κοιτάζω.<br />Να ξυπνάω και να μένω ακίνητος μη τυχόν και τον ξυπνήσω.<br />Να μου σφίξει το χέρι με δύναμη μέχρι να πονέσω, αλλά να ξέρω ότι το κάνει για να μου πει ότι είμαι εδώ.<br />Να έχω ένα λόγο να θέλω να μείνω στο σπίτι.<br />Να έχω ένα λόγο να θέλω να βγω.<br />Να θέλω να έχω ένα λόγο να ζω την κάθε μέρα, και να περιμένω την επόμενη.<br /><br /></span><span style="color:#6666cc;">Αυτά όλα όμως δεν θέλω να τα πω σας.<br /><br />Ήδη μέσα σε πεντε ώρες σας λέω 20 χρόνια σε περίληψη, που ήταν καλά κλεισμένα μέσα μου. Μετά την κάθε φορά αισθάνομαι τελείως απογυμνωμένος, τελείως ευάλωτος, τελείως εύθραυστος. Το οινόπνευμα μου λύνει κάθε βράδυ την γλώσσα. Χώρια που τρελαίνομαι για τις αντιδράσεις σας.<br /></span></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><span style="color:#663333;">- και για πες; ΔΞ/ΔΑ<br />- τι γίνεται δηλαδή τώρα; ΔΞ/ΔΑ<br />- τι λέγατε; ΤΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ?<br />- τι κάνατε; ΚΟΥΛΟΥΡΑΚΙΑ ΕΝΙΟΤΕ<br />- γιατί πονάς; ΠΟΣΟ ΗΛΙΘΙΟΣ ΕΙΣΑΙ?<br />- γιατί τρώγεσαι; ΕΕΕΕ?<br />- τι ; ΕΠΙΡΡΗΜΑ? ΜΑΛΛΟΝ<br />- πως; ΜΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΠΙΡΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ<br /></span><br /><span style="color:#006600;">Τίποτα. Τίποτα. Δεν ξέρω μάλλον. Αυτά όλα έχω κάνει, έχω πει, έχει πει. Ναι από το Σεπτέμβριο. Ναι μια φορά μόνο. Ναι. Όχι. Μα ναι μου μίλαγε την άλλη μέρα κανονικά. Μα είχε πει αυτό. Και εκείνο. Και μιλάγαμε (τρόπος του λέγεις – στο msn) ώρες, ώρες, ώρες πολλές, και πριν και μετά, συνέχεια, συνέχεια. Αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω τι θέλει, τι ψάχνει. Κράταγα πάντα αυτά που ήθελα. Αφού μου είχε πει ότι δεν είναι καλά. Είναι μόνος και, και, και, πολλά ακόμα. Μου γάμαγε το μυαλό. Η κάθε κουβέντα. Ήταν αλλιώτικος. Δεν με ρώτησε ποτέ πόσο τον έχω, τι κάνω, τι δεν κάνω. Μου άρεσε ο άνθρωπος που γνώριζα. Μου γάμαγε το μυαλό.<br /><br /></span><span style="color:#663333;">- Και; ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ<br />- τι έγινε; ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ<br />- τι στράβωσε; ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ<br />- και ; ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ<br />- πως; ΕΙΜΑΙ ΜΑΛΑΚΑΣ<br />- γιατί; ΑΝ ΗΞΕΡΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΜΑΛΑΚΑΣ</span></span><span style="color:#663333;"><br /></span><br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><span style="color:#006600;">Δεν Ξέρω. Θέλω να σε δω. Μόνο αυτό θυμάμαι. Θυμάμαι να το λέω κάθε μέρα. Γιατί? Γιατί δεν ήξερα πότε θα ήταν ξανά η τυχερή μου μέρα. Δεν ήξερα αλήθεια. Θέλω να πάμε για καφέ, για ποτό, να περπατήσουμε, όμως πάντα ήταν δύσκολο. Και ζήταγα συνέχεια. Δεν είναι από πείσμα. Δεν είναι η απόρριψη. Δεν είναι εμμονή. Δεν είναι κόλλημα. Δεν μπορεί κανένας σας να καταλάβει. Ούτε και γω ακόμα. Όχι. Αύριο ίσως. Θα δούμε. Και ζήταγα.<br /><br /></span><span style="color:#663333;">- είσαι μαλακας; ΤΟ ΕΙΠΑΜΕ ΑΥΤΟ<br />- Μα σου έχει ρίξει χυλόπιτα ΕΕΕΕ?<br />- Μα πόσο διαφορετικά να στο πει. ΠΟΙΟ ΑΚΡΙΒΩΣ?<br />- Ηλίθιος είσαι; ΤΟ ΕΙΠΑΜΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ<br />- Τον καταλαβαίνω απόλυτα. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ<br />- Ξέρεις ώρες ώρες πόσο εκνευριστικός και επίμονος γίνεσαι; ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ<br />- Αφού είσαι σπασαρχιδης ρε μαλάκα. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ<br />- Μαλάκα σε γράφει, σε φτύνει τι άλλο θέλεις πια; ΚΕΝΟ<br />- Σύνελθε θα σου σκάσω μπουκέτο να έρθεις στα ίσα σου. ΜΗΠΩΣ?<br />- Μα είναι δυνατόν να μην μπορείς καταλάβεις τίποτα. ΕΙΝΑΙ<br />- Αυτό που έχεις το λένε το σύνδρομο του ηρωα ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΑΚΟΥΣΩ?<br />- Είναι δυνατόν να γουστάρεις τέτοιο φτύσιμο μετά από όλα όσα έχεις περάσει; ΔΕΝ ΞΕΡΩ<br />- Σε καταλαβαίνω… ΠΑΛΙ ΚΑΛΑ (ένας ή δύο)<br />- Τι δεν καταλαβαίνεις ηλίθιε; ΤΙΠΟΤΑ ΠΙΑ<br />- Δε ντρέπεσαι; ΟΧΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ?<br /></span><br /><span style="color:#ffcc00;"><span style="color:#6666cc;">Όχι δεν ντρέπομαι, δεν ξέρω αν είμαι ηλίθιος, έμαθα ότι γίνομαι σπασαρχιδης, εκνευριστικός, υστερικός, μαλακας, καραγκιόζης, ότι δεν θέλω να καταλάβω, δεν θέλω. Δεν ξέρω</span>.<br /><br /></span><strong><span style="color:#009900;">Μόλις χτύπησε το τηλέφωνο. Έκλεισε κατά λάθος. Ελπίζω να μην ήσουν εσύ μόνο.<br />Δεν μπορώ να καταφέρω να δω ποιος ήταν. Μακάρι να μην ήσουν εσύ…<br /></span></strong><br /><span style="color:#6666cc;">Δεν ντρέπομαι. Δεν ζήταγα επειδή είμαι υστερικός, σπασαρχιδης, κολλημένος, ένας μαλακας με εμμονές. Ζήταγα επειδή δεν ξέρω πότε θα ήταν η τυχερή μου μέρα. Επειδή μπορεί την μέρα εκείνη αν δεν το ζήταγα εγώ, να το ξέχναγες εσύ. </span></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#006600;"><strong>Ζήταγα επειδή οι συμπτώσεις δεν ήταν επιτηδευμένες. </strong></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#006600;"><strong>Τις φοβάμαι τις συμπτώσεις. </strong></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#006600;"><strong>Πάντα τις φοβόμουν. </strong></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><span style="color:#6666cc;"><span style="color:#006600;"><strong>Και αν δω καμηλοπάρδαλη ναι θα τη φωτογραφίσω, αλλά θα την κρατήσω για μένα.<br /></strong></span>Δεν είναι εύκολο να ακούς ξαφνικά κάθε μέρα ότι είσαι σπασαρχιδης, εκνευριστικός. Δεν είμαι. Δεν είμαι λέμε. Λάθη κάνω. Δεν ξέρω πώς να ζηταω. Δεν το έμαθα ποτέ. Από τα λάθη μαθαίνει λένε κανείς. Δεν ξέρω αν έχω μάθει. Θα ήθελα να ξέρω να ζηταω. Μπορεί να είναι σωστό, αυτό που κάποτε είχα διαβάσει σε ένα χαρτάκι ημερολογίου, πως όποιος ζητάει με δειλία, ενθαρρύνει την άρνηση. Όμως δεν είναι σωστό να απαιτώ κιόλας από την άλλη. Απλά ρώταγα. Θα ? Ίσως? Ώρες ώρες σκέφτομαι πως έκανα σαν κακομαθημένο παιδί που ζητάει κάτι.<br /></span><br /><br /><span style="color:#006600;">Δεν ντρέπομαι. Δεν ντρέπομαι για τίποτα, είναι ωραίο να μπορείς να αισθάνεσαι.<br />Μα κουτουλάς πάνω σε καθρέφτες, δεν το καταλαβαίνεις?<br />Όχι.<br />Εκείνη την ώρα μόνο, που πονάω λίγο από το χτύπημα.<br />Έχω μάθει να ελπίζω, μπορεί να μην ξέρω να ζηταω, μπορεί και να μην μάθω ποτέ.<br /><br />Είμαι χαρούμενος παρόλα αυτά. Όχι συνέχεια. Αλλά είμαι. Κάνω σαν παιδί. Θυμώνω. Εκνευρίζομαι. Χάνομαι.<br /><br /></span></span><span style="font-family:arial;font-size:130%;"><span style="color:#006600;"></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-6525662072242358508?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-76817467297251973002008-05-07T11:33:00.000+03:002008-06-17T12:26:54.970+03:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;">Κάποιος έχει πει ότι η ζωή είναι μια παρτίδα τάβλι.<br />Πόσο λάθος έχω την εντύπωση ότι ήταν όμως.<br />Μοιάζει πιο πολύ με πολλές παρτίδες σκάκι που αναγκάζεσαι να τις παίξεις ταυτόχρονα κιόλας πολλές φορές με διαφορετικούς αντιπάλους.<br />Στο τάβλι, η τύχη, η ζαριά είναι αυτή που πολλές φορές καθορίζει και παίζει πρωταρχικό ρόλο στην εξέλιξη της παρτίδας<br />Στο σκάκι πιστεύω πως τον σημαντικότερο ρόλο τον έχει το γεγονός ότι θα πρέπει να μπεις μέσα στο μυαλό του αντιπάλου σου, να σκεφτείς κάθε πιθανή κίνηση του, που θα ακολουθήσει την κάθε δικιά σου.<br />Δύσκολο.<br />Γιατί όση ώρα σκέφτεσαι εσύ, αντίστοιχα σκέφτεται και εκείνος όλα τα πιθανά ενδεχόμενα και ετοιμάζεται.<br />Το τάβλι είναι γρήγορο, διαδραστικό.<br />Το σκάκι από την άλλη είναι πολύ πιο αργό, έχεις όσο χρόνο θέλεις να σκεφτείς, να συνυπολογίσεις πιθανές αντιδράσεις.<br />Το πιο δύσκολο από όλα όμως στη ζωή, είναι όταν ο ένας νομίζει ότι είναι τάβλι και άλλος νομίζει ότι είναι σκάκι.<br />Ο ένας βιάζεται, ο άλλος σκέφτεται.<br />Ο ένας μετράει τις ζαριές, ο άλλος μελετάει τις κινήσεις.<br />Πόσο πιο δύσκολο είναι λοιπόν όταν έχεις δυο τρεις παρτίδες ανοιχτές ταυτόχρονα, είτε στο ίδιο επίπεδο είτε σε διαφορετικά.<br />Και μέσα σε όλα με τον κάθε αντίπαλο δεν ξέρεις αν πρέπει να παίξεις σκάκι ή τάβλι.<br />Και δεν ξέρεις σίγουρα τι άλλες παρτίδες έχει ανοιχτές<br />Και εδώ αρχίζει το αστείο της υπόθεσης, ότι δηλαδή τους ανθρώπους τους βλέπουμε σαν αντιπάλους.<br />Και αν μιλάμε για επαγγελματικά παιχνίδια έχει αρκετή λογική.<br />Αν όμως μιλάμε σχέσεις σε προσωπικό επίπεδο είναι πολλές φορές και αστείο και τραγικό μαζί.<br />Μπορεί να βρεθείς να έχεις κάποιον απέναντι σου που θέλεις σαν τρελός να παίξεις, για να τον κερδίσεις, για να τον κατακτήσεις.<br />Όμως εκείνος μπορεί να μη θέλει καν να μπει στη διαδικασία του παιχνιδιού.<br />Οπότε εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις ούτε κατά διάνοια τι παιχνίδι πρόκειται να παίξεις.<br />Σε νοιάζει πιο πολύ η νίκη, το έπαθλο.<br />Μέσα σου είσαι σίγουρος ότι πρόκειται για σκάκι.<br />Σκέφτεσαι μεν, αλλά βιάζεσαι κιόλας.<br />Πιο πολύ από ότι στο τάβλι.<br />Αρχίζεις πριν καν ξεκινήσει η παρτίδα να μελετάς τις δέκα επόμενες πιθανές σου κινήσεις, μετά τις υποτιθέμενες δικές του αντιδράσεις.<br />Που όμως δεν τις ξέρεις.<br />Απλά τις σχεδιάζεις εσύ.<br />Μόνος σου.<br />Με βάση τον τρόπο που εσύ σκέφτεσαι., νομίζοντας ότι ξέρεις τον αντίπαλο.<br />Ότι τον έχεις καταλάβει.<br />Και κείνος το βλέπει σαν μια καλοκαιρινή παρτίδα τάβλι, από αυτές που τις βαριέσαι. Από αυτές στην παραλία που αναγκάζεσαι να τις παίξεις, γιατί αλλιώς θα ακούς γκρίνιες για όλες τις υπόλοιπες διακοπές.<br />Ο ένας θέλει να κερδίσει.<br />Ο άλλος να ξεμπερδεύει μια ώρα αρχίτερα, για να βουτήξει στην θάλασσα, ή για να χαθεί στο πέλαγος των δικών του παιχνιδιών, που όμως κανένα τους δεν έχει ούτε μια παρτίδα από οτιδήποτε μαζί σου.<br /><br />Δεν είναι περίεργο; </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-7681746729725197300?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-34627462500778709832008-05-07T11:26:00.005+03:002008-05-08T08:43:44.869+03:00<span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;">Η έκρηξη δεν ήρθε ποτέ. Πίεζα πολύ καιρό τον εαυτό μου, να ξεσπάσει, και με τις πιο ασήμαντες αφορμές ακόμα. Ίσως τελικά να ήταν καλλίτερα.<br /><br />Είναι μια μέρα λαμπρή. Η πρώτη ίσως μετά τον Φεβρουάριο. Είναι σύμπτωση άραγε ότι είναι το Σάββατο του Λαζάρου? Είναι τελικά πολλές οι συμπτώσεις σε αυτήν την ιστορία. Πάντα έπαιζαν ρολό οι συμπτώσεις στη ζωή μου όμως.Και δεν είναι επιτηδευμένες. Ούτε δήθεν συμπαντικές συνομωσίες.<br /><br />Είναι πρώτη μέρα μετά από πολλούς μήνες που αισθάνομαι μέσα μου μια απίστευτη γαλήνη, και μια πολύ γλυκιά θλίψη μαζί όμως. Πόσο λίγο σε ήξερα τελικά. Πόσο καλλίτερος είσαι. Πόσο πιο γλυκός, από αυτό που θέλεις να βγάζεις προς τα έξω. Πόσο πιο αληθινός. Πόσο πιο ανθρώπινος. Πιο εύθραυστος.<br /><br />Πόσα πράγματα είχα κάνει και σε είχαν πληγώσει χωρίς να μου περνάει καν από το μυαλό ότι ασχολεισαι.<br /></span><br /><span style="color:#009900;">Παρασκευή 02.05.2008 και πόσα δυστυχώς κάνω ακόμα<br /><br />Σε ευχαριστώ και συγγνώμη<br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-3462746250077870983?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-16991964502578829182008-05-07T11:18:00.005+03:002008-05-08T08:58:59.713+03:00<span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#009900;">- Μαμά Μαμά<br /></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff9900;">- Τι είναι ;<br /></span><span style="color:#009900;">- Μαμά ο K δεν παίζει μαζί μου</span><br /></span></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff9900;">- Γιατί δεν παίζεις με τον αδελφό σου;<br /></span><span style="color:#663366;">- Μαμά δε θέλω, τον φοβάμαι<br /></span><span style="color:#ff9900;">- Γιατί;<br /></span></span></span><span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#663366;">- Θέλει να με αγκαλιάσει και με σφίγγει πολύ και όλο με κυνηγάει<br /></span><span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#ff9900;">- Μα σε αγαπάει. Γι αυτό το κάνει.<br /></span><span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#663366;">- Δεν με αγαπάει. Αν με αγαπούσε δεν θα ήθελε να παίζει με αλλά παιδάκια, ούτε θα με κυνηγούσε συνέχεια<br /></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff9900;">- Δεν είναι έτσι μικρούλη και το ξέρεις αυτό.<br /></span><br /></span></span><span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#996633;">Είχα πολύ καιρό να το δω, πάνω από μήνα. Το ξαναείδα απόψε στον ύπνο μου. Μα αυτή την φορά δεν ξύπνησα τρομαγμένος. Δεν θυμάμαι όμως στο τέλος τι έγινε…<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-1699196450257882918?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-88890428733244857122008-05-03T20:22:00.001+03:002008-05-03T20:24:30.951+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SByfjffjR4I/AAAAAAAAAAw/3_paZR398us/s1600-h/DSC00126b.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SByfjffjR4I/AAAAAAAAAAw/3_paZR398us/s400/DSC00126b.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5196203502176782210" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-8889042873324485712?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-22254846484294032112008-04-28T00:31:00.003+03:002008-06-17T12:23:24.046+03:00Something's gotten hold of my heart<br />Keeping my soul and my senses apart<br />Something's gotten into my life<br />Cutting its way through my dreams like a knife<br />Turning me up, turning me down<br />Making me smile, making me frown<br /> <br />In a world that was war<br />I once lived in a time<br />That was peace<br />With no trouble at all<br />But then you came my way<br />And a feeling unknown<br />Shook my heart<br />And made me want you to stay<br />All of my nights<br />And all of my days<br /><br />I wanna tell you now<br />Something's gotten hold of my hand<br />Dragging my soul to a beautiful land<br />Something's invaded my night<br />Painting my sleep with a colour so bright<br />Changing the grey, changing the blue<br />Scarlet for me, scarlet for you<br /><br />I've got to know if this is the real thing<br />I've got to know what's making my heart sing, oh yeah<br />A smile and I am lost for a lifetime<br />Each minute spent with you is the right time<br />Every hour (yeah) every day (yeah)<br />You touch me and my mind goes astray<br />And baby yeah, and baby yeah<br /><br />Something's gotten hold of my hand<br />Dragging my soul to a beautiful land<br />Something's gotten into my life<br />Cutting its way through my dreams like a knife<br />Turning me up, turning me down<br />Making me smile, making me frown<br /><br />In a world that was war<br />I once lived in a time<br />That was peace<br />With no trouble at all<br /><br />But then you, you, you<br />Came my way<br /><br />And a feeling unknown<br />Shook my heart<br />And made me want you to stay<br />All of my nights<br />And all of my days<br /><br />Something's gotten hold of my heart<br />Keeping my soul and my senses apart<br />Something's invaded my night<br />Painting my sleep with a colour so bright<br />Changing the grey, changing the blue<br />Scarlet for me, scarlet for you<br /><br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/clWNnSS-bcw&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/clWNnSS-bcw&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-2225484648429403211?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-87366595674774060972008-04-26T09:24:00.004+03:002008-06-17T12:23:24.046+03:00I once fell in love with you<br />Just because the sky turned from gray Into blue<br />It was a good friday<br />The streets were open and empty<br />No more passion play On st. Nicholas avenue<br />I believe in st. Nicholas<br />Its a different type of santa Claus<br /><br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/fLpucrwFTq0&hl=en"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/fLpucrwFTq0&hl=en" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-8736659567477406097?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-42306191154274959352008-04-25T17:22:00.002+03:002008-05-08T08:46:25.621+03:00<div align="justify"><span style="font-size:100%;"><span style="color:#009900;"><span style="font-family:arial;">Πόσο πολλά συναισθήματα μπορεί να αισθανθεί κανείς μέσα σε λίγες μόνο ώρες. Πάει μια βδομάδα που συναντηθήκαμε μετά από πολύ καιρό. Ήταν μια συνάντηση που την ήθελα, μα που την φοβόμουν κιόλας. Στο ζήταγα καιρό, κι ας ήξερα πως θα μου κόβονταν τα γόνατα μόλις σε έβλεπα. Και έτσι και έγινε. Μόλις σας είδα να φτάνετε, νόμισα πως κάποιος είχε βάλει μια κουτάλα μέσα μου , και ανακάτευε τα σωθικά μου. Άργησες να με δεις. Παρακαλαγα να μη με έβλεπες καθόλου. Σε κοίταξα, με κοίταξες, σου κούνησα πρώτος το χέρι, και συ αμέσως μετά, με έκπληξη εσύ, με φόβο εγώ.<br /><br />Χάθηκα μέσα στο bar, μέχρι που πήρε η Ζ. τηλέφωνο:<br />-Βγες έξω τώρα.<br /><br />Έτρεμα. Βγήκα. Δεν μπορούσα να ακολουθήσω τα ίδια μου τα βήματα. Ντρεπόμουν, φοβόμουν, έτρεμα. Δεν ήξερα τι θα άκουγα. Δεν θυμόμουν τίποτα από όλα όσα ήθελα να σου πω. Δεν μπορούσα να σε κοιτάξω, κι όμως ήθελα εκεί μπροστά σε όλο τον κόσμο να σε φιλήσω, να σε σφίξω στην αγκαλιά μου, να μη σε αφήσω ποτέ.<br /><br />Ξαφνικά βρέθηκες διπλά μου, και άρχισες να μιλάς, να παραληρείς πιο σωστά.<br /><br />Είχες πιει. Και γω είχα καταπιεί τη γλώσσα μου. Άκουγα μόνο. Όποτε πήγαινα να πω κάτι, έπαιρνες ακόμη πιο πολλή φόρα.<br /><br />Φοβόμουν. Έτρεμα. Χαιρόμουν. Λυπόμουν. Μετάνιωνα. Βούρκωνα. Ήθελα να γυρίσω το χρόνο πίσω. Να ζητήσω συγγνώμη. Να σε χαστουκίσω. Να σε αγκαλιάσω. Να διορθώσω όλα τα λάθη που είχα κάνει, και που στα έλεγα, για να σου κεντρίσω την προσοχή. Να μην έχω πει στη Ζ. ούτε μια από τις σαχλαμάρες που της είχα πει για να ζηλέψεις. Ήθελα να σε πάρω από το χέρι να φύγουμε, οι δυο μας. Και όμως δεν έκανα τίποτα από όλα αυτά. Καθόμουν απλά και σε άκουγα, σαν κουτάβι που το μαλώνουν, μόνο και μόνο για να σε ακούω. Δεν ήξερα καν αν θα ήταν η τελευταία φορά, που σε έβλεπα, που σε άκουγα να μου μιλάς.<br /><br />Ήθελα να σου πω όλα αυτά που σκεφτόμουν τόσο καιρό, που τα σχεδίαζα, και όμως δεν έβγαιναν από το στόμα μου οι λέξεις.<br /><br />Και ύστερα άρχισες να μου δείχνεις φωτογραφίες. Μου έδειξες και τον Γ. Δε ξέρω γιατί το έκανες. Με πόναγες συνέχεια.<br /><br />Ο κόσμος μας κοίταζε. Οι φίλες σου το έβρισκαν απίστευτα αστείο, αυτό σου το ξέσπασμα. Ντρεπόμουν. Πολύ. Κάποια στιγμή έφυγαν. Και πήρα σειρά. Άρχισα να μιλάω και να λέω, ούτε που θυμάμαι πια τι. Μόνο ότι κράταγα με το ζόρι τα δάκρυα μου. Μόνο αυτό θυμάμαι. Δεν ήθελα να με δεις να κλαίω. Δεν ήθελα να ξέρεις ότι δεν είμαι δυνατός. Ήθελα να σου πω ότι δεν έχω αισθανθεί ποτέ στη ζωή μου έτσι. Χαρούμενος, λυπημένος, εκνευρισμένος, τρομαγμένος, δυνατός, αδύναμος, ένοχος, αδικημένος, ερωτευμένος. Όλα αυτά μαζί. Και άλλα τόσα. Και άλλα τόσα ακόμα.<br /><br />Δεν είσαι εμμονή. Να το ξέρεις αυτό. Είσαι το πιο γλυκό, και το πιο δυνατό που έχω ζήσει. Και θέλω να το ζήσω μέχρι τέλους.<br /><br />Την άλλη μέρα χάρηκα τόσο που μου μίλησες, έστω και για να μου πεις να πάμε στο νοσοκομείο. Και χάρηκα ακόμα πιο πολύ όταν δεν πήγαμε, και περπατήσαμε και σου μίλαγα και με άκουγες, και εγώ μίλαγα, μίλαγα συνέχεια.<br /><br />Ήθελα να σταματήσει ο χρόνος εκεί, στο πλάι των γραμμών του τρένου. Ήθελα να σου σφίξω το χέρι. Να σε κρατήσω στην αγκαλιά μου, να σου πω να μη φοβάσαι τίποτα. Να μη φοβάσαι ούτε εμένα. Ήθελα να αρχίσει να βρέχει και να σταθούμε αγκαλιά σε μια είσοδο πολυκατοικίας. Μέχρι να περάσει η μπόρα. Και να σε πάρει ο ύπνος εκεί στην αγκαλιά μου. Και να προσέχω και την ανάσα μου ακόμα, μη τυχόν και σε ξυπνήσω. Και να μείνουμε έτσι μέχρι το πρωί. Εσύ να κοιμάσαι, και γω να σε προσέχω. Και να ξημερώσει η πιο λαμπρή μέρα, και να σε έχω στην αγκαλιά μου.<br /><br />Και να ξυπνήσεις και να μη θυμάσαι τίποτα από τους φόβους σου. Να γελάς. Να γελάς, και να με αφήσεις να σε αγαπήσω.<br /><br />Να μη φοβάσαι και να γελάς</span>.</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-4230619115427495935?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-66201762869670906712008-04-23T08:22:00.003+03:002008-05-05T12:10:56.722+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SA7HwvfjR3I/AAAAAAAAAAo/t9LO_zoFBwo/s1600-h/DSC00122.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192307060601210738" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/SA7HwvfjR3I/AAAAAAAAAAo/t9LO_zoFBwo/s400/DSC00122.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-6620176286967090671?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-87243702730867626322008-03-12T12:54:00.001+02:002008-05-08T08:47:26.668+03:00<div align="left"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;color:#339999;">Είναι 11.30, σχεδόν μεσημέρι.<br />Άλλη μια φορά έσβησαν τα φώτα.<br />Έξω έχει συννεφιά, βρέχει, όχι βροχή κανονική, κάτι ψιχάλες μόνο.<br />Έχω ανοίξει διάπλατα τα παντζούρια και τα τζάμια.<br />Αφήνω το κρύο να μπει, να καταφέρω να μείνω ξύπνιος.<br />Είναι πολλές μέρες τώρα που δεν θέλω να κοιμάμαι.<br />Δεν έχω αϋπνίες.<br />Ίσα ίσα που νυστάζω κιόλας.<br />Όμως δε θέλω να με πάρει ο ύπνος.<br />Δεν θέλω να κλείσω τα μάτια μου.<br />Δεν θέλω να αδειάσει το κεφάλι μου.<br />Δεν θέλω να ησυχάσω.<br />Θέλω να παλεύω με τις σκέψεις μου.<br />Θέλω να με βασανίζουν οι σκέψεις μου<br />Θέλω να εκραγώ ξαφνικά, και να αρχίσω καθαρός από την αρχή να χτίζω.<br /><br />Ψέματα.<br /><br /></span></span><span style="color:#339999;"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;">Δεν θέλω να χτίσω τίποτα.<br />Δεν πρέπει να χτίσω τίποτα<br />Αν χτίσω θα φτιάξω τοίχους.<br />Δεν πρέπει να υπάρχουν τοίχοι.<br />Δεν θέλω να υπάρχουν τοίχοι.<br />Θέλω να εκραγώ και να βρεθώ σε ένα λιβάδι<br />Να περπατάω.<br />Να ανακαλύψω τα χρώματα, τους ήχους, τις υφές, τις οσμές…<br />Να ανακαλύψω τα αισθήματα.<br />Να ανακαλύψω τον κόσμο από την αρχή.<br />Χωρίς μνήμη<br />Χωρίς βοήθεια.<br /><br /><strong>Πόσες είναι ακόμα οι ώρες που πρέπει να μείνω ξύπνιος?</strong></span><strong> </strong></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-8724370273086762632?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-753166532705551672008-03-11T20:15:00.000+02:002008-03-11T20:18:45.889+02:00Τις τελευταίες μέρες, έχω περπατήσει πάρα πολύ, προσπαθώντας να καταφέρω να βάλω σε τάξη όλα αυτά με τα οποία παλεύω, όλα αυτά που έχω αποφασίσει ότι θέλω να με βασανίζουν, να μου πιπιλάνε το μυαλό μου, να με κάνουν να θέλω να μένω ξύπνιος συνέχεια, ενώ το κορμί μου, μου λέει ότι έχει ανάγκη από ύπνο.<br /><br />Περπάτησα χωρίς νόημα, χωρίς προορισμό, κάνοντας τεράστιους κύκλους, κάνοντας μια διαδρομή της μιας ώρας, διπλάσια πολλές φορές.<br /><br />Χάζευα τους ανθρώπους που συνάνταγα, κάποιους διακριτικά, κάποιους άλλους εντελώς ασυναίσθητα αδιάκριτα, ενοχλητικά πολλές φορές.<br /><br />Έβλεπα ζευγάρια ευτυχισμένα στο δρόμο να κρατιούνται από το χέρι, να φιλιούνται σε κάποια γωνιά, και τα κοίταζα με ζήλεια.<br /><br />Έβλεπα ανθρώπους με σκυμμένο το κεφάλι να περπατάνε κοιτάζοντας τις μύτες των παπουτσιών τους ή τις πλάκες του πεζοδρομίου.<br /><br />Έβλεπα ανθρώπους το πρωί να βιάζονται, για να μην αργήσουν, και κάποιους άλλους το βράδι να σέρνουν τα βήματα τους, σαν να μην ήθελαν να γυρίσουν στη μοναξιά του σπιτιού τους, και σκεφτόμουν ότι μπορεί και να μη μένουν μόνοι τους.<br /><br />Κοίταζα ψηλά και έβλεπα φώτα αναμμένα στα παράθυρα, και προσπαθούσα να καταλάβω πως ζει ο ένοικος του σπιτιού. Τι δουλειά κάνει. Γιατί δεν κοιμάται τόσο αργά….<br /><br />Κοίταζα τα ημιυπόγεια, και έβλεπα πάλι φώτα, και φανταζόμουν ότι εκεί ήταν στοιβαγμένοι πολλοί περισσότεροι από ότι χωράνε. Άνθρωποι που ήρθαν να βρουν το δικό τους αμερικάνικο όνειρο στην Αθήνα, από όλες τις γωνιές του κόσμου. <br /><br />Προσπαθούσα να κοιτάξω και τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου. Πόσο δύσκολο είναι όμως. Ένα κουβάρι μπλεγμένο. Ένας λαβύρινθος αδιάβατος. Πάω μπρος πίσω συνέχεια. Ήξερα τι ήθελα. Δε σου έδωσα να το καταλάβεις. Και ένα βράδι του Οκτώβρη, εκεί στα τελειώματα, μου έδωσες κάτι άλλο. Το πήρα. Μου άρεσε. Μπερδεύτηκα εγώ, μετάνιωσες εσύ. Άρχισα να μην ξέρω τι θέλω. Και ακόμα χειρότερα τις ώρες που ήξερα τι θέλω, δεν ήξερα πώς να το ζητήσω. Άλλο ήθελα, αλλιώς το ζήταγα, και άλλο καταλάβαινες. Μέρα με τη μέρα γινόταν όλο και πιο δύσκολο. Και έφτασε Μάρτης. Εσύ το μόνο που κατάλαβες είναι ότι ήθελα να γίνω η σκιά σου. Έχεις καταλάβει λάθος, και ξέρω πια ότι δε θα έχω ποτέ την ευκαιρία, να σου εξηγήσω. Είναι Τρίτη, και είναι επτά μέρες που σε βλέπω να μπαίνεις στο msn και κρατιέμαι με το ζόρι να μη σου χτυπήσω να σου πω καλημέρα. Να προσπαθήσω να σου εξηγήσω. Να σε ρωτήσω τι κάνεις, πως περνάς. Επτά μέρες περπατάω για βάλω μια τάξη. Τάξη δεν έχει μπει. Θα το παλέψω. Θα περπατάω, και θα προσπαθώ να αναρωτιέμαι, γιατί τρέχουν οι άνθρωποι, γιατί κοιτάνε τις μύτες των παπουτσιών τους, γιατί έχουν φώτα αναμμένα αργά το βράδυ, και πόσοι μένουν σε κάθε διαμέρισμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-75316653270555167?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-59331168958617767152008-03-05T23:18:00.002+02:002008-03-05T23:24:51.813+02:00I sense there`s something in the wind <br />That feels like tragedy`s at hand <br />And though I`d like to stand by him <br />Can`t shake this feeling that I have <br />The worst is just around the bend <br /> <br />And does he notice my feelings for him? <br />And will he see how much he means to me? <br />I think it`s not to be <br /> <br />What will become of my dear friend? <br />Where will his actions lead us then? <br />Although I`d like to join the crowd <br />In their enthusiastic cloud <br />Try as I may, it doesn`t last <br /> <br />And will we ever end up together? <br />No, I think not, it`s never to become <br />For I am not the one <br /> <br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=4Qg_ICDf0bE"> <br /> <br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/4Qg_ICDf0bE"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/4Qg_ICDf0bE" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-5933116895861776715?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-90142445528179422592008-02-13T22:12:00.005+02:002008-05-08T08:48:43.745+03:00<div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#339999;">Όταν διάβασα τον μικρό πρίγκιπα, και έγραψα το προηγούμενο post, ήθελα να έχει και συνέχεια. Ειναι έτοιμη η συνέχεια. Κάθε βράδυ από τότε, βγαίνω στην βεράντα, και ψάχνω να βρω το αστέρι σου. Όμως για την ώρα θα την κρατίσω για μένα τη συνέχεια. Όλες αυτές τις μέρες πόνεσα, προσπαθώντας να καταλάβω..... εσένα, εμένα, τις πράξεις σου, τις αντιδράσεις μου. Τίποτε όμως. </span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#339999;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#339999;">Δεν είναι δίκαιο όμως.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#339999;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#339999;">Μάθε να μίλας.</span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#339999;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#339999;">Είναι πιο εύκολο για όλους να πεις ένα όχι, από το να λες δεν ξέρω, δεν έχω διάθεση, δεν, δεν...</span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#339999;">ίσως, πιο αργά μπορεί....Την άρνηση έχω μάθει να την δέχομαι. Να την ξεπερνάω. </span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#339999;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#339999;">Αυτό όμως δεν είναι δίκαιο, και το ξέρεις πιο καλά απά εμένα.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-9014244552817942259?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-10987233501387679612008-01-27T00:17:00.001+02:002008-05-08T08:49:47.975+03:00<div align="justify"><span style="font-family:arial;"><span style="color:#6600cc;">Είναι μεγάλες οι ώρες την νύχτα, και ειδικά όταν σε βασανίζουν σκέψεις,<br />προβλήματα χωρίς λύση, αγωνίες δικές σου μεγάλες, που δεν έχεις με ποιον να τις συζητήσεις, γιατί το πιο πιθανό είναι να τις θεωρήσουν ανόητες και παιδιάστικες. Πρέπει να κόντευε μεσάνυχτα όταν έφυγα από το γραφείο προχθές. Έφτασα μέχρι το αυτοκίνητο, ήμουν ήδη χάλια. Με είχε τσακίσει η κουβέντα μας. Αισθανόμουν περίεργα ηλίθιος που πέντε μήνες τώρα, άλλα καταλάβαινα εγώ, και άλλα εσύ.<br /><br />Δεν μπήκα στο αυτοκίνητο. Ο αέρας ήταν παγωμένος. Περπάτησα μια ώρα μέχρι το σπίτι μπας και καταφέρω να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη. Τίποτα ομως. Το μυαλό μου έμενε άδειο, ή στριφογύριζε στις κουβέντες που κάναμε. Ο θεός να τις κάνει κουβέντες βέβαια. Το msn κουβέντες.... Αν είναι δυνατόν. Όταν δεν κοιτάς στα ματιά δεν είναι κουβέντες. Πόσο θα προτιμούσα να σε κοιτώ αντί να σου γραφώ, κι ας μην έβγαινε ούτε μια λέξη από τα χείλια.<br /><br />Μπήκα στο σπίτι, γδύθηκα και ξάπλωσα. Το ήξερα ότι οι ώρες θα ήταν μεγάλες και ατέλειωτες. Στριφογύριζα δε ξέρω για πόσο... Μέτραγα προβατάκια που πηδούσαν φράχτες και έχανα το μέτρημα, γιατί ξαφνικά σε έβλεπα να πηδάς και συ τους φράχτες γελώντας, κοροϊδεύοντας με κατάμουτρα.<br /><br />Σηκώθηκα, και είπα να βάλω σε τάξη τα βιβλία μου. Να ξεχωρίσω αυτά που ήθελα να ξαναδιαβάσω κάποια στιγμή.<br /><br />Μέσα στις στοίβες βρήκα τον Μικρό Πρίγκιπα. Πρέπει να είχαν περάσει τουλάχιστον 25 χρόνια από τότε που τον είχα διαβάσει. Τότε θα πρέπει να μου είχε φανεί χαζό (διάβαζα ήδη πιο "μεγαλίστικα βιβλία")... Τώρα δε το θυμόμουν καν. Το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν ένα τριαντάφυλλο, μια γυάλα, και ένα μικρό αγόρι.<br /><br />Ας το διαβάσω σκέφτηκα. Μικρό παραμύθι είναι, θα με πάρει ο ύπνος. Θα σε βγάλω από τη σκέψη μου... και διάβαζα... και έφτασα στη σελίδα 68...<br /></span><br /><span style="color:#006600;">"Τότε είναι που παρουσιάστηκε η αλεπού.<br />-Καλημέρα, είπε η αλεπού.<br />-Καλημέρα, αποκρίθηκε ευγενικά ο μικρός πρίγκιπας και γύρισε, μα δεν είδε τίποτα.<br />-Εδώ είμαι, είπε μια φωνή, κάτω από τη μηλιά...<br />-Ποια είσαι; είπε ο μικρός πρίγκιπας. Μου φαίνεσαι πολύ όμορφη...<br />-Έλα να παίξεις μαζί μου, της προτείνε ο μικρός πρίγκιπας. Είμαι τόσο λυπημένος...<br />-Δεν μπορώ να παίξω μαζί σου, είπε η αλεπού. Δε με έχουν ημερώσει.<br />-Α! με συγχωρείς, έκανε ο μικρός πρίγκιπας.<br />Το σκέφτηκε όμως και πρόσθεσε:<br />-Τι πάει να πει "ημερώσει;"<br />-Εσύ δεν είσαι από εδώ, είπε η αλεπού, τι γυρεύεις;<br />-Γυρεύω τους ανθρώπους, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Τι πάει να πει "ημερώσει;"<br />-Οι άνθρωποι, είπε η αλεπού, έχουν τουφέκια και κυνηγούνε. Μεγάλος μπελάς! Ανατρέφουν όμως και κότες. Αυτό είναι το μόνο τους όφελος. Κότες γυρεύεις;<br />-Όχι, είπε ο μικρός πρίγκιπας. Γυρεύω φίλους. Τι πάει να πει "ημερώσει;"<br />-Είναι κάτι που παραμεληθηκε πολύ, είπε η αλεπού. Σημαίνει "να δημιουργείς δεσμούς...".<br />-Να δημιουργείς δεσμούς;<br />-Βεβαία, είπε η αλεπού. Για μένα, ακόμα δεν είσαι παρά ένα αγοράκι εντελώς όμοιο με άλλα εκατό χιλιάδες αγοράκια. Και δε σε έχω ανάγκη. Μήτε και συ με έχεις ανάγκη. Για σένα δεν είμαι παρά μια αλεπού όμοια με εκατό χιλιάδες αλεπούδες. Αν όμως εσύ με ημερώσεις, ο ένας θα έχει την ανάγκη του άλλου. Για μένα εσύ θα είσαι μοναδικός στον κόσμο. Για σένα εγώ θα είμαι μοναδική στον κόσμο...<br />-Αρχίζω να καταλαβαίνω, είπε ο μικρός πριγκιπας. Ξέρω ένα λουλούδι... νομίζω πως με ημέρωσε...<br />-Γίνεται, είπε η αλεπού. Βλέπει κανείς στη γη τόσα περίεργα πράγματα...<br />-Ω! δεν είναι πάνω στη Γη, είπε ο μικρός πρίγκιπας.<br />Η αλεπού φάνηκε πολύ παραξενεμένη:<br />-Πάνω σε άλλο πλανήτη<br />-Έχει κυνηγούς σε αυτόν τον πλανήτη;<br />-Όχι.<br />-Πολύ ενδιαφέρον αυτό. Και κότες;<br />-Όχι<br />Ξαναγύρισε όμως στην ιδέα της:<br />-Η ζωή μου είναι μονότονη. Κυνηγάω τις κότες, οι άνθρωποι κυνηγούν εμένα. Όλες οι κότες μοιάζουν, κι όλοι οι άνθρωποι μοιάζουν. Γι'αυτό λοιπόν βαριέμαι κάπως. Αν με ημερώσεις όμως, η ζωή μου θα είναι σαν ηλιόλουστη. Θα γνωρίσω έναν κρότο από πατήματα που θα είναι διαφορετικός από όλους τους άλλους. Τα άλλα πατήματα με κάνουν να χώνομαι κάτω από τη γη. Το δικό σου θα με κάνει να βγαίνω έξω από την φωλιά μου, σαν μια μουσική.Κι ύστερα κοίτα!Βλεπεις εκεί κάτω τα χωράφια με το στάρι; Εγώ δεν τρώω ψωμί. Το στάρι εμένα μου είναι άχρηστο. Τα χωράφια με το στάρι δε μου θυμίζουν τίποτα. Κι αυτό είναι κρίμα! Εσύ όμως έχεις μαλλιά χρώμα χρυσαφένιο. Θα είναι λοιπόν θαυμάσια όταν θα με έχεις ημερώσει! Το στάρι, που είναι χρυσαφένιο, θα με κάνει να σε θυμάμαι. Και θα μου αρέσει να ακούω τον άνεμο μέσα στα στάχια...<br />Σώπασε η αλεπού και κοίταξε πολλή ώρα το μικρό πρίγκιπα.<br />-Σε παρακαλώ... ημέρωσε με του είπε!<br />-Θέλω βέβαια, της αποκρίθηκε ο μικρός πρίγκιπας, μα δεν με παίρνει ο καιρός. Έχω να ανακαλύψω φίλους και πολλά πράγματα να γνωρίσω.<br />-Δε γνωρίζει κανείς παρά τα πράγματα που ημερώνει, είπε η αλεπού άνθρωποι δεν έχουν πια καιρό να γνωρίσουν τίποτα. Τα αγοράζουν όλα έτοιμα στα εμπορικά. Καθώς όμως δεν υπάρχουν εμπορικά που πουλάνε φίλους, οι άνθρωποι δεν έχουν πια φίλους. Αν θέλεις ένα φίλο, ημέρωσε με!<br />-Τι πρέπει να κάνω; είπε ο μικρός πρίγκιπας.<br />-Πρέπει να έχεις μεγάλη υπομονή, αποκρίθηκε η αλεπού. Θα καθίσεις πρώτα κάπως μακριά μου, έτσι στο χορτάρι. Εγώ θα σε κοιτάζω με την άκρη του ματιού μου κι'συ δε θα λες τίποτα. Τα λόγια είναι που κάνουν τις παρεξηγήσεις. Αλλά κάθε μέρα, μπορείς να κάθεσαι λιγάκι πιο κοντά...<br />Την άλλη μέρα ήρθε πάλι ο μικρός πρίγκιπας."</span></span></div><span style="font-family:Arial;color:#33ccff;"></span><br /><span style="font-family:Arial;color:#6600cc;">Σταμάτησα και σκεφτόμουν. Ποιος είναι ο πρίγκιπας, ποιος η αλέπου. Άσε με να σε ημερώσω... Άσε να έχω κάτι να μου θυμίζει το στάρι... Άσε με να έρθω πιο κοντά σου... Μη φοβάσαι... Θέλεις να γίνουμε φίλοι..; Να ημερώσουμε ο ένας τον άλλο..; Μη με φοβάσαι...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-1098723350138767961?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-41363067029103125272008-01-20T17:29:00.000+02:002008-01-20T17:34:13.233+02:00<span style="font-family:arial;">He dies slowly,</span><br /><span style="font-family:arial;">who does not travel,</span><br /><span style="font-family:arial;">who does not read,</span><br /><span style="font-family:arial;">who does not listen to music,</span><br /><span style="font-family:arial;">who does not find grace in himself.</span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">He dies slowly</span><br /><span style="font-family:arial;">who destroys his self-esteem,</span><br /><span style="font-family:arial;">who does not let others help him.</span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">He dies slowly</span><br /><span style="font-family:arial;">who transforms himself into a slave of habit,</span><br /><span style="font-family:arial;">repeating every day the same course,</span><br /><span style="font-family:arial;">who does not change mark,</span><br /><span style="font-family:arial;">does not dare to change the colour of his clothes</span><br /><span style="font-family:arial;">or does not talk with persons he does not know.</span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">He dies slowly,</span><br /><span style="font-family:arial;">who avoids passion and its trurmoil of emotions,</span><br /><span style="font-family:arial;">just those that bring bright to the eyes</span><br /><span style="font-family:arial;">and restore destroyed hearts.</span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">He dies slowly,</span><br /><span style="font-family:arial;">who does not turn the page</span><br /><span style="font-family:arial;">when he is unhappy with his work, or his love,</span><br /><span style="font-family:arial;">who does not risk the certain or the uncertain</span><br /><span style="font-family:arial;">to go beyond a dream,</span><br /><span style="font-family:arial;">who does not afford, even once in his life,</span><br /><span style="font-family:arial;">fleeing from sensible advice.</span><br /><span style="font-family:arial;">Live today!</span><br /><span style="font-family:arial;">Risk today!</span><br /><span style="font-family:arial;">Do it today!</span><br /><span style="font-family:arial;">Don’t let yourself die slowly!</span><br /><span style="font-family:arial;">Don`t prevent yourself from being happy!</span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;">Pablo Neruda<br /><br />Κάθε φορά που το διαβάζω, σκέφτομαι να στο στείλω. Ξέρω όμως ότι θα θυμώσεις και θα μου πεις να σε αφήσω στην ησυχία σου. Γιατί το κάνεις αυτό το πράγμα στον εαυτό σου? Ζήσε την ζωή σου. Είναι δική σου. Είσαι μόνο 26 χρονών. Αφήσου σε αυτά που αισθάνεσαι. Μη κλείνεσαι μέσα σου. Γέλα. Το ξέρεις πως όταν γελάς λάμπει ο κόσμος όλος από το γέλιο σου? Μάλλον όχι. Κι ας σου το λένε όλοι. Μη φοβάσαι τους ανθρώπους που σε αγαπάνε. Αγάπησε τους. Αγάπησε τον εαυτό σου. Αγάπησε τη ζωή που ανοίγεται μπροστά σου. Μη διώχνεις ότι βρεθεί μπροστά σου. Ζήσε τις στιγμές που σου προσφέρονται απλόχερα. Μη κλείνεσαι αγόρι μου στο καβούκι σου. Κάποτε με ρώτησες αν μπορώ να ερωτευθώ από το internet. Σου είχα πει όχι. Σου είχα πει ψέματα. Μπορώ. Και όταν σε γνώρισα από κοντά, μπόρεσα ακόμα περισσότερο. Και δεν φοβήθηκα να στο δείξω ούτε για μια στιγμή. Κι ας ήξερα ότι θα έτρωγα τα μούτρα μου.<br /><br />Και όλα αυτά τα λέω και ξέρω ότι δε θα τα διαβάσεις ποτέ, τα λέω όμως για να τα πιστέψω και εγώ ο ίδιος. Να πατήσω στα πόδια μου, να γυρίσω πια το κεφάλι μου μπροστά, και να προχωρήσω, ακόμα και μόνος μου. Πόσες φορές να σου απλώσω το χέρι ακόμα? Αφού εσύ ο ίδιος δε θέλεις να σηκωθείς, πρέπει να το καταλάβω και να προχωρήσω μονός. Και να ξέρεις πως όταν γελάσεις θα δω τη λάμψη από το γέλιο σου, και θα το ακούσω κιόλας, όσο μακριά και αν είμαι, και θα γυρίσω να σου χαμογελάσω.<br /><br />Όμως πρέπει μέσα μου βαθιά να το καταλάβω πως πρέπει να φύγω από αυτόν τον αργό θάνατο, να γυρίσω σελίδα, να ζήσω τα όνειρα μου, να ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω μακριά</span>.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-4136306702910312527?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-78790520856028024312008-01-18T14:59:00.002+02:002008-05-08T08:51:01.846+03:00<div align="justify"><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff0000;"><strong>Φαύλος Κύκλος,</strong></span><span style="color:#000000;"> <strong>Πολιτισμός, Εκβιαστής, Ροζ, Θεσσαλονίκη, Κομιστής, Δικηγόρος, Αυτόχειρας, Ανακριτής, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">DVD</span>, Ερωτηματικά, Σύστημα, Ραντεβού, Ομολογιακό Δάνειο, Απαντήσεις, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">Sex</span>, Τράπεζες, Δημοσιογράφος, Κύκλωμα, Κολωνάκι, Αποχαρακτηρισμός, Κλειδαρότρυπα, Μίζα, Θύμα, Μοντάζ, Βυζαντινό, Κοινωνία, Εμπλεκόμενος, Αυτοκτονία, Πληροφοριοδότης, Θύτης, Συμβασιούχοι, Φωτογραφίες, 35<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">χρονη</span>, Εκδότης, Χορός Εκατομμυρίων, Σκηνοθέτης, Διάψευση, Ανέμη, Αθώος, Εφημερίδες, Μυστήριο, Κενά στην Υπόθεση, Ένοχος, Βουλευτής, Κρυφή Κάμερα, Εφοπλιστής, Πρώτο Θέμα, Έρευνα, Συνεργάτης, Συνάντηση, Λογαριασμός, Διαπλοκή, Πληροφορίες, <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">Mega</span>, Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις,</strong></span> <span style="color:#ff0000;"><strong>Φαύλος Κύκλος.</strong></span></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-7879052085602802431?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-8061018438227662782008-01-18T09:54:00.000+02:002008-01-20T17:53:04.279+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/R5BcQYAtk0I/AAAAAAAAAAU/ShUGLdzm1KE/s1600-h/eclipse.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156723009732318018" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/R5BcQYAtk0I/AAAAAAAAAAU/ShUGLdzm1KE/s320/eclipse.bmp" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-806101843822766278?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-31923270244560578992008-01-18T09:41:00.001+02:002008-05-08T08:51:59.377+03:00<span style="color:#33ccff;"><span style="font-family:arial;">You only see what your eyes want to see</span><br /><span style="font-family:arial;">how can life be what you want it to be</span><br /><span style="font-family:arial;">you're frozen when your hearts not open</span><br /><span style="font-family:arial;">you're so concerned with how much you get</span><br /><span style="font-family:arial;">you waste your time with hate and regret</span><br /><span style="font-family:arial;">you're broken when your hearts not open</span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">If I could melt your heart</span><br /><span style="font-family:arial;">we'd never be apart</span><br /><span style="font-family:arial;">give yourself to me</span><br /><span style="font-family:arial;">you hold the key</span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">Now theres no point in placing the blame</span><br /><span style="font-family:arial;">and you should know I'd suffer the same</span><br /><span style="font-family:arial;">if I loose you, my heart will be broken</span><br /><span style="font-family:arial;">Love is a bird, she needs to fly</span><br /><span style="font-family:arial;">let all the hurt inside of you die</span><br /><span style="font-family:arial;">you're frozen when your hearts not open</span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">You only see what your eyes want to see</span><br /><span style="font-family:arial;">how can life be what you want it to be</span><br /><span style="font-family:arial;">you're frozen when your hearts not open</span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-family:arial;">If I could melt your heart</span><br /></span><span style="color:#33ccff;"><span style="font-family:arial;">we'd never be apart<br />give yourself to me<br />you hold the key</span><br /></span><span style="color:#c0c0c0;"><span style="font-family:Arial;"></span><br /></span><span style="color:#000000;"><span style="font-family:Arial;">Ενα βράδυ που δεν μπορούσα να σε βγάλω από το μυαλό μου, είδα στο profile σου στο facebook, ότι κάποιος στο ειχε αφιερώσει λίγο καίρο πριν σε γνωρίσω. Πόσο δίκιο είχε. </span><br /><span style="font-family:Arial;"></span><br /><span style="font-family:Arial;">Γιατί δεν αφήνεις τον εαυτό σου?</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-3192327024456057899?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-52514497520117621782008-01-17T21:00:00.000+02:002008-01-17T21:08:12.867+02:00<div align="justify"><br /></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;">Την Κυριακή που μας πέρασε, πήγα στο <span style="color:#ff0000;">Θέατρο του Νέου Κόσμου</span> ( <a href="http://www.theatroneoukosmou.gr/">www.theatroneoukosmou.gr</a> ) να δω το <span style="color:#ff0000;">Motortown</span> ένα έργο του Simon Stevens. Δεν ήταν η πρώτη μας επιλογή, αλλά κάποιος από την παρέα είχε ακούσει καλά λόγια. Φτάσαμε αρκετά νωρίτερα από την έναρξη της παράστασης, σε έναν πολύ συμπαθητικό χώρο με τρεις σκηνές ( ήμουν ο μονός από την παρέα που δεν είχα ξαναπάει) και με λίγο στριφνό προσωπικό, πράγμα που είναι κρίμα, γιατί χάλαγε λίγο την πρώτη εικόνα.<br /><br />Το έργο αναφερόταν στην επιστροφή ενός Άγγλου στρατιώτη στην χώρα του, από τον πόλεμο στο Ιράκ, το 2005, και στην προσπάθεια του να ενταχθεί πίσω στον κοινωνικό του περίγυρο, και αυτό βέβαια ήταν κάτι που όλοι μας περιμέναμε, έχοντας ήδη διαβάσει πέντε γραμμές για το έργο. </span></div><div align="justify"><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5156523285163119410" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_EK-JV_mpwJA/R4-mm4AtkzI/AAAAAAAAAAM/DljBHACaOTs/s320/Filetrexouses%2520parastaseisparagwges197.jpg" border="0" /> <p align="justify"><br /><span style="font-family:arial;">Για σχεδόν δυο ώρες, είδαμε μια παράσταση πολύ δυνατή, ανατρεπτική, με συγκλονιστικές ερμηνείες από όλους τους ηθοποιούς, και ειδικά από τον Γιώργο Γάλλο και την νεαρή ηθοποιό που έπαιζε την 14χρονη Ρωσίδα.<br /><br />Είναι ένα έργο με πολύ έντονο το στοιχείο της βίας, μέχρι και δολοφονία με βασανιστήρια είδαμε, χωρίς όμως να είναι splatter, κάνοντας πολλούς από τους θεατές να κουνηθούμε στις θέσεις μας τρομαγμένοι.<br /><br />Δεν πρόκειται να πω κάτι άλλο για την πλοκή. Απλά και μόνο συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα των συντελεστών, και να πω ότι μου έκανε εντύπωση η σπαρτιατική λιτότητα των σκηνικών, που βοηθούσε στο να ξεγυμνωθούν ακόμα περισσότερο οι χαρακτήρες των ηρώων μπροστά στα μάτια μας.<br /><br />Κλείνοντας, θέλω να κάνω δύο σχόλια ακόμα.<br /><br />Μου έκανε εντύπωση λοιπόν που ο ηρωας κάποια στιγμή, φρικάρει με όλους αυτούς γύρω του, που για να δικαιολογήσουν αυτόν τον αδικαιολόγητο πόλεμο εξιδανικεύσαν και ηρωοποίησαν όλους αυτούς που βρεθήκαν εκεί σαν πιόνια. Όμως πόσοι από εμάς ξέρουμε τι πραγματικά συμβαίνει εκεί κάτω, τι βλέπουν τα ματιά των Αμερικανών και των Άγγλων (χωρίς να δικαιολογεί κανείς τα έργα των εγκεφάλων αυτού του πολέμου)? Μάλλον κανείς από εμάς…..<br /><br />Πήγαμε στις διαδηλώσεις, μετά τα ψώνια μας, και πριν την μπαρότσαρκα, γιατί ήταν Σάββατο, φωνάξαμε κλείσαμε τους δρόμους….. Και….? Ποιος από εμάς ξέρει τι περνάνε όλοι αυτοί εκεί κάτω, είτε είναι Κούρδοι, είτε Ιρακινοί, είτε Άγγλοι η Αμερικάνοι στρατιώτες? Κανείς…<br /><br />Και γιατί άλλωστε? Είναι τόσο μακριά….<br /><br /><br />Μου έκανε όμως εντύπωση και το γεγονός ότι βγαίνοντας από το θέατρο, τα πρόσωπα των περισσοτέρων από τους θεατές, ήταν μαγκωμένα, σφιγμένα ή κατηφή. Γιατί άραγε?, Γιατί μας στεναχώρησε, γιατί μας χάλασε το βράδυ της Κυριακής, γιατί μας ταρακούνησε, ή μήπως γιατί μας έκανε να δούμε λίγο πιο μακριά.. Ελπίζω να ήταν κάτι από τα δυο τελευταία<br /><br />Ήταν πάντως πρώτη φορά που κανείς μας δεν ήθελε να συζητήσει για την παράσταση που μόλις είχαμε δει. Σίγουρα πάντως μέσα μου, κάτι είχε κουνηθεί γερά.</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-5251449752011762178?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-15243910133892655812008-01-15T00:28:00.000+02:002008-01-20T17:52:29.078+02:00<div align="justify"><span style="font-family:arial;">Τελείωσαν όλα. Καιρός ήταν πια. Και τώρα τι; Φως; Σκοτάδι; Κάθισα απέναντι από την πόρτα σου, στην Αλέα, πιο μακριά λίγο, δε θα με δεις πιστεύω, και περιμένω. Τι περιμένω, δεν έχω ιδέα. Κοιτάζω την πόρτα. Δεξιά δεν μπορώ να κοιτάξω, είναι ο άλλος με παρέα… το κέρατό μου. Ο ανεμιστήρας γυρίζει διαρκώς πάνω απ'το κεφάλι μου χωρίς νόημα. Η ανακύκλωση του καυτού αέρα είναι μάλλον χειρότερη. Ο αέρας μυρίζει καμένο ψωμί.. Κοντεύει η ώρα που θα φύγεις. Τι περιμένω ήθελα να'ξερα. Ήθελα να είχα φορέσει κατάμαυρα - μέσα στον καύσωνα. Έτσι κι αλλιώς όλοι με κοιτάνε πάντα. Μήπως πρέπει να ξυρίσω το κεφάλι μου πάλι. Άνοιξε η πόρτα και βρήκε ένα σωρό κόσμος από μέσα. Δεν τους είχα ξαναδεί ποτέ. Εσύ δεν ήσουν πουθενά. Πιο χάλια δεν γινόταν να τα έχω κάνει. </span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;">Σιχαίνομαι τα περιστέρια, τι νόημα έχουν; Τι νόημα έχουν πολλά πράγματα άλλωστε;</span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;">Η πόρτα άνοιξε ξανά αλλά τίποτα. Μήπως πρέπει να φύγω αντί να περιμένω. Μισώ τα στερεότυπα και όμως λειτουργώ με βάση αυτά. Κάτι δεν πάει καλά, και δεν φταίει η ζέστη γι'αυτο. Από τη μια μεριά δεν θέλω να με δεις όταν βγεις, και από την άλλη περιμένω πως και πως να συναντηθούνε τα βλέμματα, για να μπορέσω να καταλάβω κάτι. Τώρα μη με ρωτήσεις τι είναι αυτό το κάτι. – η απόρριψη σου, η συγγνώμη σου, η απέχθεια σου, η αδιαφορία, η συγκατάβαση, δεν έχω ιδέα και δεν μπορώ να φανταστώ και κάτι. </span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;">Ένα συναίσθημα θέλω, ότι και να είναι. Ένα βλέμμα σου…, κάτι . </span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;">Θυμάμαι πως φωτιζόταν το δικό μου πρόσωπο κάθε φορά που με κοίταζες, που μου χαζογέλαγες, εκείνη την μια φορά που μου έκλεισες το μάτι, ή την πρώτη φορά που μου είπες καλημέρα. Λύγισαν τα γόνατα μου. Δυστυχώς δεν πρόλαβα να καταλάβω τι γινόταν, γιατί γινόταν και τι ρόλο είχε ο καθένας μας μέσα σε αυτή την ιστορία. Και μάλλον δε θα το μάθω ποτέ. Ίσως είναι και καλύτερο να μείνω με την ανάμνηση του καλημέρα, με την ανάμνηση από το κλείσιμο του ματιού. Με την εικόνα από το πλατύ σου χαμόγελο, από τα ματιά σου που δεν κατάλαβα ποτέ ούτε χρώμα είχαν, όυτε τι ήταν αυτό που ήθελαν να πουν. Ήταν όμως πάντα γεμάτα σπιρτάδα, γεμάτα κίνηση, γεμάτα μια λάμψη υγρή. </span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;"></span></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:arial;">Δεν βγήκες ποτέ τελικά εκείνο το μεσημέρι.<br /><br />Οκτώ μέρες έχουν περάσει. Όλες αυτές τις μέρες οι ματιές μας διασταυρωθήκαν μια φορά. Με κοίταξες με ένα βλέμμα περίεργο. Στεναχωρημένο και απορίας μαζί θα έλεγα. Σαν κουτάβι ή κάτι τέτοιο τελωσπάντων. Δεν ξέρω αν ήταν αυτό που περίμενα.<br /><br />Οι μέρες πέρναγαν. Και δυστυχώς δεν ήταν ίδιες πια. Μέχρι τώρα είχα κάτι να περιμένω. Γέμιζα τις ώρες με την προσμονή της κάθε συνάντησης. Τώρα ήταν άδειες. Συναντηθήκαμε πέντε έξι φορές μέσα στο μήνα. Τίποτε όμως δεν ήταν ίδιο πια. Σχεδόν πάντα κατέβαζες το βλέμμα σου πριν καν με πλησιάσεις. Δυο φορές μόνο καρφωθήκαμε, πάντα ήσουν απορημένος, την πρώτη φορά κιόλας δεν άντεξες καν, και χαμήλωσες το βλέμμα. Ήταν πάντως από της λίγες φορές στη ζωή μου που δεν χαμήλωνα εγώ τα μάτια μου. Απορούσα με τον εαυτό μου και το κουράγιο που έβρισκα να το κάνω.<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-1524391013389265581?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6462593009212494981.post-58061005342512026942008-01-12T23:31:00.000+02:002008-01-13T11:48:45.283+02:00<div align="justify">Άραγε τι μπορεί να περιμένει κανείς σε μια πόλη, που έχει περάσει 37 ολόκληρα χρόνια, σε μια πόλη που σε κάνει να αισθάνεσαι κάθε μέρα ολοένα και πιο ξένος, σε μια πόλη που αλλάζει διαρκώς και δεν σε αφήνει να βαρέθεις. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6462593009212494981-5806100534251202694?l=totallystrangerinmycity.blogspot.com' alt='' /></div>Totally Stranger In My Cityhttp://www.blogger.com/profile/09724922417103531008noreply@blogger.com3